۞ امام صادق (ع) می فرمایند:
علم و دانش به يادگيرى نيست، بلكه نورى است که خداوند آن را در دل كسى كه مى‏ خواهد او را هدايت كند قرار می دهد.

موقعیت شما : صفحه اصلی » سخنرانی » سلسله مباحث منبری
  • ۰۴ مهر ۱۳۹۹ - ۱۷:۴۴
  • 483 بازدید
Update Required To play the media you will need to either update your browser to a recent version or update your Flash plugin.

🔷 متن جلسه سوم:

بسم الله الرحمن الرحیم

📍 دعا، مخّ عبادات است، به همین دلیل است که هر کاری را با دعا به ما یاد دادند و ذیل هر کاری دعایی ذکر کردند. خواستند در هرکاری غافل نباشیم که غرض اصلی چیست؛ ما با همین ابراز نیاز ، به خدای متعال نزدیک می شویم.

از امام صادق ع پرسیدند دو نفر که یکی به دعا و دیگری به نماز سر می کند کدام یک برترند؟  فرمود کسی که به دعا مشغول است برتر است : عن عبید بن زراره عن الإمام الصادق علیه السلام- أنَّهُ سَأَلَهُ عَن رَجُلَینِ قامَ أحَدُهُما یُصَلّی حَتّى أصبَحَ وَ الآخَرُ جالِسٌ یَدعو، أیُّهُما أفضَلُ؟ قالَ : الدُّعاءُ أفضَلُ. (تهذیب الاحکام، ج۴، ص۳۳۱)

این به آن خاطر است که مغز همه عبادات دعاست؛ اینکه ما خودمان را محتاج چه کسی میبینیم؟ محتاج مدرک؟! محتاج فالوورها و لایک های بیشتر؟!

مناجات شعبانیه می گوید ما فقط به خدا نیاز داریم و بس : وَ بِیَدِکَ لَا بِیَدِ غَیْرِکَ زِیَادَتِی وَ نَقْصِی وَ نَفْعِی وَ ضُرِّی …  خدایا به دست کسی غیر از تو افزونی و نقصان و نفع و ضرر من نیست.. (مفاتیح الجنان)

امیرالمومنین ع در روایتی یک قاعده ی طلایی را معرفی می کنند: التَّقَرُّبُ إِلَى اللَّهِ بِالْمَسْأَلَهِ وَ إِلَى النَّاسِ بِتَرْکِهَا ؛ تقرب به خدای متعال با درخواست از او و نزدیکی به مردم با ترک درخواست از آن هاست. (عیون الحکم و المواعظ؛ ص۵۴ )

وقتی به مردم ابراز نیاز کنی از چشمشان می افتی اما وقتی به خدا ابراز نیاز کنی قرب پیدا می کنی.

امام سجاد ع می فرمایند: مردم بنده پول و ثروتشان هستند. اگر ببینند کسی به پول آن ها چشم طمع دارد ، دوستش نخواهند داشت.

(فَإِنَّما أهلُ الدُّنیا یَعشَقونَ الأَموالَ، فَمَن لَم یُزاحِمهُم فیما یَعشَقونَهُ کَرُمَ عَلَیهِم، ومَن لَم یَزاحِمهُم فیها ومَکَّنَهُم مِن بَعضِها کانَ أعَزَّ عَلَیهِم وأکرَمَ.)

(بحار الأنوار (ط – بیروت)، ج‏۶۸، ص: ۲۲۹)

اگر مردم ببینند مسئولی به خاطر خدا کار می کند دوستش دارند اما اگر ببینند که به خاطر رای آوردن و.. نقش بازی می کند، از چشمشان می افتد.

خدای متعال به گونه ای زندگی ما را مهندسی کرده که زیاد احساس نیاز کنیم و دعا کنیم ، نه به این معنا که مدام مفاتیح دست بگیریم و در حالی که متوجه معانی ادعیه نیستیم چند جمله ای بخوانیم و برویم! بلکه منظور آن حس توجه و نیاز است، که بدانیم که تنها خدا را می خواهیم و بس.

البته رفت و آمد با مردم و داد و ستد و رفع احتیاجات جای خودش را دارد، بالاخره خدای متعال از طریق همین واسطه ها روزی ما را می رساند ، اما مهم این است که من خودم را محتاج جیب کسی نبینم ، من محتاج خدا هستم خودش هر جور و از هر طریق صلاح بداند ، نیاز مرا تامین خواهد کرد.

