سیر رشد معنوی بصورت تک روشی یا متنوع

برای مطالعه کتب اخلاقی یا عرفانی و عمل کردن و بصورت سیر و رشد طبق آن، آیا با یک روش و یک سبک (مثلا طبق روش و توصیه های یک فرد یا شخصیت) جلو برویم؟ یا خیر همه موارد را بخوانیم و سعی بر عمل طبق فکر و اندیشه و مصلحتی که می یابیم داشته باشیم؟ چون با مطالعه بیشتر و متنوع، اطلاعات و احاطه ما و آگاهی ما بیشتر شده و چون دسترسی به آن شخصیت واحد نداریم که نسخه بگیریم با این کار خود را پخته تر می کنیم تا بتوانیم راه را بهتر پیدا کنیم و با شرایط مخصوص خود تطبیق دهیم و استفاده کنیم.
فکر میکنم هر کدام از این دو روش معایب و مزایایی دارد.
مثلا فقط با آثار علامه حشر و نشر و انس داشته باشم؟ یا خیر

حجت الاسلام امینی خواه :

سلام علیکم
در ابتدای سیر اتصال به منبع واحد باعث می شود تفکر انسان قرص و مستقیم شود و پس از استقامت در اندیشه می تواند به آراء سایرین هم مراجعه کند و اندیشه ها را با هم قیاس و در هم ضرب کند.
آنچه در بدو امر توصیه می شود آثار مرحوم استاد شهید مطهری است که باعث می شود تسلط نسبی و جامعی نسبت به مجموعه معارف الهی و مبانی دینی حاصل شود. در مرتبه پس از آن به فراخور نیاز و با در دست داشتن آن مبانی می شود به سایر متفکرین و صاحب نظران مراجعه کرد.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آخرین مطالب

دوراهی

جبهه گیری انتخاباتی

مزد چله نشینی

عید خانواده

ویدئو

درخواست رندانه

شهید مبارزه با غرب

پشت ابر ظلم

ویدئو

تو از فرعون بدتری…

رمز پیروزی اسرائیل

ویدئو

شهدای حجّ و حیا

ویدئو

رعد و برق طمع