!! توجه: متن زیر توسط هوش مصنوعی تولید شده است !!
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا ابوالقاسم المصطفی محمد و آله الطیبین الطاهرین و لعنت الله علی القوم الظالمین من الآن الی قیام یوم الدین
رب اشرح لی صدری و یسر لی امری و احلل عقدة من لسانی یفقهوا قولی

تاریخ دین و انبیا و اولیای الهی را وقتی که بررسی می‌کنیم، می‌بینیم قدم به قدم پیشرفت دین، پیشرفت اولیای خدا و اینکه جلو آمده مرحله به مرحله، مقطع به مقطع تا رسیده به امروز دست ما، یک چیزی شرط اصلی‌اش بوده، یک چیزی موتور محرکش بوده؛ آن هم فداکاری بوده. فداکاری اینکه دست به دست شده، منتقل شده؛ این است که مانده. همیشه به واسطه یک سری فداکاری‌ها بوده، یک سری از خودگذشتگی‌ها، یک سری فداکار و جان‌فدا بوده. جان‌فداها بودند که نگه داشتند، جان‌فداها بودند که این را جلو آوردند و پیش بردند قدم به قدم.

همه انبیا را شما وقتی نگاه کنید، می‌بینید با چالش مواجه شدند. هیچ پیغمبری نبود با دردسر مواجه نشود، با چالش مواجه نشود، با دشمن و دشمنی مواجه نشود. همه انبیا را قرآن می‌فرماید این‌ها دچار درگیری و چالش بودند و هر پیغمبری که آمد مسخره‌اش کردند، تکذیبش کردند، توهینش کردند، به او گفتند دروغ می‌گویی، و یا این‌ها را اسیر کردند، یا این‌ها را کشتند و یا این‌ها را تبعید کردند. مواجهه عمومی ابتدایی با این‌ها این شکلی بود؛ این نبود که تا کسی گفت من پیغمبرم همه کف و سوت و جیغ و هورا و این حرف‌ها و دست و پایش را ببوسند و حاج آقا حاج آقا کنند و بفرستندش توی محراب، نخیر. هر پیغمبری اگر آمد، پیامی، حرفی، مطلبی، با شدیدترین برخوردها مواجه شد.

شما از حضرت نوح ببینید که اولین پیغمبر صاحب شریعت، چالش‌هایی که با او مواجه می‌شود تا همسر و فرزندش هم مقابلش قرار می‌گیرند. نهصد و پنجاه سال دعوت، هشتاد نفر می‌آیند. هشتاد نفر تازه بر اساس روایات، این هشتاد تا مرحله به مرحله طی هفت دوره همه‌شان ریزش کردند. تعداد خیلی کمی، بیست نفری، چقدر مانده که با حضرت نوح سوار کشتی شدند.

بعدش حضرت ابراهیم (علیه السلام)، می‌اندازندش توی آتش. تنها کسی است که روی کره زمین لا اله الا الله می‌گوید، خدا را قبول دارد. ببینید اوزار عجیبی است ها! این نیست که فکر کنید یک مسیر هموار و صاف و آماده‌ای بوده، یک ماشینی بوده و نشستند پشتش و راه افتادند، یک جاده پر از سنگلاخ، مسیر سخت سربالایی، بدون ابزار، بدون امکانات. آنی که این را برده، آن جان کندن بوده، آن فدا شدن بوده، آن هرچه داشتند گذاشتن بوده، جهاد بوده، فداکاری بوده، از همه‌چیز گذشتن.

توی سن پیری بچه‌دار می‌شود، خدای متعال به او می‌گوید که این بچه‌ای که تازه متولد شده را، با این مادری که بعد از سال‌ها تازه طعم مادری را دارد می‌چشد، می‌بری توی این بیابان‌های حجاز کنار کعبه، آنجا می‌گذاری و برمی‌گردی. آخه چرا؟ خب برای چی؟ بابا توی این سن صد و خورده‌ای سال، صد سال، چقدر سن حضرت ابراهیم بوده، تازه بچه‌دار شده، می‌خواهیم مزه‌اش را بچشیم. اسماعیل را می‌آورد وسط آن بیابان بی آب و علف می‌گذارد، آنجایی که قرار است یک روزی بشود پایگاه تمدن، پایگاه بشریت، پایگاه توحید، از کنارش منجی آخرالزمان ندا بلند کند بگوید: «أنا بقیة الله». کعبه، کعبه می‌خواهد بشود. چه داستانی دارد، چه تاریخی دارد، چقدر هزینه دارد، چقدر خرج باید بشود برایش.

از آن روز اولی که بناست اینجا راه بیفتد و پایگاه بشود، «مثابتاً للناس» بشود، این طفل شیرخوار با مادرش توی این زمین کویر خشک بی آب و علف سنگلاخ. مکه رفتید شاید دیدید، سنگلاخ، بیابان هم نیست. بیابان خب خشک و کویر و آب ندارد ولی راه می‌شود رفت، سنگلاخ آب ندارد و راه هم نمی‌شود رفت. توی بیابان دراز می‌توانی بکشی روی زمین، توی سنگلاخ دراز هم نمی‌توانی بکشی. بعد بچه شیرخوار را رها کنی و برگردی. به تعبیر بعضی روایات، از مرکب هم پیاده نشد. بعد دیگر حالا این بچه با آن گریه و ناله و آن داستان‌ها، مادرش چطور به سروصورت بزند و بین صفا و مروه برود و بیاید و این بچه آنقدر پا بکشد آنجا، از زیر پا آب بجوشد، آب زمزم بشود که حالا قرار است چه‌ها بکند این آب زمزم.

هر دانه‌ای از این چیزهایی که مانده و خدا باهاش دینش را نگه داشته، نشانه‌های خدا شده روی زمین. آنقدر پشتش درد و رنج و خون و عرق و زحمت و بار سنگین روی دوش کشیدن بوده. چه خون دل‌ها خورده هاجر، چه گریه‌ها کرده اسماعیل که یک آب زمزم بیاید. مقام ابراهیم، حالا بعدها برمی‌گردد حضرت ابراهیم. بعد از سال‌ها می‌خواهد بیاید بچه‌اش را ببیند. مأمور می‌شود که برود ببیند. توی مسیر، سه شب توی راه، هر شب خواب می‌بیند که دارد سر از تن اسماعیل جدا می‌کند. وقتی می‌رسد می‌گوید من همچین چیزی دیدم. فداکاری را ببینید. این بچه گلایه نمی‌کند که ما را گذاشتی رفتی، حالا نوجوان شدیم، به یک سن و سالی رسیدیم، برگشتی، می‌گوید می‌خواهم بیایم سرت را ببرم. «یا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِن شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ». هرچه دستور است انجام بده، من هم ان‌شاءالله صبر می‌کنم. فداکاری را ببینید. این می‌شود که خدا سنگ تمام گذاشته دور این کعبه با اسم ابراهیم و اسم اینجور فداکاری است که بعد حجر اسماعیل را درست می‌کند که آن هم به خاطر این است که طواف که انجام می‌دادند، مادرش را دفن کرد آنجا. هاجر را وقتی که دفن کرد، یک سنگی کشید دورش، گفت دوست ندارم قبر مادرم زیر پا برود. این شد حجر اسماعیل. از آن موقع تا الان هر بشری که رفته آنجا طواف کرده، چون دوست نداشته اسماعیل که قبر مادرش زیر پا برود، خدا شریعت تشریع کرده که پا اینجا نمی‌گذاری، این را بیایی طوافت باطل است، حجت باطل است، می‌روی از آن بغل رد می‌شوی. بعد تازه این حجر اسماعیل افتاده توی مطاف، بعد دور این هم بچرخی، اینجا یک بنده‌ای از بنده‌های من دلش اینطور خواسته. اینوری هم هستا، از آن ور فداکاری که وقتی خواسته ندارد از خودش، از آن ور این شکلی. حالا ان‌شاءالله توی روضه روایتی عرض می‌کنم چه قشنگ خودش را نشان می‌دهد این فداکاری‌ها.