مهم این است که بدانیم ، رزق ما هیچ گاه جابه جا نمی شود ، تحریم و … روی رازقیت خدا اثری نگذاشته و روی رزقی هم که برای ما مشخص شده اثر گذار نیست. نان را خدا می رساند تمام این اسباب بهانه اند. سلامتی را خدا می دهد ، دکتر واسطه است.

در همین باب ، امیرالمومنین ع در حکمت ۳۷۴ نهج البلاغه می فرمایند: إِنَّ الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْیَ عَنِ الْمُنْکَرِ لَا یُقَرِّبَانِ مِنْ أَجَلٍ وَ لَا یَنْقُصَانِ مِنْ رِزْق ؛ همانا امر به معروف و نهی از منکر اجل را نزدیک و رزق را کم نمی کنند.

اتفاقا اگر امر به معروف نکنیم گناه کرده ایم و عمرمان کم می شود. در هر مجموعه ای به نحوی. فکر نکنیم که اگر الان در اداره جلوی دزدی کسی را بگیرم اخراجم میکنند و حقوقم قطع می شود و .. .

📍 پیامبر اسلام ص در روایتی می فرمایند:

إِنَّ اللَّهَ لَیُمْسِکُ الْخَیْرَ الْکَثِیرَ عَنْ عَبْدِهِ فَیَقُولُ لَا أُعْطِیهِ حَتَّى یَسْأَلَنِی

همانا خدا خیر کثیر را از بنده اش باز میدارد و میگوید به او عطا نمی کنم تا اینکه از من درخواست کند.

(مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل ؛ ج۵ ؛ ص۱۷۵ )

کلیدش خواستن است ، می فرماید چون نخواست ندادم.

همینطور که در زیارت امام رضا ع میخوانیم:

أَسْأَلُکَ بِالْقُدْرَهِ النَّافِذَهِ فِی جَمِیعِ الْأَشْیَاءِ وَ قَضَائِکَ الْمُبْرَمِ الَّذِی تَحْجُبُهُ بِأَیْسَرِ الدُّعَاء ،

خدایا به واسطه قدرت نافذت در تمام اشیا و قضاء قطعی تو که با کوچکترین دعایی تغییرش میدهی از تو درخواست میکنم..

(بحار الأنوار؛ ج۹۹ ؛ ص۵۵ )

خدای متعال، قضائی که نوشته و مهر و موم شده را با کمترین دعایی تغییر میدهد.

ایمان و عاقبت بخیری را نیز خدای متعال گذاشته و فرموده اگر دعا کرد به او می دهم،

امام صادق ع در روایتی می فرمایند:

إِنَّ اللَّهَ جَبَلَ النَّبِیِّینَ عَلَى نُبُوَّتِهِمْ فَلَا یَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ الْأَوْصِیَاءَ عَلَى وَصَایَاهُمْ فَلَا یَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ بَعْضَ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى الْإِیمَانِ فَلَا یَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ مِنْهُمْ مَنْ أُعِیرَ الْإِیمَانَ عَارِیَّهً فَإِذَا هُوَ دَعَا وَ أَلَحَّ فِی الدُّعَاءِ مَاتَ عَلَى الْإِیمَانِ

خداوند پیمبران را بر سرشت نبوت آفرید پس هرگز برنگردند و اوصیاء (آنها را) بر سرشت وصیتها (و آنچه به آنها سفارش شده اند) آفرید، پس هرگز برنگردند، و برخى از مؤمنین را بر سرشت ایمان آفریده پس هرگز برنگردند، و برخى از ایشان کسى است که ایمانش عاریتى است، پس اگر دعا کند و در دعا اصرار ورزد با ایمان بمیرد.

(کافی ، ترجمه مصطفوی ؛ ج۲ ؛ ص۴۱۹ )

چشم نیاز بین به خدا یک مهارت است که باید با تمرین آن را کسب کرده و تقویت کنیم، گاهی با ابتلائاتی که در زندگیمان پیش می آید متوجه آن میشویم تا به سوی خدا باز گردیم، خدای متعال در آیه ۴۱ سوره مبارکه روم می فرماید:

لِیُذِیقَهُمْ بَعْضَ الَّذِی عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ یَرْجِعُون ؛

خدا مى خواهد نتیجه بعضى از اعمالشان را به آنان بچشاند، شاید (به سوى حق) بازگردند!

همچنین خدای متعال بعضی زمان ها مثل ماه رمضان ، شب های قدر ، روز عرفه و …  را گذاشته که انسان به سوی خدا بازگردد و نگاهش را به سوی خدا ببرد.

