منصوره

منصوره

منصوره . 1405/08/22
00:31:28
22

معرفی
روایت هدیه‌ی سیب بهشتی به رسول‌الله(ص)، هنگام خلقت نورانی حضرت زهرا(س).[1:30]

وجه تسمیه‌ی نام‌های «فاطمه»‌ زمینی و «منصوره»‌ آسمانی برای حضرت زهرا(س).[5:00]

چرا کانون نصرت خدا حضرت زهرا(س) ست؟[8:30]

نصرت و حمایت پیغمبر(ص) از جانب امّ‌ابیها، از پنج سالگی![11:40]

مصادیق نصرت خدا برای محبّین حضرت زهرا(س)، در وقایع جهانِ امروز.[14:40]

گزارش خلیفه دوم به معاویه از وقایع پشت در خانه حضرت زهرا(س)![19:30]

روضه؛ ضربه‌ی در و ناله‌ی محبوبه‌ی خدا و دردِ از دست دادن میوه‌ی دل مادر…[24:00]
متن
!! توجه: متن زیر توسط هوش مصنوعی تولید شده است !!
بسم الله الرحمن الرحیم. الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا ابوالقاسم المصطفی محمد. اللهم صل علی محمد و آله الطیبین الطاهرین و لعنت الله علی القوم الظالمین من الان الی قیام یوم الدین. رب اشرح لی صدری و یسر لی امری.

روایتی است در کتاب شریف "البرهان"، تفسیر البرهان که تفسیر روایی قرآن است، در جلد چهارم این کتاب روایتی دارد. روایتی شنیدنی و درخور توجه. البته روایت کمی طولانی است و مربوط به خلقت نور حضرت زهرا سلام الله علیهاست که پیغمبر اکرم نور حضرت زهرا و خلقت نوری حضرت زهرا را توصیف می‌کنند.

تا اینجای روایت که حضرت می‌فرمایند: وقتی که قرار شد خدای متعال، فاطمه سلام الله علیها را به صلب منتقل بکند، جبرئیل سیبی از بهشت آورد، سیب بهشتی برای من آورد، برای شکل گرفتن نطفه حضرت زهرا سلام الله علیها در صلب پیامبر. این سیب را که به من داد، گفت: «السلام علیک و رحمة الله و برکاته». به من سلام داد. من هم جواب سلام دادم. به من گفت: «ان ربک یقرئک السلام». خدا به تو سلام می‌رساند.

یک رابطه‌ای است بین سلام و حضرت زهرا سلام الله علیها، رابطه‌ای فوق‌العاده. چون لیلة القدر هم حضرت زهرا سلام الله علیهاست. قرآن هم فرمود: «سلام هی حتی مطلع الفجر». این لیلة القدر تا طلوع فجر، در سلامت خواهد بود، سالم خواهد بود، سلام خواهد بود. حضرت زهرا سلام الله علیها هم که لیلة القدر و مطلع الفجر هم که ظهور امام زمان است. خدای متعال این حقیقت را تا ظهور امام زمان در سلامت نگه خواهد داشت، سالم خواهد رسید. کسی نمی‌تواند او را حذف بکند، تحریف بکند، کنار بزند.

یک رابطه‌ای است بین حضرت زهرا سلام الله علیها و سلام، خود اسم سلام. جبرئیل تقدیم پیغمبر کرد، سلام داد، گفت: «خدا به شما سلام می‌رساند». پیغمبر هم فرمودند: «منه السلام و الیه یعود السلام». سلام از خداست و به خدا سلام برمی‌گردد. جبرئیل گفت: «ان‌ها هذه التفاحه»، این سیبی که برای شما آوردم، «عزوجل الیک من الجنة». خدا از بهشت به شما هدیه داده، این هدیه خداست.

پیغمبر می‌فرماید: من این را گرفتم، به سینه‌ام چسباندم. جبرئیل گفت: «این سیب را میل بفرمایید، بخورید». این را که آمدم بخورم، این را شکافتمش. یک نور عظیمی از این سیب بیرون زد که من جا خوردم، دچار فزع شدم که کجا خوردم. جبرئیل گفت: «چرا نمی‌خورید؟ کُلها و لا تخف». نترسید، بخورید. این شدت نوری که در این سیب بود، پیغمبر را یک لحظه دچار یک، به تعبیری استرسی، حالا تعبیر استرس قشنگ نیست، تعجب، یک شگفتی کرد. گفت: «میل بفرمایید، فان ذالک النور للمنصورة فی السماء و هی فی الارض فاطمه». این نور می‌دانی مال کیست؟ این مال کسی است که در آسمان به او منصوره می‌گویند و در زمین فاطمه است.

پیغمبر گفتند: «حبیبی جبرئیل، ولِمَ سُمّیت فی السماء المنصورة و فی الارض فاطمه؟». چرا در آسمان به او منصوره می‌گویند، در زمین به او فاطمه می‌گویند؟ انگار دو اسمی است؛ اسم بالایی، اسم پایینی. حالا این هم خودش داستانی دارد که اسم آسمانی و اسم زمینی. همه اهل بیت به یک معنا این شکلی هستند. پیغمبر این‌جوری بودند. امیرالمؤمنین، امام زمان اسم آسمانی دارند، اسم زمینی دارند. درش نکته‌ای است که وقت نیست بهش پرداخته بشود.

چرا در زمین نامش فاطمه است ولی در آسمان نامش منصوره است؟ که خیلی درش حرف است. جبرئیل گفت: «سمیت فی الارض فاطمه». در زمین فاطمه است چون یک کار زمینی، به حسب یک رسالت زمینی، نقش زمینی، نام او فاطمه است. به حسب یک نقش آسمانی نامش منصوره است. نقش زمینیش چیست؟ «لانها فطمت شیعتها من النار». کاری که در زمین می‌کند، شیعیانش را از آتش نجات می‌دهد، جدا می‌کند. فاطمه زهرا به زمین آمده برای این: پیدا کردن شیعیان و جدا کردن شیعیان، نجات دادن این شیعیان. این دلیل اینکه در زمین نامش فاطمه است.

«و فطمت اعداءها من حبها». دشمنانش هم بریده شدند. «فطمه» که گفته می‌شود، فاطمه، آن بچه‌ای که از شیر می‌گیرندش، به این حالت می‌گویند فطم. دیگر بهش شیر نمی‌دهند، دیگر جدا می‌شود. این جدا کردن و بریدن و کنار زدن می‌شود فطم. فاطمه آن کسی است که جدا می‌کند، فاصله می‌اندازد. پس دو تا کار می‌کند: بین شیعیانش و آتش فاصله می‌اندازد، بین دشمنانش و محبت خودش فاصله می‌اندازد. این‌ها را هم از محبت خودش گرفت. این می‌شود معنای فاطمه بودن.

«و هی فی السماء المنصورة». در آسمان منصوره است چرا؟ «و ذالک لقوله عزوجل». به خاطر اینکه این کلام خدای متعال برای اوست، در مورد اوست. در سوره مبارکه روم می‌فرماید: «و یومئذ یفرح المؤمنون بنصرالله». قیامت مؤمنین شاد می‌شوند به چی شاد می‌شوند؟ به نصر خدا شاد می‌شوند. به یک معنا شاد شدن دل مؤمنین در عالم، به واسطه نصرت خداست. و این نصرت، یعنی «نصرالله لمحبیها». این نصرت، نصرتی است که خدا نصیب محبین فاطمه می‌کند. پیروزی نصیب محبین فاطمه می‌شود. برای همین در آسمان او را منصوره می‌شناسند، یاری شده می‌شناسند. انگار هر کسی که بخواهد در این عالم یاری بشود، از کانال و از دریچه حضرت زهرا سلام الله علیها یاری می‌شود.

الان در دعای ندبه چی خواندید؟ «اَ تَراها فَقَد نَشَرتَ لِواءَ النَّصر». آیا می‌شود ما آن روزی را ببینیم که شما پرچم نصر را بلند کردید؟ یا صاحب الزمان. پرچم نصرت دست شماست و قیام کردید و پیروز شدید. امام زمان پیروزیشان به این پرچم نصرت است ولی این پرچم نصرت از کی به او می‌رسد؟ از چه کانالی به او می‌رسد؟ از کانال و از دریچه منصوره به او می‌رسد. باید نصرت مادر باشد تا او بتواند لواء نصر را دست بگیرد.

نصرت از آنجاست که رهبر شهید ما ازشان نقل شده که: «سال و رزق سال کشور را از روضه حضرت زهرا سلام الله علیها می‌گیریم». یک معنایش همین است؛ نصرت آنجاست. کانون نصرت خدا حضرت زهرا سلام الله علیهاست. معدن نصرت خدا حضرت زهرا سلام الله علیهاست. در زندگی‌هایمان هم همین‌طور است، در مشکلاتمان هم همین‌طور است. اینکه بزرگان این‌قدر اعتنا داشتند به نماز استغاثه به حضرت زهرا سلام الله علیها، توسل به حضرت زهرا سلام الله علیها. آیت الله بهجت می‌فرمود: علمای نجف خودشان معمولاً مجلس روضه برگزار نمی‌کردند. در نجف مجلس روضه برگزار می‌شد ولی بین علما رسم نبود که یک عالم خودش مجلس روضه بگیرد. آن مجلس روضه‌ای که علما خودشان در خانه‌هایشان، در بیتشان برگزار می‌کردند، خودشان عهده‌دار می‌شدند، روضه را می‌گرفتند، روضه فاطمیه بود، روضه حضرت زهرا بود. یک حساب دیگری دارد.

هر کس به هر جا رسیده، هر موفقیتی، هر کامیابی‌ای از جانب حضرت زهرا سلام الله علیهاست. «من عندالله العزیز الحکیم» که در این ماه‌های اخیر خیلی برای ما معروف شد و باهاش مأنوس شدیم، نصرت فقط از جانب خدای متعال است. ولی بر اساس این روایت، این نصرتی که فقط از جانب خدای متعال است، انگار کامل در چنگ حضرت زهراست، کامل نصیب حضرت زهراست. از دریچه وجود او به عالم می‌ریزد این نصرت. چرا؟ دلایلی دارد. یکیش را من می‌خواهم عرض بکنم. عرض امروز من باشد، طولانی هم نشود.

یکیش این است، قاعده‌اش این است: کی منصور می‌شود؟ کی منصوره می‌شود؟ کی مورد نصرت خداست؟ قرآن فرمود: «ان تنصروا الله ینصرکم». اگر ناصر بودید، منصور می‌شوید. کمک کردید، کمکتان می‌کند. هر کس هر چقدر بیشتر، هر چقدر بهتر به خدا نصرت رساند، بیشتر و بهتر بهش نصرت می‌رسانند. هر چه بیشتر ناصر شد، بیشتر منصور می‌شود. حالا منصوره هم مؤنث همین منصوره است دیگر. چه کسی بیشتر و بهتر و کامل‌تر یاری کرد؟ بیشتر یاری می‌شود. قاعده‌اش این است.

چرا حضرت زهرا سلام الله علیها منصوره است؟ چون هیچ کسی در این عالم به اندازه او، به شکل او، در قواره او، خدا را نصرت نکرد، پیغمبر را نصرت نکرد، امیرالمؤمنین را نصرت نکرد. از کودکی اصلاً فداکاری و تلاش و زحمت حضرت زهرا سلام الله علیها غیر قابل باور است. از سن ۵ سالگی در تاریخ گفتند جزء مدافعین پیغمبر بود. به قول امروزی‌ها بادیگارد بود. آن جاهایی که پیغمبر اکرم در خطر بود، این دختر ۵ ساله محافظت می‌کرد از پیغمبر.

در شعب ابی طالب، وقتی که ابوطالب و خدیجه اواخر آن دورانی که پیغمبر در شعب ابی طالب بودند که دوران بسیار بسیار سختی، محاصره اقتصادی و تنگنا بود، پیامبر در موقعیت فقر شدید بود، مسلمانان هم همین‌طور. ولی یک حمایت سیاسی و اجتماعی داشت از طرف ابوطالب، یک حمایت اقتصادی داشت از طرف حضرت خدیجه. همین دو بزرگوار را در فاصله کمی از دست داد پیغمبر، ابوطالب را و هم خدیجه. که روایت دارد بهش وحی شد بعد از اینکه ابوطالب و خدیجه از دنیا رفتند: «یا رسول الله حبیب من، دیگر تو این شهر نمان. اینجا دیگر ماندنت ممکن است منجر به کشته شدنت بشود. این شهر تو دیگر پناه نداری». گفتند در آن دوران، این بانویی که سنش حول و حوش شاید ۷ سال بود، هفت هشت سال سن حضرت زهرا سلام الله علیها بود، یک طوری پشت پیغمبر را گرفت، یک طوری از پیغمبر حمایت کرد که اینجا بود که پیغمبر نام او را گذاشت: ام ابیها. ام ابیها مال اینجا بود. انگار خلأ خدیجه را پر کرد. خیلی حرف است، شوخی نیست. دختر هفت هشت ساله چگونه کمک پیغمبر کرد که پیغمبر تعبیر کرد به ام ابیها؟ انگار آن خلأ عاطفی، هم خلأ نسبت به ابوطالب، هم خلأ نسبت به خدیجه، به واسطه حضرت زهرا برای پیغمبر پر شد.

بعدها هم همین‌طور. بعد از اینکه مدینه رفتند، در جنگ‌های مختلف: جنگ احد، یک طور؛ در جنگ احزاب؛ قضیه فتح مکه. در هر کدام از این‌ها، قصه مفصل تاریخی دارد. سنگ تمام گذاشت حضرت زهرا برای پیغمبر. نصرت تمام‌قد کرد. وقتی کسی این‌جور شد، می‌شود منصور، می‌شود منصوره. البته فرمود: خدای متعال محبین او را نصرت می‌کند. یعنی هر کسی محبت حضرت زهرا را داشت، رشته اتصال به او داشت، از این معدن نصرت بهره‌مند می‌شود. حضرت زهرا پشت اوست، حامی اوست، یاور اوست.

امروز می‌بینی در عالم شیعه می‌درخشد. محبین حضرت زهرا با عزت دارند زندگی می‌کنند. همه این فشار و دشمنی متوجه به اینهاست. هر چه جنگ است، هر چه تحریم است، هر چه ترور است، هر چه خطر، مال محبین فاطمه زهراست در عالم. ولی اینها روز به روز قوی‌تر، محکم‌تر. یک بادی از مصیبت و مشکلات به بقیه می‌خورد، آواره می‌شوند، بدبخت می‌شوند. اروپا را ببینید چه خبر است. آلبانی، فرانسه، نه کسی تحریمشان کرده، نه کسی ترورشان کرده، نه موشکی در سرشان خورده، نه جنگی شده. آنها دارند بدبخت می‌شوند. بعد ببینید یمن و ایران و لبنان و عراق و هر جا محبین حضرت زهرا هستند، روز به روز قوی‌تر، روز به روز محکم‌تر. این رازش چیست؟ رازش این است که خدا در نصرت محبین فاطمه زهرا، منصوره دارد. رازش این است که این بانو هر چه داشت، آورد وسط برای نصرت خدا و خدا هم امروز هر جور بتواند، کلمه کلمه ناقص نیست ولی بهتر از این نمی‌شود گفت، خدا هر جور بتواند از حضرت زهرا حمایت می‌کند، از محبین حضرت زهرا حمایت می‌کند.

نصرت فاطمه زهرا باورنکردنی است، باورنکردنی است. چه کار کرد برای پیغمبر؟ چه کار کرد برای امیرالمؤمنین؟ بعد از اینکه پیامبر از دنیا رفت، شب به شب راه می‌افتاد، سوار مرکب امیرالمؤمنین، در خانه تک تک مهاجرین و انصار می‌رفت، در می‌زد. می‌نشست با تک تک اینها صحبت می‌کرد. «مگر شما با علی بیعت نکردید؟ مگر قول و قرار نداشتید؟ چی شد؟ چه کار کردید؟» حاشا می‌کردند بعضی‌ها، عذرخواهی می‌کردند بعضی، پشیمان بودند بعضی، بی‌محلی می‌کردند بعضی، بعضی می‌گفتند: «می‌آییم کمک» که از آن هم خبری نبود، اتفاقی نمی‌افتاد. تا خطبه خواندن و تا سخنرانی کردن و تا افشاگری کردن. هر رقمی که شما بگویید، این بانو خودش را خرج کرد برای امیرالمؤمنین.

این قضیه فدک هم چیزی نبود که او دنبال مال و اموال باشد. این همان بانویی است که آن وقت دیگر یک لقمه نان داشت، یتیم و فقیر و اسیر مسکین، یتیم و اسیر آمدند در خانه را زدند، از همان یک لقمه نان وقت گرسنگی خودش گذشت. حالا دنبال ۴ متر زمین باشد؟ دنبال فدک باشد؟ این فدک را هم می‌خواهد برای اینکه این پشتوانه اقتصادی علی، دست علی را پر می‌کند. برای این فدک چه کرد؟ برای اینکه این مال امیرالمؤمنین را زنده کند تا کجاها رفت؟ چه حرف‌ها شنید؟ چه تهمت‌ها شنید؟ چه برخوردها دید؟ سیلی دید. لا اله الا الله. وقتی که پشت در خانه آمدند، علی علیه السلام را ببرند، چه کرد حضرت زهرا؟ چه نصرتی کرد؟ چه حمایتی کرد؟ چه مانعی گذاشت؟ سنگ تمام گذاشت.

بگذارید من این عبارات را برایتان بخوانم. این متن نامه دومی به معاویه است که گزارش می‌دهد که من آن روزی که در خانه فاطمه رفتم چه گذشت. البته نامه مفصلی است، فقط این قضیه نیست، قبل و بعدش را هم حکایت می‌کند. یک جورایی می‌شود گفت به عنوان سند افتخار که من این‌طور ضرب شست نشان دادم که ما پیروز شدیم و به این قدرت رسیدیم و اینها. در این نامه که مرحوم مجلسی در بحار نقل می‌کند که نامه مفصلی است، یک بخشیش گزارش وقتی است که اینها پشت در خانه آمدند. خب چون خودش دارد حکایت می‌کند، این اتفاقات را خودش رقم زده، از این جهت خیلی مهم است. خیلی تعابیر عجیب است.

این صبح شهادت است، این کلمات را بشنوید. هم افتخار کنید به این مادر، به غیرت این مادر، به شجاعت این مادر، به وفا و صفای این مادر؛ هم آتش بگیرید در مظلومیت این مادر، در غربت این مادر. می‌گوید: من آمدم پشت در خانه، گفتم که به علی بگویید بیاید بیرون، بیعت کن. فضه آمد، گفتش که امیرالمؤمنین مشغولند، نمی‌توانند بیایند. می‌گوید: من یک توهینی به فضه کردم، تعبیر بدی به کار بردم که تو این وسط چه کاره‌ای؟ برو کنار. برو بگو علی بیاید. این را که گفتم، دیدم فاطمه پشت در است. فاطمه از پشت در شروع کرد با من صحبت کردن. «من وراء الباب فاطمه». فاطمه پشت در ایستاد. گفت: «ایها الظالون المکذبون! ماذا تقولون؟» شجاعت! «ای جماعت منحرف، چی می‌خواهید؟ چی می‌گویید؟ ای شیء تریدون؟» دنبال چی هستی؟

گفتم: «عه فاطمه تویی؟» فرمود: «منم فلانی.» اسمش را آورد. «چی می‌خواهی؟» می‌گوید: گفتم: «چرا پسرعمویت تو را فرستاده جلو؟ خودش جلو نمی‌آید. به کنجی پنهان شده، مخفی شده، تو را فرستاده اینجا؟» حضرت فرمود: «طغیانک یا شقی اخرجنی و الزمک الحجة.» آنی که من را اینجا فرستاد، ترس علی نبود. طغیان تو بود که من را اینجا فرستاد. من آمدم تو را مهار کنم. من آمدم با تو اتمام حجت کنم. به تعبیری من آمدم اینجا بگویم اینجا خانه فاطمه است. من فاطمه هستم، احترام من واجب است. به احترام من از پشت این در بروید. من همانیم که پیغمبر جلو پای من بلند می‌شد، دست من را می‌بوسید، احترامم می‌کرد. من همان سیب بهشتی‌ام که جبرئیل آورد برای پیغمبر.

می‌گوید: من گفتم: «ان هذا الا اَوَاتِلُ و اساطیر النساء». یک توهینی کرد. «این حرف‌های مفت زنانه را بگذار کنار و قولی لعلی یخرج». برو به علی بگو بیاید بیرون. حضرت فرمود: «لا حب و لا کرامة لحزب الشیطان، تُخَوِّفُنی؟». من را از لشکر شیاطین می‌ترسانی؟ «مَکان حزب الشیطان ضعیفا». لشکر شیطان کاری نمی‌تواند بکند. می‌گوید: گفتم: «اگر علی بیرون نیاید، هیزم می‌آورم، این خانه را روی سر خانواده‌اش آتش می‌زنم. یا علی باید بیاید بیعت بکند.»

می‌گوید: این را که گفتم: «اخذت صوت قنفذ و ضربته». شلاق را از قنفذ گرفتم، یک ضربه‌ای زدم، یک ضرب شستی نشان بدهم، این‌ها را بترسانم. به خالد بن ولید هم گفتم: «تو با بقیه مردانی که هستی بروید هیزم جمع کنید، من می‌خواهم این خانه را آتش بزنم.» فاطمه زهرا فرمود: «یا عدو الله و عدو رسوله و عدو امیرالمؤمنین». دشمن خدا، دشمن پیغمبر، دشمن امیرالمؤمنین. دستش را گذاشت فاطمه جلوی در. «فضربت فاطمه یدیها». دو تا دست را گذاشت پشت در. «تمنعنی من فتح». که نگذارد من وارد خانه بشوم. فدای شجاعتت مادر. فدای غیرتت مادر.

چه کردند با مادر؟ چه کردند؟ مجتمع امیرالمؤمنین باشد، صبح جمعه باشد، دعای ندبه باشد، اسباب جور است، روز شهادت باشد، صبح شهادت باشد. «فتصعب علیّ». دیدم خیلی سفت ایستاده، نمی‌گذارد من رد شوم، وارد شوم. به من خیلی فشار آمد از اینکه یک زن بایستد، نگذارد من بیایم تو خانه. «فضربت کفّها بالصوت». با شلاق به این دو تا دست کوبیدم. «فتألمت فاطمه». دردش آمد فاطمه. «فاستمعت لها زفیراً و بکاء». یک ناله‌ای زد فاطمه، یک گریه‌ای کرد. این حرامی می‌گوید.

می‌گوید: «فکدت أن أولین». نزدیک بود دلم نرم بشود. یک جوری فاطمه ناله زد، داشت دلم می‌سوخت. نزدیک بود که عقب‌نشینی کنم، رحم کنم به فاطمه. این اشک و ناله‌ای که دارد. یکهو یادم آمد: «فذکرت احقاد علی». یاد کینه‌های علی افتادم. «و ولوعه فی دماء صنادید العرب». یادم آمد چه کینه‌ها از علی دارم. خاطره‌هایی که از علی داشتم، حسادت‌هایی که به علی داشتم، همه این‌ها یادم آمد. دوباره این خشم من برافروخته شد، این حال انتقام در دلم شعله‌ور شد. این دفعه محکم‌تر آمدم جلو. چه کار کردم؟ چراغ‌ها را کمتر کنی، راحت‌تر ناله بزنیم؟ مثل امیرالمؤمنین که در تاریکی ناله می‌زد. مثل بچه‌هایش که در تاریکی گریه می‌کردند.

«فرکلت الباب». پایم را گذاشتم روی این در، یک فشاری دادم. چه کرد مادر؟ در همچین موقعیتی یک زن معمولی وقتی تنهاست، وقتی چند تا مرد نامحرم قلدر، پرزور، بی‌حیا این‌جور بخواهند بیایند، طبیعتاً یک زن معمولی منفعل می‌شود، می‌ترسد، عقب‌نشینی می‌کند. مخصوصاً وقتی آبستن باشد. فدایت شوم مادر، چه نصرتی کردی؟ حقاً که تو منصوره‌ای در این عالم. تعبیر مال این دومی است. خودش نقل می‌کند. می‌گوید: «و قد ألصقت أحشائها بالباب تترسه». دیدم فاطمه با سینه پشت در محکم ایستاد. تعبیری که او به کار می‌برد این است که این حملی که داشت، بچه‌ای که داشت را سپر کرد پشت در که قدرت بدهد در را نگه دارد. طبیعتاً زن در همچین حالتی باید مراقب بچه‌اش باشد، مراقب اوضاع خودش باشد. او فقط مراقب علی است. مگر خودم، بچه‌ام، همه کس فدای علی. این‌جور خودش را سپر کرد با همچین وضعیتی پشت در. هر چه زور داشت گذاشت روی این در که این‌ها نتوانند وارد شوند.

«و سمعتها و قد صرخت صرخة». دیدم یک فریادی زد فاطمه که گفتم الان از این فریاد او مدینه زیر و رو می‌شود، شهر کن فیکون می‌شود. صدا زد: «یا ابتا! یا رسول الله! آ هکذا کان یفعل بحبیبتک و ابنتک؟» رسمش بود با دخترت این‌طور رفتار کنند؟ دنیا حرف تو همین جمله‌ای که گفت. این را که گفت، بعد یک خطابی کرد. صدا زد: «آه یا فضه! الهی که فخذینی». فضه بیا، بیا من به تو نیاز دارم، کارت دارم. «فوالله قتل ما فی أحشائی من حمل». فضه بیا، بچه‌ام... معمولاً روضه تا اینجا خوانده می‌شود. بگذارید من این دو سه خط بقیه‌اش را هم بگویم. هر چند سخت است. روز شهادت معلوم نیست سال بعد شهادت باشیم. آقامون پارسال، رهبر عزیزمون بود، امسال نیست. خیلی‌ها پارسال فاطمیه بودند، روز شهادت بودند، امسال نیستند. شاید ما هم نباشیم. اگر امسال آخرین فاطمیه‌مان است، بگذارید از عمق دل فریاد زده باشیم.

این آخرین شهادتی است که می‌گوید: شنیدم: «سمعتها تمخض». دیدم صدای درد زنانه از فاطمه بلند شده. خانم‌ها شما بیشتر ناله بزنید، شما بهتر می‌فهمید درد یک زنی که وقت وضع حملش شده. دیدم فاطمه این‌جور دارد ناله می‌زند. «و هی مستندة الی الجدار». خودش را به دیوار چسبانده. «فدفعت الباب». این در را یک طوری فشار دادم. «و دخلت». و آمدم تو خانه. «فقبلت الی بوجه». دیدم باز خودش را کشید جلو، روبروی من قرار گرفت که من نروم تو. «فاستلقتوا» (یا صاحب الزمان، یا امام رضا ببخشید). «فاستفقت علیها». یک طوری سیلی بهش زدم. «من ظاهر الخمار». از روی چادر، با دو دست یک طوری بهش سیلی زدم. «فانقطع قرطها». گوشواره‌اش کنده شد. «و تناثرت الی الارض». گوشواره‌اش روی زمین افتاد. «ألا لعنة الله علی القوم الظالمین و یعلم الذین ظلموا ای منقلب ینقلبون». می‌دانم دوست داری روضه ادامه پیدا کند ولی روضه حضرت زهرا این شکلی است. به سیلی می‌رسد بعد دیگر یک عمر سوختن است، دیگر یک عمر در خلوت گریه کردن است، یک عمر خاطره را مرور کردن است. تازه شما فقط شنیدید. بچه‌هایش هم رو دیدند. امام حسن که کوچه را هم دیده بود.

به آبروی مادرمان فرج آقامان امام زمان را برسان. قلب نازنینش را از ما راضی بفرما. خدایا خبر مرگ ترامپ و نتانیاهو و همه دشمنان فاطمه را به همین زودی زود به ما برسان. خدایا نصرت نهایی جبهه حق را به همین زودی زود محقق بفرما. رهبر عزیزمان را حفظ و نصرت عنایت بفرما. حوائج مسلمین را برآورده بفرما. به برکت صلوات بر محمد و آل محمد.
نظرات

برای ثبت نظر ابتدا وارد شوید.

ورود با گوگل

در حال بارگذاری نظرات...

سخنرانی‌های مرتبط

محبوب ترین جلسات منصوره