از آن ور هم چیکار که نمی‌کند. قدم به قدم هرجا را که نگاه می‌کنید، می‌بینید فداکاری است. حضرت موسی، فداکاری از فداکاری مادرش، بچه را در آب می‌گذارد. از فداکاری‌های خودش، چه سختی‌ها تحمل می‌کند، چه آزارها به جان می‌خرد، سال‌ها بیابان، زحمت، مصیبت. بقیه انبیا تا می‌رسد حضرت زکریا، حضرت یحیی. دو تا پیغمبر شهید که به شدیدترین شکل به شهادت رسیدند. حضرت زکریا در درخت پنهان شده بود، با اره درخت را دو نیم کردند و بین آن درخت دو نیم شد حضرت زکریای شهید، چون معمولاً همه حضرت یحیی را به عنوان شهید می‌شناسند، پدرش هم زکریا هم شهید. تا حضرت یحیی. یک زن فاجره خرابه‌ای که پادشاه از او خواستگاری کرده، از سر بغض و کینه می‌گوید من به عقد تو در نمی‌آیم مگر اینکه مهریه سنگین بدهی. مهریه‌ات چیست؟ سر یحیی را می‌خواهم. پادشاه هم فاجر بود، سر بریده یحیی را آوردند برایش. پسرخاله‌اش حضرت عیسی (علیه السلام). پسرخاله بودند با هم حضرت یحیی و حضرت عیسی. چه فداکاری‌ها، چه زحمت‌ها، چه سختی‌ها، چه مصیبت‌ها. خودش، حواریونش، حواریون صادقش، تا می‌رسد به پیغمبر، تا می‌رسد به اهل بیت. فداکاری‌ها را ببینید. پیغمبر را ببینید، به جان خریدن چه زحمت‌ها، چه از شکمبه گوسفند و از سنگ و از دشنام و از تحقیر، تا اینطور فدا کردن خانواده.

هر مرحله‌ای که شما توی تاریخ می‌بینید یک پیروزی نصیب شده، یک قدمی کار انبیا و کار دین خدا پیش افتاده، آنجا باید نگاه کنید ببینید چه برگ بلندی و برگ بزرگی هزینه شده، فدا شده. یک فداکاری بوده، یک جان‌فدایی بوده که یک قدم انداخته جلو. راز خلقت این داستان، آفرینش این داستان حرکت دین خداست. برایتان بخوانم، نمی‌دانم با سوره مبارکه یاسین انس دارید یا نه. اگر مأنوس باشید خدا ان‌شاءالله مأنوس کند با قرآن، با سوره یاسین. آیت‌الله بهجت می‌فرمود مؤمنین، حالا مادر خود ایشان این شکلی بود، در مورد مادرشان نقل می‌کرد که مادر من این شکلی بود که هر روز سوره یاسین می‌خواند و خیلی هم خوشش می‌آمد، با اینکه ایشان هم مادرش را خیلی زود از دست داده بود و در واقع توی سن شیرخوارگی از دست داده بود مادرشان. حالا یک چیز دیگر من یادم آمد به مناسبت، حالا پدر در ایام فاطمیه هم می‌خورد بهشان. گفته بودند شما مادرتان را بعد از مرگش دیگر ندیدید؟ خب مرد بزرگی بود آقای بهجت، درهای غیب به رویش باز بود. ایشان فرموده بود که یک بار خوابش را دیدم، حالا شاید در کودکی یک بار فقط خوابش را دیدم، ولی توی خواب حجاب کرده بود و رویش را پوشانده بود. گفتند چرا؟ گفت: «به نظرم اینطور می‌آید که نمی‌خواست من چهره‌اش را ببینم که وابسته نشوم بهش، چون ندیده بودمش. اگر مادرم را توی خواب می‌دیدم خیلی اذیت می‌شدم از اینکه یک بار دیدمش و دیگر ندیدم. به نظرم اینطور بوده.» آقای بهجت می‌فهمید که مادرم توی خواب رویش را پوشاند که من نبینمش، که وابسته نشوم. خدا مادر ایشان را و مادر همه بزرگان را غریق رحمت بکند، با مادر اهل بیت حضرت زهرا (سلام الله علیها) محشور بشوند ان‌شاءالله.

مادر من مأنوس بود با سوره یاسین. بعد ایشان می‌فرمود مؤمنینی که با سوره یاسین محشورند و این سوره را وقتی می‌خوانند انگار یک قند توی دهنشان است، دارند مزه‌مزه می‌کنند، آنقدر شیرین است سوره یاسین. آن‌ها که با یاسین محشورند. خدا سلامتی بدهد به آیت‌الله وحید خراسانی که البته خبر رحلتشان یک بار منتشر شد و حالا به لطف خدا الحمدلله فعلاً به تأخیر افتاد رحلت ایشان و اعلام شد که هنوز الحمدلله در قید حیاتند. ایشان خیلی با سوره یاسین مأنوس بود و خیلی عنایت داشت. می‌فرمود که سوره یاسین را بخوانید و به حضرت زهرا (سلام الله علیها) هدیه بدهید، عاقبت به خیر می‌شوید. یاسین بعد از زهرا و یکی دعای عهد به مادر امام زمان تأکید داشت و می‌فرمود برای دفع بلا، دفع جن، دفع شیاطین، دفع سحر، یاسین زیاد بخوانید. خیلی آقای وحید به سوره یاسین عنایت داشت. کلاً هم ایشان یک سوره را تفسیر کرد، درس تفسیرش یک سوره بیشتر نبود، سوره یاسین. درس سوره یاسین را گذاشت. چه مدتی برقرار بود. آنقدر هم عمیق و پر مطلب. یک آیه را ایشان چند سال بحث کرد. دعایش را چند تا چند سال روی یاسین فکر کنم مانده بود. چند تا آیه اول سوره یاسین چند سال طول کشید. آنقدر که پرمغز بود درس ایشان. کدام ایشان؟ سلامتی بدهد همه علما رو، کلاه هشتم بر سر ما مستدام.