مرحله اول تقویت چشم نیاز بین ، توجه به همین ایام است. توجه به سحر، به عصر جمعه  که بسیار به منظور استجابت دعا تاکید شده ، در روایت است که حضرت زهرا عصر جمعه کنیزی را به پشت بام منزل می فرستادند تا هنگامی که نصف خورشید غروب کرد به ایشان اطلاع دهند تا آن هنگام را تا به اذان مغرب به دعا بپردارند که همانا زمان استجابت است.

عَنْ فَاطِمَهَ بِنْتِ النَّبِیِّ ع قَالَتْ سَمِعْتُ النَّبِیَّ ص إِنَّ فِی الْجُمُعَهِ لَسَاعَهً لَا یُرَاقِبُهَا رَجُلٌ مُسْلِمٌ یَسْأَلُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ فِیهَا خَیْراً إِلَّا أَعْطَاهُ إِیَّاهُ قَالَتْ فَقُلْتُ یَا رَسُولَ اللَّهِ أَیُّ سَاعَهٍ هِیَ قَالَ إِذَا تَدَلَّى نِصْفُ عَیْنِ الشَّمْسِ لِلْغُرُوبِ قَالَ وَ کَانَتْ فَاطِمَهُ ع تَقُولُ لِغُلَامِهَا اصْعَدْ عَلَى الضراب فَإِذَا رَأَیْتَ نِصْفَ عَیْنِ الشَّمْسِ قَدْ تَدَلَّى لِلْغُرُوبِ فَأَعْلِمْنِی حَتَّى أَدْعُوَ ؛

حضرت فاطمه دخت گرامى پیغمبر علیهما السّلام روایت نموده که فرمود: از پیغمبر صلى اللَّه علیه و آله چنین شنیدم که: همانا در جمعه لحظه اى هست که هیچ مسلمانى آن را در نظر نمیگیرد و در آن لحظه از خدا نیکى درخواست نمى نماید، مگر اینکه آن را به او عطا مى کند، فرمود: عرضه داشتم: اى پیامبر خدا آن چه لحظه ایست؟ فرمود: هر گاه پرتو نیمى از قرص خورشید نزدیک بر پنهان شدن در افق مغرب گردد. راوى گوید: و فاطمه علیها السّلام به غلامش مى گفت: برو بالاى بلندى، پس هر گاه نیمى از قرص خورشید را دیدى که به غروب نزدیک شد، به من خبر ده تا دعا کنم!

(معانی الاخبار ، ترجمه محمدی ، ص۴۰۰)

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ  ٭٭٭ از یمن دعای شب و ورد سحری بود

📍زمان های ویژه را باید قدر دانست ، در روایت است که  فرزندان حضرت یعقوب زمانی که از پدر خواستند برای آن ها نزد خدا استغفار کند ، حضرت یعقوب به این دلیل که می خواست سحر جمعه برایشان استغفار کند ، فرمود به زودی برایتان دعا خواهم کرد. (تفسیر مجمع البیان ، ج۵ ، ص ۴۰۳)

 قالُوا یا أَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا إِنَّا کُنَّا خاطِئِینَ  قالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَکُمْ رَبِّی إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ ؛  گفتند: «پدر! از خدا آمرزش گناهان ما را بخواه، که ما خطاکار بودیم!» گفت: «بزودى براى شما از پروردگارم آمرزش مى طلبم، که او آمرزنده و مهربان است!» (یوسف/۹۷ و ۹۸)

علاوه بر زمان های ویژه ، مکان های ویژه ای نیز به منظور تقویت حس دعا و نیاز هستند. در روایت آمده است امام صادق ع بیمار شدند پس دستور دادند که به کسی پول بدهند تا ایشان را نزد قبر اباعبدالله دعا کند، و گفتند همانا خداوند مکانهایی دارد که در آنها دعا مستجاب است و بارگاه کربلا از آن مکان هاست:

مَرِضَ الصَّادِقُ عَلَیْهِ السَّلَامُ فَأَمَرَ مَنْ عِنْدَهُ أَنْ یَسْتَأْجِرُوا لَهُ أَجِیراً یَدْعُو لَهُ عِنْدَ قَبْرِ الْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلَامُ، وَ قَالَ: إِنَّ لِلَّهِ بِقَاعاً یُسْتَجَابُ فِیهَا الدُّعَاءُ، فَتِلْکَ الْبُقْعَهُ مِنْ تِلْکَ الْبِقَاعِ.  (هدایه الامه الی احکام الائمه، ج۵، ص۴۹۵)

