۞ امام صادق (ع) می فرمایند:
علم و دانش به يادگيرى نيست، بلكه نورى است که خداوند آن را در دل كسى كه مى‏ خواهد او را هدايت كند قرار می دهد.

موقعیت شما : صفحه اصلی » سخنرانی » سلسله مباحث دانشگاهی
  • ۱۹ فروردین ۱۳۹۹ - ۱۲:۰۴
  • 1016 بازدید

✔ سلسله مباحث مهندسی خلقت که در دانشکده مهندسی دانشگاه فردوسی ارائه شده در چند بخش پیگیری می شود که شمای کلی آن بدین شرح است:

بخش اول: مقدمات

در این بخش ، جایگاه قرآن و نحوه بهره بردن از آن برای کشف مهندسی خلقت طرح می شود.

بخش دوم: نظام تسخیر

در این بخش ، تعریف مرحوم علامه طباطبایی از نظام تسخیری و توضیح قرآنی ایشان برای این نظام طرح می شود.

بخش سوم: نظام تقدیم

در این بخش ، مباحثی پیرامون «غیب» و «ملکوت» و نسبت دنیا و آخرت طرح می شود.

✔ در انتهای این بخش به شرح و بررسی کتاب آن سوی مرگ پرداخته شده است.

Update Required To play the media you will need to either update your browser to a recent version or update your Flash plugin.

بسم الله الرحمن الرحیم

نکته ای را جلسه ی قبل عرض کردیم درباره اینکه قرآن کریم مثل نرم افزارِ جهت دهی می ماند که اگر انسان اتصال به این نرم افزار داشته باشد و موقعیت های خودش را برای آن  تعریف کند می تواند مسیر درست حرکت را پیدا کند .

 حالا نرم افزاری که جلسه قبل معرفی کردیم و قرآن را به آن تشبیه کردیم ، استفاده از آن شرایطی داشت که اگر مورد توجه قرار نمی گرفت، از این برنامه بی بهره می ماندیم و چه بسا خسارت زده می شدیم.

نکته ای که هست این است که آیا قرآن ، همچین قابلیتی دارد که بخواهد تمام مسیر ها را برای هرکسی با شرایط متفاوتی که نسبت به دیگر انسان ها دارد مشخص کند؟

چون هر فرد یک نوع مواجهه و آسیب و مشکلی در زندگی دارد ، و حتی در ابتلا به یک گرفتاری خاص برای هر فرد ، تفاوت های فراوانی وجود دارد با دیگران انسان ها.

حضرت آیت الله جوادی آملی می فرمودند:

من برای سردرد (ایشان میگرن شدید دارند) اوایل انقلاب (سال ۶۰-۶۱) برای معالجه به انگلیس رفته

بودم آنجا به من گفتند که الان ما بیش از سه هزار

نوع سردرد کشف کرده ایم!

وقتی که یک سردرد این همه اقسام دارد!

بعد شما ادعا داشته باشی که قرآن می تواند ، همه مشکلات را در همه ی ابعاد جواب گو باشد آیا می شود؟

ببینید ما یک موقع های گزافه گویی می کنیم!

در جهتی که مسیر برای خودِ ما روشن نشده و خودِ ما از این قرآن استفاده نکرده ایم و حتی خودمان دقیقا نمی دانیم چه می گوییم، و یک ادعای کلی می کنیم ، مثلا این حرفهایی که خیلی آدم می شنود ، که آقا همه ی علوم در قرآن است.

بعد شبهه ایجاد می شود که یک نفر می گوید که مثلا فلان رشته مثل هوافضا که من می خوانم، کجای قرآن در رابطه با آن گفته شده؟

حرف این نیست که این رشته و آن رشته و این ماده درسی و فلان چیز در قرآن هست یا نیست!

حرف این است که شما اگر جهت دهی بخواهید بکنید موقعیت شما را قرآن تعریف می کند.