در سوره مبارکه یاسین در آیات ۱۳ به بعد، من خیلی سریع می‌خوانم تا بریم سر آن روایتی که عرض کردم، به بحث و تمام. «وَاضْرِبْ لَهُمْ مَثَلًا أَصْحَابَ الْقَرْیَةِ إِذْ جَاءَهَا الْمُرْسَلُونَ» خیلی سریع می‌خوانم، آیات جالبی است. خوب روی این آیات دل بدهید و حواستان باشد. این مثال را برایشان بزن، داستان آن مردم آن روستا، آن شهر. معمولاً هم قرآن به آن شهری که مردمش مؤمن نیستند، شهر نمی‌گوید، می‌گوید روستا، «قریه». «مدینه» را در مورد آن شهری به کار برده که شهر پیغمبر است. یکی در مورد شهر پیغمبر اکرم، مدینه به کار رفته، یکی در مورد شهر موسی (علیه السلام) کلمه مدینه را خدا به هر شهری نگفته. بقیه دیگر همه ده هستند، همه جا ده. شهر آنجایی است که عالم دارد، شهر آنجایی است که آدم دارد، شهر آنجایی است که رهبر دارد. وگرنه ده، ده کور است. یک مشت بی‌فرهنگ دور هم جمع بشوند که شهر نمی‌شود. الان به نیویورک هم می‌گویند شهر. البته الان آنقدر الحمدلله مسلمان، خصوصاً شیعه آنجاها زیاد شده، پشت در کاخ سفید یک دوست داریم از مداحان معروفی است، حالا اسم ببرم شما می‌شناسید. می‌روند آنجا مداحی می‌کنند پشت در کاخ سفید و مراسم می‌گیرند، هیئت می‌گیرند. نیویورک و نیوجرسی و میشیگان و همه جا اوضاع به هم. لندن را الان دیگر بهش می‌گویند قم اروپا. توی مغازه‌ها می‌گویند آنقدر چادری ما می‌بینیم، توی خود قم. دیگر الان آنقدر ما چادری... فروشگاه‌های فروش روسری در هلند، گاهی صفش چند صد متری است. نمازخانه‌های مثلاً هفت هشت نفره در بلژیک. بلژیک را هم خیلی تعریف می‌کنند از جهت تدینش. می‌گویند مثلاً توی بازار یک نمازخانه است هفت هشت نفر نماز می‌خوانند، بیرونش صفِ چند صد متری ایستادند که بیایند نماز بخوانند و بیایند بیرون. اوضاع عوض شده، اوضاع دنیا. روستاها دارد شهر می‌شود کم کم. ایش. من آنجایی که پیغمبر نیست، معارف پیغمبر نیست، ده است.

«أَصْحَابَ الْقَرْیَةِ وَاضْرِبْ لَهُمْ مَثَلًا أَصْحَابَ الْقَرْیَةِ إِذْ جَاءَهَا الْمُرْسَلُونَ» به یاد آن روستایی که پیغمبر واسش فرستادیم، این را یاد کن برایش. یک روستایی بود چند تا پیغمبر. این خیلی نکته دارد این آیات. حالا من سریع رد می‌شوم. دو تا پیغمبر فرستادیم برای روستا. «فَكَذَّبُوهُمَا» آن مردم این دو تا را تکذیب کردند، رد کردند. «فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ» ما عزت دادیم، محکمش کردیم با نفر سوم. معلوم می‌شود نفر سوم که می‌آید عزت تحکیم می‌شود. ما به رهبر سوممان رسیدیم، عزتمان تحکیم شد. «فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ» با نفر سوم دیگر این عزت مستقر شد، دیگر جمهوری اسلامی پابرجاست، دیگر ریشه‌اش کنده نمی‌شود. «فَقَالُوا إِنَّا إِلَیْکُمْ مُرْسَلُونَ» این سه تا پیغمبر آمدند. دو تا اول بودند، تکذیب شدند، نفر سوم آمد برای سفت کردن موضعمان، دو تای قبلی. این‌ها گفتند ما پیغمبر خداییم. آن‌ها شروع کردند جواب دادن: «مَا أَنْتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا وَمَا أَنْزَلَ الرَّحْمَٰنُ مِنْ شَیْءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَکْذِبُونَ» شما یک مشت آدم مثل مایید و خدا چیزی نفرستاده، دروغ می‌گویید. «قَالُوا رَبُّنَا یَعْلَمُ إِنَّا إِلَیْکُمْ لَمُرْسَلُونَ» این‌ها جواب دادند و آن‌ها برگشتند گفتند: «إِنَّا تَطَیَّرْنَا بِکُمْ» آقا ما اصلاً حس خوب نسبت به شماها نداریم. حالا به قول امروزی‌ها: از وقتی که قدمتان سنگین است، از وقتی که آمدید بلا آوردید با خودتان توی شهر ما، روستای ما. شما سه تا که آمدید، از وقتی شما آمدید بلا و بدبختی و گرفتاری آوردید. چی گفتند به این‌ها؟ اینکه می‌گویم همیشه به یک سدی می‌خورند انبیا. گفتند: «لَئِنْ لَمْ تَنْتَهُوا لَنَرْجُمَنَّکُمْ وَلَیَمَسَّنَّکُمْ مِنَّا عَذَابٌ أَلِیمٌ» اگر دست از این حرف‌هایتان بردارید، یکی سنگ‌بارانتان می‌کنیم. علامه طباطبایی می‌فرماید سنگ‌باران شدیدترین عقوبت است، چون هم کشتن است هم تحقیر. کشتن با فشار و تحقیر، سنگسارش. گفتند اگر دست برندارید، سنگسارتان می‌کنیم. «عذاب ألیم» از طرف ما، «عذاب ألیم» پدرتان را در می‌آوریم، سنگین‌ترین مصیبت را سرتان.

این حرف‌ها را بگذارید کنار. ببین از وقتی آمدی گفتی ما پیغمبریم دلار چند شد؟ ببین از وقتی گفتی مثلاً باران دیگر نمی‌آید. ببین وقتی فلان کردی اینطور شد. بگردد یک پدیده‌ای هم پیدا بکند و یک اتفاقی هم بشود و یک کلاغی هم از روی درخت بیفتد و این‌ها سریع ربطش می‌دهند. به قول علمای منطق و فلسفه می‌گویند مغالطه علت جعلی. علت الکی می‌سازد دیگر. از وقتی که مثلاً این فلان حرف را زد. می‌گفت طرف می‌گفتش که آقا انقلاب ایران وقتی که آرژانتین قهرمان شد توی ایران انقلاب شد. ۱۹۷۸. سری قبلی که آرژانتین قهرمان شده بود، آن حمید فرخ‌نژاد کثیف و پست و پلید نوشته بود که آره، دوباره آرژانتین قهرمان شد پس دوباره توی ایران انقلاب. یک مشت مشنگ خلو با یک مشت شرور دلشان را خشک کردند، یک مشت دیگر هم می‌تیغانند. باز آن‌ها که به توسط این‌ها تیغیده می‌شوند. چیست؟ اینجوری است. می‌گردد یک چیزی را پیدا می‌کند. ببین فلان چیز شد پس فلان اتفاق. ببین این یمن قدم این است، این از شومی قدم او است. این تا مثلاً این حرف را زد، آن موقع فلان کس افتاد مرد. آن تا مثلاً اینجوری گفت، این یکی مثلاً. وقتی شما سه تا پیغمبر آمدید، اوضاع و احوال ما ریخته، این گردن شماست. این پیغمبران چی جواب دادند؟ گفتند: «قَالُوا طَائِرُکُمْ مَعَکُمْ أَئِنْ ذُکِّرْتُمْ» اگر بلا سرت آمده عاملش خودتی. این پا قدم من نبوده، این نحسی خودت است. نحسی خودت گردن خودت را می‌گیرد. تو خودت چیکار کردی؟ «بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ» شماها جماعت فاسدی هستید که یک بلایی سرتان آمده. چرا به ما نسبت می‌دهی؟

