۞ امام صادق (ع) می فرمایند:
علم و دانش به يادگيرى نيست، بلكه نورى است که خداوند آن را در دل كسى كه مى‏ خواهد او را هدايت كند قرار می دهد.

برچسب : خودشناسي

بهترین عمل در ماه مبارک رمضان

بهترین عمل در ماه مبارک رمضان

پیامبر اکرم «صلی الله علیه و آله» در آخرین جمعه ماه شعبان، خطبه شعبانیه خواندند. نکاتی را در مورد ماه رمضان گفتند. همان خطبه معروفی که در این ماه به مهمانی خدا دعوت می‌شویم، شهر خداست، با رحمت و مغفرت و برکت، انفاس شما در این ماه تسبیح است و چیزهایی را که معمولاً شنیده‌ایم و یاد داریم.
امیرالمومنین (ع) در انتهای این فرمایش پیغمبر (ص)، سوال کردند: «یا رسول الله (ص) بهترین اعمال در این ماه چیست؟»
حضرت فرمودند: «ورع، ورع از محارم.»

شاخص شناخت اتصال با امام حسین علیه‌السلام

شاخص شناخت اتصال با امام حسین علیه‌السلام

استغفار اهل‌بیت استغفار دفع است استغفار رفع نیست؛ مثلاً الآن من و شما مراقبت می‌کنیم که کرونا نیاید این می‌شود دفع؛ کسی کرونا در او آمده کاری می‌کند که از او برداشته شود، این می‌شود رفع، پس یک دفع داریم و یک رفع داریم. استغفار اهل‌بیت برای دفع هست و استغفار ما برای رفع است طهارت اهل‌بیت نیز طهارت دفعی است. طهارت رفعی نیست؛ یعنی کاری می‌کنند که آلودگی به‌طرف آن‌ها نیاید.

یکی از شاخص‌های شناخت وجود عقل در ما

یکی از شاخص‌های شناخت وجود عقل در ما

«إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ کُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ: خدا هرگز مردم متکبر خودستا را دوست نمی‌دارد.» سوره لقمان آیه۱۸
یکی از نشانه‌های آدم‌های خیال زده و کسانی که با واقعیت‌ها زندگی نمی‌کنند، این است که تکبر دارند.

از کجا بفهمیم رشد کرده‌ایم؟!

از کجا بفهمیم رشد کرده‌ایم؟!

به میزانی که انسان رشد کرده است، «من‌من» گفتن در او کمتر می‌شود. کلاس من، ماشین من، خانه من و… کمتر می‌شود. در بعضی‌ها زیاد هست و در برخی کمتر هست و شدت و ضعف دارد. باید به این سمت برویم که این فروکش کند و ضعیف‌تر شود.

کاروان رفت و تو در خواب

کاروان رفت و تو در خواب

روزی در محضر مرحوم علّامه طباطبایی بودیم که یکی از دوستان حاضر در آن جلسه این بیت عارف شیراز را زمزمه کرد:

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
کی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟

یک‌باره مرحوم علّامه، دست در مقابل صورت گرفت و سخت گریست و در حالی که شانه‌هایش به شدت تکان می‌خورد، با خود زمزمه فرمود: «کی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟» گویا آن کس که در بیابان از کاروان بازمانده و راه نمی‌داند، خود او است. آن گریه قلب حضار را چنان به آتش کشید که هرگز شعله آن در جانشان به سردی نمی‌گراید.
رَحِمَهُ اللّهُ وَاَنْزَلَه فِی جِوارِ قُرْبِهِ.

شهود و شناخت، آیت اللّه ممدوحی، ج۱، ص۱۰۶