دوا و شفا

این سه جلسه شرحی مفهومی بر فراز دعای کمیل «یا من اسمه دوا و ذکره شفا» است. این مجموعه ابتدا میان «دوا» و «شفا» و سپس میان «اسم» و «ذکر» تفاوت می‌گذارد: دسترسی به ظاهر قرآن، دعا و عبادت به‌تنهایی تضمین‌کننده درمان درونی نیست؛ باید از صورت به حضور و یاد حقیقی رسید. در ادامه، عمل صالح، خشیت، انابه و نقش قرآن در شفا یا حتی افزایش خسارت انسانِ ظالم بررسی می‌شوند. مثال لایه‌های گردو برای عبور از پوسته به مغز، تصویر مرکزی جلسه پایانی است.