این سه تا آمدند و حرف زدند و به این سد محکم خوردند و حرفشان شنیده نشد. یک نفر چهارمی آمد، یک جان‌فدای دیگری از یک جای دیگر آمد. این نفر چهارم چقدر مهم است. «وَجَاءَ مِنْ أَقْصَى الْمَدِینَةِ رَجُلٌ یَسْعَىٰ» این دیگر پیغمبر نبود. این جزء ملت مبعوث شده بود. این خودش پا شد آمد، از احساس وظیفه و احساس غیرت آمد وسط. یک آدمی «من أقصى المدینة». اینجا دیگر کلمه «مدینه» را به کار برده. این‌ها روستایی بودند. اینی که از یک جایی دور آمده بود، چون تربیت‌شده پیغمبر بود، از شهر پا شد آمده. «من أقصى المدینة» از ته شهر، از یک جای دوری هم پا شد آمد. همین بغل، دم دست نبود. از یک جای دوری از شهر پا شد آمد. یک مردی «یَسْعَىٰ» شتابان هم آمد. سلانه‌سلانه و یک جوری که حالا مثلاً این‌ها نبود. سریع آمد که بیا کمک، بیاید پشت این‌ها در بیاید. گفت: «یَا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِينَ» ای مردم پشت پیغمبران باشید. پشت پیغمبران در آمد این نفر چهارم، این مردی که حالا گفتند حبیب نجار بوده. پا شد از جای دوری آمد و پشت این سه تا پیغمبر گفت: «اتَّبِعُوا مَنْ لَا یَسْأَلُکُمْ أَجْرًا وَهُمْ مُهْتَدُونَ» استدلال آورد برای این‌ها. چیزی نمی‌خواهند. حرفشان هم که درست است. «وَمَا لِیَ لَا أَعْبُدُ الَّذِی فَطَرَنِی وَإِلَیْهِ تُرْجَعُونَ» همین جور با این‌ها صحبت کرد.

قرآن یهو صحنه عوض می‌شود. خود این داستان‌پردازی قرآن هم خیلی چیز عجیبی است. دیگر قرآن در اوج بلاغت است دیگر. مثل این فیلمنامه‌ها می‌ماند که یهو تصویر مات می‌شود. سکانس بعدی که وارد می‌شود، مثل کتاب داستان، کتاب تاریخ نمی‌ماند که بگوید و اما بعد از اینکه این حرف را زد، او را گرفتند و کشتند. این‌ها را دیگر نمی‌گوید. می‌گوید این نفر چهارم که از جای دیگر پا شده بود آمده بود، این حرف‌ها را زد. یهو صفحه سیاه می‌شود. سکانس بعد صفحه باز می‌شود، حبیب نجار در بهشت. معلوم می‌شود شهید شده، کشتندش. سکانس بعدی که دارد نشان می‌دهد: «قِیلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ قَالَ یَا لَیْتَ قَوْمِی یَعْلَمُونَ» سکانس بعدی دارند بهش می‌گویند بفرما داخل بهشت. حبیب نجار، امروز لحظه‌ای که می‌خواهد کشته بشود را قرآن سانسور می‌کند. این وایمی‌ ایستد جان‌فدا، از یک جای دیگر شهر می‌آید برای این سه تا پیغمبر، وایمی‌استد دفاع می‌کند. می‌کشندش. قرآن می‌پرد توی عالم برزخش. می‌گوید بهش گفتیم بیا توی بهشت. این هم گفت: «یَا لَیْتَ قَوْمِی یَعْلَمُونَ بِمَا غَفَرَ لِی رَبِّی وَجَعَلَنِی مِنَ الْمُکْرَمِینَ» کاش مردم می‌دانستند خدا من را بخشید، مغفرتش را بهم داد، من چه جایگاهی پیدا کردم اینجا. خب بعد چی شد؟ از شهادتش نمی‌گوید، از بهشتش می‌گوید. و بعد بهشت رفتن حبیب نجار می‌گوید حالا من با این جماعت چه کردم؟ جان‌فدا که آمد وسط، خون که ریخته شد. بهت بگویم چی شد؟ سه تا پیغمبر آمدند. دو تا آمدند اول ردشان کردند. نفر سوم فرستادم، هر سه تا را تکذیب کردند. جان‌فدا خودش پا شد آمد از جای دور. حرفش را زد، دفاعش را کرد. کشتندش. بعدش من چیکار کردم؟ «وَمَا أَنْزَلْنَا عَلَىٰ قَوْمِهِ مِنْ بَعْدِهِ مِنْ جُنْدٍ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا کُنَّا مُنْزِلِینَ» یک وقت فکر نکنی کشتند، من از آسمان یک سپاه فرستادم برای اینکه انتقام بگیرم. پس معلوم است انتقام حتمی است. فکر نکنی من برای اینکه انتقام بگیرم یک سپاه از آسمان فرستادم. پس چیکار کردی خدایا؟ «إِنْ کَانَتْ إِلَّا صَیْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ خَامِدُونَ» یک صیحه از آسمان فرستادم، همه را خشک کرد، مردند، تمام شد. مگر من خون ولیم. جان‌فدا وقتی می‌آید وسط، این همه پیغمبران حرف زدند، حرف شنیدند، رفت و آمد، خون که آمد وسط تمام شد. از آسمان لشکر فرستادم این‌ها را بزنم بخواهم نابود کنم. کاری ندارد. با یک تنگه هرمز سی کیلومتری، با این باز و بسته کردن که آنقدر باز و بسته کردند پیچ‌هایش هرز شده. شل کن سفت کن‌ها. همچین سفت ما نبسته بودیمش. تنگه را تنگه نیمچه بسته سی کیلومتری که از آن ورش و این ورش و این‌ها تازه این همه نفت و مفت و چیزهای دیگر بردند و آوردند. پدر همه‌شان درآمده. به خاک سیاه می‌نشینند. انتخاباتشان را می‌بازند، ولوله شده، همه‌چیز به هم ریخته. اینجوری است انتقام بخواهد بگیرد، صیحه واحده.

بعد می‌فرماید: «یَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا یَأْتِیهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا کَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُونَ» چقدر حیف است برای بندگان خدا. هر پیغمبری که آمد این‌ها مسخره‌اش کردند و ردش کردند. پس داستان، داستان جان‌فداست. جان‌فدا که می‌آید وسط، فدایی که می‌آید وسط، از آن بن‌بست کار در می‌آید، یک مقطع تاریخی تمام می‌شود. این شهادت رهبر شهید و عزیز ما، این فداکاری بزرگی که این مرد کرد با خانواده‌اش. البته بقیه شهدایمان، فرماندهانمان، مسئولین. این برگ تاریخ صفحه را زد، وارد دوران جدیدی شد. دوران جدید، این خون‌ها. این شکلی کار این‌ها تمام بود دیگر. حالا با خدا با ذلت و حقارت دارد نابودشان می‌کند. امروز دیدید آیزنکوت را مسئولیت دادند نخست وزیر بشود، دولت تشکیل بدهد در اسرائیل به جای نتانیاهو. نتانیاهو با عزت از خود اسرائیل، از خود منصب نخست وزیریش هم که می‌خواهد بیاید بیرون، با عزت نمی‌آید بیرون. حقارت، مفلوک، بدبخت، حقیر. روز انتخابات توی کافی‌شاپ‌ها می‌رفت التماس می‌کرد: پاشید بیایید رأی بدهیم. رفقایش می‌رفتند در خانه‌ها، توی آپارتمان‌ها در می‌زدند، دست مردم را می‌گرفتند. نتوانست رأی بیاورد. علت شروع شده از توی خود اسرائیل و آرام آرام می‌بینید دیگر. می‌ماند دیگر من و شماییم و الان و این ساعات و این صوتی که می‌ماند. پنج سال، ده سال دیگر گوش می‌دهند و شما می‌بینی در این کره زمین نام شهید خامنه‌ای چطور برده می‌شود و نام نتانیاهو و ترامپ چطور. امروز می‌دیدم توی برلین یک پدری با یک دختری آلمانی، به احتمال زیاد غیر مسلمان، وایساده بود گیتار می‌زد، عکس آقا را گذاشته بود، برای آقا شعر می‌خواند، به زبان آلمانی خودش. ده سال پیش به شما می‌گفتند باورتان می‌شد؟ خداوکیلی به خواب شبت هم نمی‌دیدی. اثر خون این است. تازه اول داستان است. این‌ها کارشان تمام است.

بعد خدا قبل از انتقامش، اول از موقعیت شهید توی بهشت می‌گوید و «وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُکْرَمِینَ» کاش می‌فهمیدند من اینجا چی دارم. اول آن را می‌گوید. بعد از انتقام شهید می‌گوید: جان من چیکار کردم؟ این شهید که رفت، شوخی مگر. یکی وایساد این وسط، آدم معمولی هم بوده، «رَجُلٌ یَسْعَىٰ» بوده، یک آدم معمولی با غیرت بوده. نائب امام زمان و ولی فقیه و مرجع تقلید و این‌ها نه. این خون کارها خواهد کرد. قدم به قدم، مقطع به مقطع تاریخ ما همین بود. جان پیغمبر حفظ شد، حکومت پیغمبر تشکیل شد در مدینه. آن برگی که رقم زد، این صفحه‌ای که برگشت که پیغمبر توی مدینه حکومت تشکیل داد، با جان‌فدا شدن امیرالمؤمنین، شب جای پیغمبر خوابید. وقتی جان مطهری اینجور می‌آید توی طبقه اخلاص، صفحه تاریخ برمی‌گردد. مباهله شد، این پنج تن آمدند وسط، ورق تاریخ برگشت. نصارا، مسیحی‌های نجران عقب‌نشینی کردند. بزرگشان، اسقف اعظمشان برگشت گفت: نفرین کنید، او هم نفرین کند. این چهره این بچه‌ها را مگر نمی‌بینی؟ این اگر نفرین کند با این بچه‌ها، یک دانه شما زنده نمی‌ماند. بعد پیغمبر چی فرمود؟ نفرمود من دخترم را می‌آورم، نوه‌هایم را می‌آورم، دامادم را می‌آورم. گفت هرچی زن توی امتم است، هرچی بچه توی امتم است، به هرچی جان دارم، «نِسَاءَنَا وَأَبْنَاءَنَا وَأَنْفُسَنَا». همه را برمی‌دارم. هرچی جان دارم برمی‌دارم می‌آورم. نگفت برادرم را می‌آورم. نگفت دامادم را می‌آورم. همه موجودیم را می‌آورم وسط. این یک دانه زن نبود، این همه زن‌های امت پیغمبر، همه دارایی زنانه پیغمبر، این بچه‌ها همه دارایی امت پیغمبر، امیرالمؤمنین همه جان پیغمبر. این‌ها را آورد وسط. این‌ها نگاه کردند، گفتند آقا روبروی این‌ها چجور می‌شود وایساد. این داستان جان‌فداست. و بعد از پیغمبر، دخترش شد اولین جان‌فدا. و این ماندن با این فداکاری، وگرنه چیزی دست من و شما نمی‌رسید.

این روایت را بخوانم، هم مطلب، هم مقتل، هم روضه، از همه‌چیز دارد. ان‌شاءالله که وقت بشود توی این هفت هشت ده دقیقه کل روایت را بخوانیم. اولش روضه است، آخرش یک بشارت شیرینی است. اثر فداکاری را می‌بینید. در کتاب «فضائل» ابن شاذان که در نیشابور دفن است این عالم بزرگ، اول کتاب، جلد ۱، صفحه ۸ می‌گوید که یک روزی پیغمبر اکرم نشسته بودند. امام حسن (علیه السلام) وارد شد. پیغمبر تا نگاهشان افتاد به امام حسن گریه کردند. فرمودند: «الیّ الیّ یا بنیّ» پسرم بیا سمت من. نزدیک کردند امام حسن را. نشاندن روی پای راست. امام حسین وارد شد. پیامبر نگاه کردند، زدند زیر گریه. فرمودند: «پسرم بیا سمت من.» نشاندند: «أجلسه علی فخذه الأیسر» نشاندند روی پای چپش. فاطمه زهرا وارد شد (سلام الله علیها). پیغمبر نگاه کردند، زدند زیر گریه. فرمودند: «الیّ الیّ یا بنیّ» دخترم بیا اینجا. نزدیک شد. پیامبر نشاندند روبروی خودشان. امیرالمؤمنین وارد شد. پیغمبر زدند زیر گریه. آوردند امیرالمؤمنین را سمت راست خودشان. اصحاب گفتند: «یا رسول الله ما تری أحداً منها إلا بکیت؟» چرا هرکه را می‌بینی گریه می‌کنی؟ هیچی نبود نسبت به این‌ها که شما را شاد بکند که هرکدام وارد شد دیدی گریه کردی؟ فرمود: «به آن کسی قسم که من را پیغمبر کرده، گرامی‌ترین مخلوقاتند بر خدا و روی زمین جماعتی نیستش که برای من از این‌ها محبوب‌تر باشد. ولی چرا گریه کردم؟ چون هرکدام از این‌ها را که دیدم ملتفت شدم این‌ها چه ماجرا و چه سرگذشتی خواهند داشت، چه سرانجامی خواهند داشت.»

اما علی بن ابیطالب، علی برادر من است، شفیق من است، صاحب امر بعد از من است، صاحب پرچم من توی دنیا و آخرت، صاحب حوض من است، صاحب شفاعت من است، مولای هر مؤمنی است، فرمانده هر باتقوایی، وصی من است، خلیفه من بر امت من است چه در دوران حیاتم چه بعد مرگم. محب او محب من است. کسی که بغض او را داشته باشد نسبت به من بغض دارد. به ولایتش، «سادت امتی» مرحوم، به ولایت او بود که امت من مورد رحمت واقع شد. هرکی بعد از وفات من با علی مخالفت بکند ملعون است. چرا گریه کردم وقتی علی وارد شد؟ «إنی ذکرت غدر الأمّة به بعدی» یادم آمد که بعد از من امت من چه خیانتی در حق او می‌کند. تا جایی که او را از جای من کنار می‌زنند در حالی که خدا او را جای من گذاشته. «ثم لایزال الأمر بهی تو همین اوضاع مظلومیت می‌ماند حتی یضرب علی قرنه ضربت» تا آن روزی که به فرق مبارکش ضربه‌ای وارد می‌شود «تخضب منها لهیته» ریشش «فی أفضل شهور» در بهترین ماه خدا که ماه رمضان است، از خون فرق سرش محاسنش رنگین می‌شود، خضاب می‌شود، سرخ می‌شود.

«وأمّا ابنتی فاطمة» بشنوید و اشک بریزید. البته روایت را می‌خوانیم ان‌شاءالله تا آخر ببینید این فداکاری هرکدام از این‌ها و این مظلومیت عاقبتش چطور می‌شود. «أمّا ابنتی فاطمة فإنّها سیّدة نساء العالمین» دخترم فاطمه سرور زن‌های همه عوالم هستی، من الأولین والآخرین، از اول تا آخر عالم سالار و سرور همه زن‌ها فاطمه است. «هی بضعة منّی» پاره تن من است. «وهی نور عینی» نور چشم من است. «وثمرة فؤادی» میوه دل من است. «وهی روحی التی بین جنبی» جان من است فاطمه، خونی است که من در تن دارم. «وهی الحوراء الإنسيّة» فاطمه فرشته بهشتی است که خدا در چهره انسان درآورده و به زمین فرستاده. «متى قامت فی محرابها بین یدی ربّها جلّ جلاله زهر نورها للملائکة فی السماء» بشنوید کیف کنید، افتخار کنید به این مادر. چند جا امروز می‌دیدم در روایت، روایات مختلف، چند جا امیرالمؤمنین با خلیفه اول، با معاویه، با دیگران به کرّات این را می‌فرمود. افتخار می‌کرد به اینکه من همسر فاطمه‌ام. افتخار ماست. مادر ما حضرت زهرا پشت و پناه ماست. حضرت زهرا مایه افتخار ماست. پیغمبر فرمود: فاطمه کسی است که وقتی توی محراب می‌ایستد برای نماز، این نور صورتش طلوع می‌کند در آسمان برای ملائکه. همانطور که نور ستاره‌ها می‌افتد روی زمین برای اهل زمین می‌درخشد، نور فاطمه می‌افتد به آسمان برای اهل آسمان می‌درخشد. اینجا خدای متعال به ملائکه می‌فرماید: «یا ملائکتی انظروا إلی أمتی فاطمة» به این کنیز من فاطمه نگاه کنید. «هی سیّدة نساء خلقی» ببینید این سرور زن‌های مخلوقات من «قائمة بین یدیّ» ببینید چه شکلی جلوی من ایستاده. «ترتعد فرائضها من خشیتی» جلوی من ایستاده از درک عظمت من تمام تنش دارد می‌لرزد. «وقد أقبلت بقلبها علی عبادتی» ببین همه دلش به من رو کرده، دارد عبادت می‌کند. حضور قلب کامل، توجه عبادت کامل. «أشهدکم» حالا این نماز حضرت زهرا را وقتی خدا ملائکه نشان می‌دهد. خدایا برای چی خلق می‌کنی این‌ها را که خونریز هستند؟ این‌ها که جنایتکارند. خدا همین ملائکه را بهشان حضرت زهرا (سلام الله علیها) را نشان می‌دهد. چرا خلق کردن؟ برای این خلق. این بشر برای این آمده. حالا در قبال این عبادتی که او می‌کند چی می‌دهم؟ «أشهدکم قد آمنت شیعتها من النار» من شیعیان این خانم را از آتش در امان می‌دارم.

«وَإِنِّی لَمَّا رَأَیْتُهَا تَذَکَّرْتُ مَا یُصْنَعُ بِهَا بَعْدِی» اگر می‌خواهید اشک بریزید اینجا جایش. پیغمبر فرمود: فاطمه که وارد شد من دیدمش به یادم آمد بعد از من باهاش چه می‌کنند. «وَکَأَنِّی بِهَا وَقَدْ دُخِلَ عَلَیْهَا الذُّلُّ فِی بَیْتِهَا» دارم فاطمه‌ام را می‌بینم خوارش می‌کنند توی خانه خودش، خوار و خفیفش می‌کنند. «وَتُنْتَهَکُ حُرْمَتُهَا» حرمتش را هتک می‌کنند. «وَتُقْصَبُ حَقَّهَا» حقش را غصب می‌کنند. «وَمُنِعَتْ أَرْثَهَا» ارثش را ازش می‌گیرند. یا صاحب الزمان فرمود: «أَمَّا جَنْبَهَا» نسبت به پهلوی مبارکش، این پهلو را می‌شکنند. «وَسَقَطَ جَنِینُهَا» بچه‌ای که در رحم دارد را سقط می‌کنند. «وَهِیَ تُنَادِی وَا مُحَمَّدَاهُ فَلَا تُجَارُ» آن وقتی که دارند بچه‌اش را می‌کشند، من را صدا می‌زند، «وا محمدا» می‌گوید ولی کسی جوابش را نمی‌دهد. کسی به دادش نمی‌رسد. هرچی ناله می‌زند کسی به فریادش نمی‌رسد، کسی به کمکش نمی‌رسد. «فَلَا تَزَالُ بَعْدِی مَحْزُونَةً مَکْرُوبَةً» بعد از من متصل علی الدوام بی‌درنگ فاطمه در حزن، در غصه است، در مصیبت، مکروبه با کیه؟ دائماً گریه است تمام این روزهایی که بعد از من زنده است اشک مبارک جاری. «وَتَذَکَّرُ انْقِطَاعَ الْوَحْیِ عَنْ بَیْتِهَا مَرَّةً» گاهی به یاد این می‌افتد که ارتباط وحی با این خانه قطع شد. «وَتَذَکَّرُ فِرَاقِی أُخْرَى» گاهی هم دلش برای من تنگ می‌شود فاطمه. «وَتَسْتَوْحِشُ إِذَا جَنَّ اللَّیْلُ بِفَقْدِی» شب‌ها که می‌شود از نبود من دچار تنهایی می‌شود. احساس تنهایی می‌کند فاطمه. مخصوصاً بعد نمازها. توی روایت دیگری دارد بعد نمازها حضرت زهرا خیلی دلتنگ پیغمبر می‌شد. چون بعد هر نمازی پیغمبر سر می‌زد به حضرت زهرا. بعد نماز مغرب، بعد نماز عشا، شب‌ها خیلی دلتنگ می‌شود فاطمه. «وَفَقْدُ صَوْتِی الَّذِی کَانَتْ تَسْمَعُ» دلش برای صدای من تنگ می‌شود که صدای من را می‌شنید. قرآن خواندنم را می‌شنید. «إِذَا تَهَجَّدْتُ بِالْقُرْآنِ» شب‌ها من قرآن می‌خواندم فاطمه آرام می‌شد با این قرآن خواندن من. بعد از من صدای قرآن من را نمی‌شنود شب‌ها دلتنگ می‌شود.

«ثُمَّ تَرَاهَا ذَلِیلَةً بَعْدَ أَنْ کَانَتْ عَزِیزَةً» هرچقدر وقتی که من بودم دخترم با عزت زندگی کرد، بعد از رفتنم دچار ذلت می‌شود دخترم. خوارش می‌کنند، ذلیلش می‌کنند. «فَعِنْدَ ذَلِکَ یُؤَنِّسُ اللَّهُ تَعَالَى ذِکْرُهُ» اینجاست که خدا انس می‌گیرد با فاطمه. دل بدهید، خیلی روایت زیباست. کدام ملائکه‌ای را می‌فرستد؟ این ملائکه می‌آیند همانجور که مریم را صدا زدند فاطمه زهرا را صدا می‌زنند. همان کلامی که به مریم گفتند، آیه قرآن: «إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاکِ وَطَهَّرَکِ وَاصْطَفَاکِ عَلَىٰ نِسَاءِ الْعَالَمِینَ» همین را به فاطمه می‌گویند. بهش می‌گویند: «یا فاطمة اقنتی لربک واسجدی وارکعی مع الراکعین». «ثُمَّ یَبْتَدِعُ بِالْوَجَعِ فَتَمْرُضُ» دخترم بعد از من دچار درد می‌شود، بیمار می‌شود، بستری می‌شود. «وَیَبْعَثُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَیْهَا مَرْیَمَ» خدا برای پرستاری از دخترم مریم را از بهشت می‌فرستد. این هم مقام بی‌بی را می‌خواهد برساند که خدا از بهشت مریم را فرستاد برای پرستاریش. هم غربت بی‌بی را می‌رساند. چقدر بی‌کس و کار بود این خانم. اسم مادرش که موقع تولد حضرت زهرا بی‌کس و کار بود، خدا از بهشت آسیه را فرستاد، زن‌های بهشتی را فرستاد. اینجا هم آنقدر تنهاست این بی‌بی در بستر غربت. خدا برایش مریم را می‌فرستد. مریم که می‌آید: «فَتَأْنَسُهَا فِی عِلَّتِهَا» توی بستر بیماری حضرت مریم با حضرت زهرا انس می‌گیرد. یکم که انس می‌گیرد توی بستر بیماری، این دعا را می‌کند حضرت زهرا: «فَتَقُولُ عِنْدَ ذَلِکَ یَا رَبِّ» اینجا نجوا می‌کند، می‌گوید خدایا «کفانی الحیاة» من دیگر از این زندگی خسته شدم. «وَتَبَرَّمْتُ بِأَهْلِ الدُّنْیَا» من از این اهل دنیا دل کندم، دلم سیر است. «أَلْحِقْنِی بِأَبِی» من را به پدرم ملحق کن. اینجا خدا او را ملحق می‌کند به پیغمبر. اولین کسی است که بعد از من به من ملحق می‌شود پیغمبر فرمود. «فَتَقْدُمُ عَلَیَّ» ولی با چه حالی به من ملحق می‌شود؟ «مَحْزُونَةً مَکْرُوبَةً» با اوضاعی که همه وجودش غم و غصه است. «مَغْمُومَةً مَصُوبَةً حَقَّهَا» حقش غصب شده. «مَقْتُولَةً» در حالی که دخترم را کشتند به من ملحق می‌شود. اینجا وقتی به من ملحق می‌شود من صدا می‌زنم، می‌گویم: «اللَّهُمَّ الْعَنْ ظَالِمَهَا وَعَاقِبْ مَنْ غَصَبَ حَقَّهَا» خدایا هرکی که به فاطمه‌ام ظلم کرد لعنش کن. هرکی که حقش را غصب کرد عقوبتش کن. هرکی ذلیلش کرد ذلیلش کن. لا اله الا الله. «وَأَخْلِدْهُ فِی النَّارِ» توی جهنم تا ابد نگهش دار. کی را؟ «مَنْ ضَرَبَهَا عَلَىٰ جَنْبِهَا حَتَّىٰ أَسْقَطَ وَلَدَهَا» آنی که به پهلوی فاطمه، حتی آن ضربه‌ای که به پهلو زدند باعث شد بچه‌اش را از دست بدهد، محسنش کشته. ملائکه با این نفرین من آمین می‌گویند.

ادامه روایتم را بخوانم برایتان؟ حالا عزیزانمان هم آمدند ولی اشکالی ندارد. کیف می‌کنیم با این روایت. هم روضه‌هایش را بشنوید هم آخرش را بشنوید. فرمود: «حسنم» وقتی دیدم یاد چی افتادم؟ پسر من است، از من است، نور چشم من است، نور قلب من است، میوه دل من است، سید جوانان بهشت، حجت خداست بر ائمه. امرش امر من است. کلامش کلام من است. هرکی دنبال او راه بیفتد از من است. هرکی حرفش را گوش ندهد از من نیست. من به او که نگاه کردم یادم آمد: «مِنَ الذُّلِّ بَعْدِی» چقدر بعد از من خوارش می‌کنند. «فَلَا یَزَالُ الْأَمْرُ بِهِ» توی این مظلومیت هست «حَتَّىٰ أَنْ یُقْتَلَ ظُلْمًا وَعُدْوَانًا بِسَمٍّ» تا آن وقتی که به این بچه‌ام سم می‌دهند، می‌کشندش. اینجاست که ملائکه گریه می‌کنند با مرگ او، با شهادت حسن‌ام. و همه درنده‌ها هم حتی در مصیبت او گریه می‌کنند. «وَیَبْکِی عَلَیْهِ کُلُّ شَیْءٍ» کل موجود، موجودات عالم در شهادت حسن‌ام گریه می‌کنند حتی پرنده‌های آسمان، حتی ماهی‌های دریا. «فَمَنْ بَکَاهُ لَمْ تَطْعَمْهُ النَّارُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ» هرکی برای حسن‌ام گریه کند، روز قیامت که همه چشم‌ها گریه است، این چشم گریه نمی‌شود. هرکی برای او محزون بشود روز قیامت که همه دل‌ها در حزن است، دل محزون نمی‌شود. هرکه او را در بقیع زیارت کند، قدمش از صراط نمی‌لغزد، عبور می‌کند.

اما حسین‌ام، جانم. منتظر بودید دیگر. حسین‌ام از من سر من است، بهترین خلایق بعد از برادرش است. امام مسلمین، مولای مؤمنین، خلیفه رب العالمین، سید جوانان بهشت، باب نجات امت. امر من، اطاعتش اطاعت من است. هرکی از او تبعیت کند از من است. هرکی معصیتش کند از من نیست. حسین‌ام را که دیدم یادم افتاد بعد از من با او چه می‌کنند. «وَکَأَنِّی بِهِ قَدِ اسْتَجَارَ بِحَرَمِی» انگار دارم می‌بینم حسین‌ام را به قبر من پناه آورده. «فَلَا یُجَارُ» ولی پناهش نمی‌دهند. توی شهر جدش پیغمبر مظلوم است، غریب است. مجبور می‌شود از این شهر هجرت کند، بیرون بیاید. من توی خواب او را در آغوش می‌گیرم و به او سفارش می‌کنم: «هجرت کن از مدینه، بیرون بیا.» و بهش خبر می‌دهم که شهید می‌شود. او هم حرکت می‌کند به سمت سرزمینی که آنجا او را می‌کشند، «لِأَرْضِ کَرْبٍ وَبَلَاءٍ» سرزمین کرب و بلا. آنجا که می‌آید یک جماعتی از امت من او را و خانواده‌اش را می‌کشند. لا اله الا الله. «وَکَأَنِّی أَنْظُرُ إِلَیْهِ» فاطمیه برای امام امام حسین گریه کردن یک مزه‌ای دارد ها. با این روایت کیف کنید و اشک بریزید، چه روضه‌ای. پیغمبر فرمود: «انگار دارم حسین‌ام را می‌بینم به سمت حسین‌ام تیر می‌اندازند.» «فَخَرَّ مِنَ الْخَیْلِ» از اسب زمین می‌افتد. پسرم زمین می‌خورد. «ثُمَّ یُذْبَحُ کَمَا یُذْبَحُ الْکَبْشُ» مظلومم. آنجوری که حیوان را ذبح می‌کنند پسرم را ذبح می‌کنند. پیغمبر گریه کرد، همه اطرافیان گریه کردند. پیغمبر فرمود: «خدایا من شکایت می‌کنم به تو بابت این چیزی که سر اهل بیت من می‌آید.»

بعد این را فرمود، این کلام آخر را بشنوید، کیف کنید. فرمود: «قیامت که می‌شود عرش خدا را تزیین می‌کنند با انواع و اقسام زیورها. دو تا منبر می‌گذارند از نور که طول این دو تا صد مایل است. یکیش را می‌زنند سمت راست عرش، یکیش را می‌گذارند سمت چپ عرش. حسن و حسین را می‌آورند. حسن روی منبر می‌نشیند، حسین روی منبر می‌نشیند. خدا با این دو تا عرشش را تزیین می‌کند. همانطور که یک زن با دو تا گوشواره خودش را تزیین می‌کند، گوشواره‌های عرش، حسن و حسین.» فرمود: «قیامت که می‌شود، تعطي ابنتی فاطمه» دخترم سوار یک مرکبی می‌آید از مرکب‌های بهشت که حالا توضیحی می‌دهند این مرکب چه ویژگی‌هایی دارد که خیلی عجیب است. مرکبی است که باطنش از ظاهرش دیده می‌شود، ظاهرش از باطنش دیده می‌شود. باطنش از عفو خدا، از رحمت خداست. بر سرش مرکب تاجی از نور بر آن تاج هفتاد رکن، هر رکنی را با در و یاقوت زیور کرده‌اند. این برای اهل بهشت می‌درخشد. هفتاد هزار ملک سمت راستشان جبرئیل افسار این مرکب را گرفته و وقتی که وارد می‌شود صدا می‌زند: «یا اهل الموقف» ای اهل موقف، «غضّوا ابصارکم» چشم‌هایتان را ببندید. «حتی تجوز فاطمة بنت رسول الله» فاطمه می‌خواهد وارد محشر بشود، چشم‌ها را ببندید. این چه حرمتی است که در محشر هم کسی حق ندارد به حضرت نگاه کند. عرض می‌کنم پیغمبر فرمود: «آنجا پیغمبری نمی‌ماند، کریم و صدیق و شهیدی نمی‌ماند، مگر اینکه چشم‌هایشان را می‌بندند تا فاطمه عبور کند.» فاطمه عبور می‌کند، می‌آید روبروی عرش خدا می‌ایستد. از مرکب پیاده می‌شود، صدا می‌زند: «الهی و سیدی» در مورد انتقام گفتم، حالا انتقامش را ببینید. جان‌فدا بعد چه انتقامی دارد. صدا می‌زند: «خدای من، سید من، احکم بینی و بین من ظلمنی» بین من و آن که من ظلم کرد حکم کن. آن‌هایی که دست روی من بلند کردند، آن‌هایی که من، آن‌هایی که من را بین در و دیوار گذاشتند. و حکم کن بین من و آن‌هایی که بچه‌های من را کشتند. ندا می‌آید از جانب خدا: «یا حبیبتی و بنت حبیبی» محبوب من، دختر حبیب من، «سلی توتا» به قول ماها جان بخواه، تو هرچی بگویی من عطا می‌کنم. «عشوه ای تو شفّعی» شفاعت کن، من برایت محقق کنم. «و عزتی و جلالی» به عزت و جلالم قسم «لا أجاوزن ظلم ظالم» هرکی ظلمی کرده من مجازات می‌کنم. صدا می‌زند مادرمان را ببینی تو را خدا جوان‌ها، عاشقان، عزاداران. صدا می‌زند: «یا الهی ذریتی» بچه‌هایم، ذریه‌ام، نه فقط فرزندان خودم. حالا دیگر نوبت ذریه هرکی به ذریه من ظلمی کرده. «و شیعة ذریتی» به طرفداران ذریه من هرکی ظلمی کرده. «و محبی ذریتی» به دوستداران من هرکی ظلمی کرده. ندا می‌رسد: «أین ذریة فاطمة؟» ذریه فاطمه کجا؟ «بشیعتها و شیعة ذریتها» شیعه ذریه فاطمه کجاست؟ شیعه فاطمه، شیعه ذریه فاطمه، محبین فاطمه کجاست؟ این‌ها می‌آیند. ملائکه رحمت دور این‌ها را می‌گیرند. «فَتَقَدِّمُهُمْ فَاطِمَةُ» فاطمه این‌ها را برمی‌دارد با خودش. «حَتَّىٰ تُدْخِلَهُمُ الْجَنَّةَ» همه این‌ها را وارد بهشت می‌کند.

عرضم را تمام کنم. روضه تمام. آنجا ملائکه دور فاطمه، نور خدا جلوه‌گر است. انبیا چشمشان را می‌بندند وقتی فاطمه وارد محشر می‌شود. روضه دیگر بیشتر از این نمی‌خواهد. یک کلمه فقط بگویم: فدای آن چشم مطهری که توی کوچه یک وقت سر بالا آورد دید دست نامرد صورت مادر نشست.