در زیارت ناحیه مقدسه در روز عاشورا می خوانیم: ..السَّلَامُ عَلَى مَنِ الْإِجَابَهُ تَحْتَ قُبَّتِه ؛ سلام بر آنکه استجابت در زیر قبه ی اوست.. (مزار الکبیر (ابن المشهدی) ؛ ص۴۹۷ )

پسر آیت الله بهجت نقل می کند روزی پدر فرمودند «که در حرم امام رضا ع برایم مکشوف شد که هر کس بدنش هر مشکلی داشته باشد اگر با نیت شفا بخش معیوب را به هر دیواری از حرم برساند به آبروی امام رضا مشکلش برطرف می شود.» پسر ایشان می گوید رفتم حرم و دستم که بریده بود و بعد از چند روز هنوز بهبود نیافته بود را به دیواری از حرم زدم ، فردای آن روز زخم دستم به کلی خوب شد.

همچنین به شخصی که از یکی از شهرستان های دور برای دیدن آیت الله بهجت آمده بود و بیماری داشت، همین سفارش را کردم، که او نیز شفا گرفت.

مهم ترین وظیفه ما در دوران غیبت امام زمان عج چیست؟ ایشان از ما چه می خواهند؟

امام عسکری ضمن روایتی در این باره می فرمایند: 

وَ اللَّهِ لَیَغِیبَنَّ غَیْبَهً لَا یَنْجُو فِیهَا مِنَ الْهَلَکَهِ إِلَّا مَنْ ثَبَّتَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى الْقَوْلِ بِإِمَامَتِهِ وَ وَفَّقَهُ فِیهَا لِلدُّعَاءِ بِتَعْجِیلِ فَرَجِه ؛

به خدا قسم غیبتى میکند که کسى از مهلکه (بى دینى و گمراهى) نجات نمى یابد جز آنان که خداوند آنها را در عقیده به امامتش ثابت قدم داشته و موفق نموده است که دعا کنند خداوند زودتر او را ظاهر گرداند. (بحارالانوار، ج۵۲ ، ص۲۴)

ایشان آن حس نیاز و دعا برای ظهور منجی موعود را مطح می کنند و می فرمایند تنها کسانی نجات می یابند که به دعای برای ظهورش موفق شوند.

امام زمان منتظر بازگشت ما هستند! مثل پدر و مادری که فرزندش را گم کرده و منتظر شنیدن کوچکترین صدایی از اوست تا دستش را بگیرد. ایشان هیچ گاه از ما غافل نیست.

امام زمان ضمن توقیعی به شیخ مفید می فرماید:  إِنَّا غَیْرُ مُهْمِلِینَ لِمُرَاعَاتِکُمْ وَ لَا نَاسِینَ لِذِکْرِکُمْ وَ لَوْ لَا ذَلِکَ لَنَزَلَ بِکُمُ اللَّأْوَاءُ وَ اصْطَلَمَکُمُ الْأَعْدَاء ؛

ما در رعایت حال شما کوتاهى نمى کنیم و یاد شما را از خاطر نبرده ایم، و اگر جز این بود از هر سو گرفتارى به شما رو مى آورد و دشمنان شما، شما را از میان میبردند. (بحارالانوار، ج۵۳، ص۱۷۵)

الکافی عن الحسن بن الجهم: قُلتُ لِأَبِی الحَسَنِ علیه السلام: لا تَنسَنی مِنَ الدُّعاءِ. قالَ:  وَ تَعلَمُ أنّی أنساکَ؟ فَتَفَکَّرتُ فی نَفسی و قُلتُ: هُوَ یَدعو لِشیعَتِهِ و أنَا مِن شیعَتِهِ، قُلتُ: لا، لا تَنسانی. قالَ: و کَیفَ عَلِمتَ ذلِکَ؟  قُلتُ: إنّی مِن شیعَتِکَ، و إنَّکَ لَتَدعو لَهُم فَقالَ: هَل عَلِمتَ بِشَیءٍ غَیرِ هذا؟ قُلتُ: لا قالَ: إذا أرَدتَ أن تَعلَمَ ما لَکَ عِندی فَانظُر (إلى) ما لی عِندَکَ.

