۞ امام صادق (ع) می فرمایند:
علم و دانش به يادگيرى نيست، بلكه نورى است که خداوند آن را در دل كسى كه مى‏ خواهد او را هدايت كند قرار می دهد.

برچسب : خداشناسی

جا دادی بهت جا میدن

جا دادی بهت جا میدن

وقتی مجلسی شلوغ است، «قِیلَ لَکُمْ تَفَسَّحُوا فِی الْمَجَالِسِ؛ در مجلسی نشسته اید و جا کم است و به شما می­گویند جا بازکنید؛ فَافْسَحُوا، جا بازکنید؛ یَفْسَحِ اللَّهُ لَکُمْ؛ خدا برای شما جا باز می­کند»؛

علم کلام

علم کلام

آفریده است بعد مشغول کارش شده است؟ برای چه آفریده‌شده است؟ ما خدا را پیش‌فرض گرفته‌ایم و می‌رویم. تمام بحث‌ها به خدا بر‌می‌گردد. بعضی از دوستان معمم بودند. مخصوصاً درس کلام، درسی است که فضایش، فضای بسیار سنگینی است. می‌خواهم بگویم مباحثی که خیلی ساده و سطحی و حل‌شده گرفته‌ایم، اتفاقاً تمام دعوا و بحث در همین‌جا است. ما خدا را پیش‌فرض گرفته‌ایم و می‌رویم. تمام بحث به خدا برمی‌گردد. این حل نیست، بقیه حل است.

شما گیلاس را توجه کنید

شما گیلاس را توجه کنید

دم گیلاس تا زمانی که به درخت متصل است، گیلاس هم زنده هست همین‌که جدا می‌شود با باد و آفتاب که مایه رشدش بود، خشک و پلاسیده می‌شود. باید همیشه به خدا متصل باشیم تازنده بمانیم و از او غفلت نکنیم، در تصمیم‌گیری‌ها خدا را لحاظ کنیم.

معجزه طبق نظام علیت دنیاست

معجزه طبق نظام علیت دنیاست

عصا به‌طور طبیعی تبدیل به مار می‌شود. چوب بعد از ۵۰۰ سال تبدیل به مار می‌شود. فرایندش این‌طور است که اول این چوب می‌پوسد؛ خاک می‌شود؛ گیاه می‌شود؛ فلان حشره می‌خورد؛ خوراک مار می‌شود و درنهایت تبدیل به مار می‌شود. خداوند متعال آنی که ۵۰۰ ساله انجام می‌شود را در ۵ ثانیه انجام می‌دهد. نظام علیت به هم نمی‌خورد. اسباب را کند و تند می‌کند.

رحمت خدا

رحمت خدا

برخی سخنان درباره رحمت خدا ، مخدّر و مضر است. برخی وقتی از رحمت خدا یاد می‌کنند، شور حرکت را از دست می‌دهند و به تن‌آسایی و عمر فرسایی می‌افتند.

کاروان رفت و تو در خواب

کاروان رفت و تو در خواب

روزی در محضر مرحوم علّامه طباطبایی بودیم که یکی از دوستان حاضر در آن جلسه این بیت عارف شیراز را زمزمه کرد:

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
کی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟

یک‌باره مرحوم علّامه، دست در مقابل صورت گرفت و سخت گریست و در حالی که شانه‌هایش به شدت تکان می‌خورد، با خود زمزمه فرمود: «کی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟» گویا آن کس که در بیابان از کاروان بازمانده و راه نمی‌داند، خود او است. آن گریه قلب حضار را چنان به آتش کشید که هرگز شعله آن در جانشان به سردی نمی‌گراید.
رَحِمَهُ اللّهُ وَاَنْزَلَه فِی جِوارِ قُرْبِهِ.

شهود و شناخت، آیت اللّه ممدوحی، ج۱، ص۱۰۶

نوتیفیکیشن خدا به بندگانش

نوتیفیکیشن خدا به بندگانش

نوتیفیکیشن خدا به بندگانش
نَبِّئۡ عِبَادِیۤ أَنِّیۤ أَنَا ٱلۡغَفُورُ ٱلرَّحِیمُ
به بندگانم پیام برسان که من، واقعأ غفور رحیمم!
سورہ حجر، آیه ۴۹