که از این موقعیت به نسبت آن هدف و مقصدی که می خواهید بروید چه مسیرهایی را در پیش دارید .

این را قرآن برای شما تعیین می کند! اصل حرف این است.

من در این موقعیتی که هستم ، با این رشته ای که دارم ، با این درسی که می خوانم و با توجه به آن هدفی که دارم، خودم را به قرآن عرضه می کنم ، اینجا قرآن معین می کند که شما از چه سمتی بروید.

چه مسیرهایی پیش روی شماست و چه موانعی سر راه تان قرار میگیرد.

در ذیل آیه شریفه ی:

وَ نَزَّلْنا عَلَیْکَ الْکِتابَ تِبْیاناً لِکُلِّ شَیْ‏ءٍ وَ هُدىً وَ رَحْمَهً وَ بُشْرى‏ لِلْمُسْلِمین‏»(نحل:۸۹)

مرحوم علامه طباطبایی بحثی را دارند که :

این ” تِبْیاناً لِکُلِّ شَیْ‏ءٍ “برای هرچیزی که ربط به هدایت دارد یا برای هرچیزی که درعالم هست، قران تبیان است، یعنی همه چیز را بیان کرده.

تبیان صیغه مبالغه ی” بیان ” است ، ” بیان ” وقتی ست که یک چیزی کامل واضح میشود و این مسئله از مسائل دیگر جدا می شود.

برای مثال اگر یک کتاب را از کتابخانه برمی دارید این انتخاب واضح است و در دست شماست و برای شما در قیاس با سایر کتب نمود دارد ، این می شود ” بیان” آن کتاب، یعنی آن کتاب برای شما مبیّن شده ، وقتی “بیان” خیلی اوج پیدا کند میشود ” تبیان “.

تبیان یعنی به هرچیزی که اصابت بکند و در برابر هرچیزی که قرار بگیرد او را هم روشن می کند.

قرآن هم بیان است و هم تبیان.

قرآن در برابر هرچیزی که واقع بشود به شما نشان می دهد حقیقت آن چیست.

قرآن نوری ست که روی هر چیزی بیاندازی تا اعماقش را به شما نشان میدهد ، ذاتیات و عرضیات و جواهرش را روشن می کند .

خب حالا چطور می شود استفاده کرد از این قرآن؟

آیا برای همه است؟ آیا همه می توانند از آن استفاده کنند؟

جواب این است که بله ، مرحله بیانش برای همه است.

هذا بَیانٌ لِلنّاسِ( آل‌عمران: ۱۳۸)

بیان ، مرتبه ی سطحی قرآن است، قرآن معارف و حرفهایی دارد که ساده گفته شده و هر کسی عربی بداند ، می تواند از بیان قرآن بهره ببرد.

مرحوم علامه در مقدمه المیزان بحثی دارند ، که آیا فهم قرآن مخصوص انبیا و اولیا و معصومین است یا برای همه است؟

حرف غلطی رایج است که آقا فهم قرآن فقط برای امام و معصوم ممکن است.

نه ! …این حرف غلط است.

علامه  می فرماید همه قابلیت فهم قرآن را دارند ، قرآن (بَیانٌ لِلنّاسِ) است و با همه درحال حرف زدن است، هرکس عربی بداند، حرف قرآن را میفهمد.

اما اعماق قرآن رو کسانی می فهمند که :

لا یَمَسُّهُ إِلاَّ الْمُطَهَّرُونَ (واقعه:۷۹)

آنهایی که به مقام تطهیر رسیدن آنها به اعماق قرآن دست پیدا می کنند، که این بحث دیگری ست. اما در حد این ظواهر آیاتی هست مثل:

وَلَکُمْ فِی الْقِصَاصِ حَیَاهٌ…. (بقره : ۱۷۹)

…وَ مَنْ أَحْیَاهَا فَکَأَنَّمَا أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعًا(مائده: ۳۲)

الان کسی هست که این را بخواند و نفهمد منظورش چیست؟

…‏مَن قَتَلَ نَفْساً بِغَیْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِی الأَرْضِ فَکَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِیعاً …(مائده:۳۲‏)

کسی یک نفر را بکشد انگار همه ی مردم را کشته.