حسن بن جهم گوید: به ابى الحسن (ع) گفتم: مرا از دعا فراموش مکن، فرمود: تو مى دانى که من فراموشت مى کنم؟ گوید: من فکر کردم و با خود گفتم که او براى شیعه خود دعا مى کند و من هم از شیعیان اویم! گفتم: نه مرا فراموش نمى کنى! فرمود: از کجا این را دانستى؟ گفتم: من شیعه شمایم و محققاً شما براى آنها دعا مى کنید، پس فرمود: جز این هم چیزى دانستى؟ گفتم: نه! فرمود: هر گاه خواستى بدانى نزد من چه دارى، بنگر که من در نزد تو چه دارم. (کافی، ترجمه کمره ای ،ج۲،  ص۶۵۲)

📍 توجه، توجه می آورد. دست گدایی عنایت می آورد.

از ما دعا میخواهند. اگر کسی وقت استجابت دعا و وقتی که حال استجابتی به او دست داد، دعایش را برای امام زمان بگذارد، حتما مورد عنایت ویژه ی ایشان واقع خواهد شد.

امام زمان را جدا از خودمان و زندگیمان ندانیم. در مراسم های عروسیمان ایشان را دعوت کنیم. البته اگر کسی به گونه ای مراسم گرفت که حتی روی آن را نداشت مومنین از فامیل و امام جماعت محل را هم دعوت کند، مشخص است که امام زمان هم نمی آیند!

یکی از علمای یزد می فرماید: “نوکر خوبی باش، تا ارباب نگهت دارد.” ایشان در نصیحتی فرمود: به همه بگویید زن و شوهرها با هم خوش اخلاق باشند، ارباب وقتی این را ببیند که نوکرهایش با هم خوب اند ، رزق شان را زیاد می کند.

رزق و روزی دست ارباب است، امام سجاد می فرماید در بین الطلوعین خدا رزق را به واسطه ما تقسیم میکند:

لَا تَنَامَنَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ فَإِنِّی أَکْرَهُهَا لَکَ إِنَّ اللَّهَ یُقَسِّمُ فِی ذَلِکَ الْوَقْتِ أَرْزَاقَ الْعِبَادِ عَلَى أَیْدِینَا یُجْرِیهَا ؛

هرگز قبل از طلوع خورشید نخواب که من آن را برایت خوب نمی دانم، زیرا خداوند در آن وقت، روزی بندگانش را به دست ما تقسیم می کند.(وسائل الشیعه ؛ ج۶ ؛ ص۴۹۹)

از توجهات و توسلات و نمازهای استغاثه به امام زمان عج غافل نشویم ، گاهی کوچکترین توسلات ، بزرگترین گره ها را باز می کند.

حضرت آقا به سید حسن نصرالله فرموده بودند که من در مواقع مشکلات کشور به مسجد جمکران می روم و مسائل بزرگ  با توسل به امام زمان حل می شود.

روضه ها و توسلات مورد توجه است. آیت الله بهجت می فرمود اگر در مجلسی حدیث کساء خوانده شود حتما مورد عنایت حضرت  واقع میشود حضرت یا خودشان حضور پیدا خواهند کرد یا قطعا عنایت ویژه ای به آن جلسه و اهلش می کنند.

روضه قمر بنی هاشم ع نیز از توسلاتی است که حتما مود عنایت امام زمان قرار می گیرد، آیت الله بهجت به هر کس که می خواست به کربلا برود پولی می دادند و از ایشان میخواستند که در حرم حضرت عباس نائب الزیاره ایشان باشد. مرحوم آیت الله قاضی فرمود: چهل سال در مسیر سیر و سلوک زحمت کشیدم اما عنایت خاصی به من نمی شد ، تا اینکه یک شب جمعه ای بعد از آنکه نماز مغرب را در حرم حضرت عباس خواندم با حالت انکسار خاصی به سمت حرم اباعبدالله ع رفتم تا نماز عشا را آنجا بخوانم ، در بین الحرمین مردی را که به دیوانگی در کربلا شهره بود دیدم، او گفت: “امروز قبله اولیاء عباس بن علی است و همه اولیا محتاج نگاه اویند” ، من با یک آتش مضاعفی به سمت حرم حضرت عباس برگشتم، اولین گام را که روی اولین پله گذاشتم، پرده ها کنار رفت و آنچه میخواستم برایم رخ داد ، آنجا فهمیدم که ” رحمت الله الواسعه اباعبدالله الحسین و پیشکار و باب این رحمت قمر بنی هاشم است.” ایشان باب رحمت واسعه است.

دیدگاه خود را بنویسید: