سخن را با یاد حضرت علی‌اکبر علیه‌السلام آغاز می‌کنیم؛ آن‌جا که در مسیر کربلا، امام حسین علیه‌السلام مکاشفه‌ای دیدند و فرمودند: «إِنّا لِلّهِ وَإِنّا إِلَیْهِ راجِعُون». علی‌اکبر با آرامشی برخاسته از ایمان عرض کرد: «پدرجان، مگر ما بر حق نیستیم؟» و وقتی پاسخ شنید که بر حقیم، گفت: «پس از مرگ باکی نداریم.» این کلام نشان داد ترس حقیقی نه از مرگ و جنگ، بلکه از جدا شدن از حق است. مؤمن، مرگ را پایان نمی‌بیند؛ بیم او از گناه و لغزش ایمان است. قرآن معیار حق را روشن کرده است: «وَما أُنزِلَ عَلی مُحَمَّدٍ وَهُوَ الحَقُّ مِن رَبِّهِم». هر راه و سبک زندگی که با قرآن هماهنگ است حق است، و هرچه از آن فاصله بگیرد باطل. در روزگار فتنه، با ادعاها و پرچم‌های بسیار، تنها کسانی نجات می‌یابند که ایمانشان ریشه‌دار است؛ آنان که دل به حدود الهی سپرده‌اند و با خدا و رسولش حدگذاری نمی‌کنند. در عصر غیبت، فتنه‌ها شدید می‌شود، اما راه اهل‌بیت از نور خورشید روشن‌تر است برای دلی که مهر ایمان خورده باشد. طوفان‌ها برای مؤمن، چون باد بر کوه است؛ گردوغبار را می‌برد و او را استوارتر می‌کند. و این شبِ میلاد علی‌اکبر، روضهٔ دل‌هاست: جوانی که با لبخند یقین به میدان رفت، تا به ما بیاموزد اگر بر حق باشیم، مرگ هم راه است نه مانع.

----------------------------

منابع:

[داستان/حکایت تاریخی] در مسیر حرکت به سمت کربلا، امام حسین(ع) لحظه‌ای به خواب رفتند و پس از بیداری چند بار «إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ» فرمودند. حضرت علی‌اکبر(ع) علت این ذکر را پرسیدند و امام(ع) فرمودند در مکاشفه‌ای سواری را دیدند که ندا داد این کاروان به سوی مرگ می‌رود. در ادامه، حضرت علی‌اکبر(ع) با بیان «ألسنا علی‌ الحقّ» آمادگی کامل خود برای شهادت در راه حق را نشان دادند و امام حسین(ع) ایشان را دعا کردند.
عوالم العلوم، ج ۱۷، ص ۲۲۹.

[حدیث/روایت] حدیث قدسی، پیامبر اکرم (ص): «إِنَّ اَلْمُؤْمِنَ لَيَرَی‌ ذَنْبَهُ كَأَنَّهُ تَحْتَ صَخْرَةٍ يَخَافُ أَنْ تَقَعَ عَلَيْهِ، وَ اَلْكَافِرَ يَرَی‌ ذَنْبَهُ كَأَنَّهُ ذُبَابٌ مَرَّ عَلَی‌ أَنْفِهِ»
مؤمن گناه را چنان می‌بیند که گویی صخره‌ای بزرگ در حال سقوط بر سر اوست، اما کافر گناه را مانند مگسی می‌بیند که روی بینی‌اش می‌نشیند و می‌رود.
أمالی طوسی، ج ۱، ص ۵۲۵.

[آیه قرآن] سوره محمد، آیه 2 — «وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَآمَنُوا بِمَا نُزِّلَ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَهُوَ الْحَقُّ مِن رَّبِّهِمْ كَفَّرَ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَأَصْلَحَ بَالَهُمْ»

[حدیث/روایت] امام صادق(ع) فرمودند به خدا قسم صاحب‌الأمر از شما غایب می‌شود، به‌گونه‌ای که گفته می‌شود از دنیا رفته است، و مردم در فتنه‌ها مانند کشتی گرفتار طوفان می‌شوند؛ جز کسانی که پیمان الهی‌شان محکم است و ایمان در دلشان مهر شده و به روح ایمان تأیید شده‌اند.
کافی، جلد ۱، ص ۳۳۸.

[داستان/حکایت تاریخی] امام باقر(ع): «كُنْتُ عِنْدَ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فِي فُسْطَاطِهِ فَرَفَعَ جَانِبَ اَلْفُسْطَاطِ فَقَالَ إِنَّ أَمْرَنَا قَدْ كَانَ أَبْيَنَ مِنْ هَذِهِ اَلشَّمْسِ ثُمَّ قَالَ يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ اَلسَّمَاءِ فُلاَنُ بْنُ فُلاَنٍ هُوَ اَلْإِمَامُ بِاسْمِهِ وَ يُنَادِي إِبْلِيسُ لَعَنَهُ اَللَّهُ مِنَ اَلْأَرْضِ كَمَا نَادَی‌ بِرَسُولِ اَللَّهِ صَلَّی‌ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ لَيْلَةَ اَلْعَقَبَةِ» پرده خیمه را کنار زدند تا نور داخل شود و فرمودند امر ولایت اهل‌بیت از این نور واضح‌تر است.
در آستانه ظهور، منادی آسمانی امام زمان(عج) را با نام معرفی می‌کند و هم‌زمان ابلیس از زمین، سفیانی را به‌عنوان امام معرفی می‌کند؛ همان‌گونه که در لیلةالعقبه شیطان ندا داد.
کمال الدين، ج ۲، ص ۶۵۰.

[آیه قرآن] سوره مجادله، آیه 22 — «لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ ۚ أُولَٰئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ…»

[حدیث/روایت] امام صادق (ع): «اِذَا اتَّهَمَ الْمُؤُمِنُ اَخاهُ اِنْماثَ الاْيمانُ مِنْ قَلْبِهِ كَما يَنْماثُ الْمِلْحُ فِى الْماءِ» وقتی مؤمنی به مؤمن دیگر تهمت می‌زند، ایمانش مانند نمکی که در آب حل می‌شود از بین می‌رود.

[حدیث/روایت] امام باقر (ع): «إِنَّ اَلْحَسَدَ لَيَأْكُلُ اَلْإِيمَانَ كَمَا تَأْكُلُ اَلنَّارُ اَلْحَطَبَ»
کافی، ج ۲، ص ۳۰۶.