آیا فهم این دشوار است؟

هرکسی در هر سطح سوادی متوجه فهم آیه میشود.

این جور آیات در مقام (بَیانٌ لِلنّاسِ) هستند.

مرتبه ی دوم  مقام ( تِبْیاناً لِکُلِّ شَیْ‏ء) است.

حالا در برابر هر چیزی که قرار بگیرد آن شی را هم واضح می کند، این ویژگی نیازمند داشتن مراتب بالاتری ست. این تطهیر می خواهد (لا یَمَسُّهُ إِلاَّ الْمُطَهَّرُونَ) ، وقتی فرد خودش منور شود و قرآن به درون او تابیده شود و اول خودش را روشن کند، او حالا در برابر هرچیزی که قرار بگیرد با نور قرآن می تواند تبینش کند .در اینجاست  که اهل بیت می فرمودند:

هرآنچه که درعالم رخ دهد را ما در قرآن می بینیم.

امام صادق (علیه السلام) فرمود :

من در سوره مبارکه حمد تمام وقایعی که درعالم رخ خواهد داد تا قیامت را می توانم به شما بگویم ، و این را هم از خود آیات بیرون می کشم.

(هذا خبرکم و خبر من قبلکم و خبر من بعدکم و خبر ما هو کائن الی یوم القیامه)

یعنی تا روز قیامت هرچه که بخواهد اتفاق بیافتد در این سوره هست….البته در باطنش است ، یعنی وقتی امام و معصوم این کلمات را می خوانند ، می دانند که مثلا در دوره   غزنوی چه کسانی حاکم می شوند و آن هم از چه سالی تا چه سالی.

خود امام فرمود که من هر چه که میگویم از من بپرسید این مربوط به کدام آیه از قرآن است.

این ویژگی قرآن از عجایب عالم است! پس این نیست که من دانشجو با فلان رشته ی خاص خودم رفتم دنبال قرآن و به آن مراجعه کردم بتوانم این ریزه کاری ها را متوجه بشوم و فرمولهای پیچیده را از آیات قرآن بیرون بکشم، به این سادگی نیست.

 ولی گاهی افرادی از اهل باطن هستند که به بخشی از حقایق دست پیدا کرده اند ، مرحوم علامه طباطبایی می فرمودند که آقای قاضی از آیات ابتدایی سوره مبارکه طه که به ظاهر هیچ ربطی هم به طی الارض نداره، توانسته بودند قواعد و فرمولهای طی الارض را کشف کنند و طی الارض ایشان با آیات ابتدایی سوره طه بود.

طی الارض یکی از مراتب و خواص پایین آیات قرآنی ست.

خود قرآن می فرماید:

وَ لَوْ أَنَّ قُرْآناً سُیِّرَتْ بِهِ الْجِبالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الْأَرْضُ أَوْ کُلِّمَ بِهِ الْمَوْتى‏ بَلْ لِلَّهِ الْأَمْرُ جَمیعا”،(رعد:۳۱)

به تعابیر قرآن راجع به خودش دقت کنید میگوید با من می توانید:

( کُلِّمَ بِهِ الْمَوْتى‏ )با اموات صحبت کنید.

( سُیِّرَتْ بِهِ الْجِبالُ ) کوه را جا به جا کنید.

( قُطِّعَتْ بِهِ الْأَرْضُ )طی الارض کنید.

این آیات بیانگر تبیان است . تبیان لکل شی هست اما لکل نفس نیست.

بیان برای همه ی مردم است، اما مقام تبیان برای همه مردم نیست و درجاتی می خواهد که در جلسه بعد شرح می دهیم.

دیدگاه خود را بنویسید: