!! توجه: متن زیر توسط هوش مصنوعی تولید شده است !!
حجت‌الاسلام‌والمسلمین مصطفی امینی‌خواه، نویسنده و پژوهشگر دینی:
سلام علیکم، قبول باشه طاعات. بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم. سلام علیکم. ان‌شاءالله که طاعات و عبادات همه عزیزانِ مهمانِ گرامی و پاکِ خدای متعال در یک ماه عزیز و دوست‌داشتنی رمضان، مقبول واقع شده باشد.

ان‌شاءالله این دقایقی که وارد شب عید و وارد رحمت بیکران حق شده‌ایم، شب عید هم باشد و فردا، عید فطر باشد. همه خوشحالیم که عید بندگی را داریم می‌گیریم.

خیلی ممنون و متشکرم از همراهی‌تان. همین اول تشکر بکنم بابت این یک ماه که وقت گذاشتید، فرصت ایجاد کردید تا از کلامتان بهره ببریم. ما را آشنا کردید با خطبه متقین یا همان خطبه همام. ارادتمندیم.

«لا یُضِیعُ مُستَحفَظاً وَ لا یَنسَى مَا ذُکِّرَ» یعنی چیزی که سپرده می‌شود و از آن‌ها خواسته می‌شود که حفظش بکنند، اهل تقوا آن را ضایع نمی‌کنند. چیزی که به آن‌ها یادآوری شود، فراموشش نمی‌کنند. این فراموشی نه یعنی مثلاً اگر یک شماره تلفن بهشان دادند، یادشان برود کجا گذاشتند و این‌ها، نه. اینها درباره اهل تقوا اصفهان است. وقتی بزرگان بودند، می‌گفتند ما حتی غرق در توجهات خاص و این‌ها هستیم گاهی، ولی یاد اهل تقوا نیست. آن ارتباط و اتصال با خدای متعال، آن عهد، بله، اتصالی که ما داریم به عنوان یک بنده با خدای متعال، وقتی به یاد آورده شود، یک ماه مبارک رمضان، این تجربیات یادشان نمی‌رود. این حال و این معنویت، این عنایتی که حق تعالی کرد، این سحرهایی که با خدا گذراندند، گفت‌وگو کردند، گفتند و فراموش نمی‌کنند.

مثل ایادی شب‌ها: «خدایا، من آن دست‌هایی که به سمت من دراز کردی را یادم نمی‌رود». چه دستی که دراز کردی برای اینکه من را بگیری، و چه دستی که دراز کردی برای اینکه چیزی به من عنایت کنی. خدا در این دو تا دست را من یادم نمی‌رود. من یادم می‌ماند که تو برایم چکار کردی. این می‌شود آن حالی که انسان، حال توجه دارد.

و نکات خیلی قشنگی که حضرت‌عالی الان با آن مواجه داریم می‌شویم، این شیطان خبیث و این عدو مبین‌مان، این را قشنگ گذاشته است. الان توی پستویی قایم شده، گذاشته این کیسه را سر وقت بیرون بیاورد. الان بنشینیم، امشب احتمال زیاد برنامه همین است که ما این داشته‌هایی که در این ماه خدا به ما عنایت کرد را یکهو همه را نبازیم و با خودمان ببریم.

مثلاً اگر با قرآن ارتباط برقرار کردیم، امروز احتمالاً عزیزان، خب، این نشان داد که ما ظرفیت روزی دو جزء قرآن خواندن را هم داریم. اگر بخواهیم، می‌توانیم. آنقدر قرآن، روزی یک صفحه را لااقل از دست ندهیم. یک ساعتی در روز و در شب با قرآن داشته باشیم.

روزه گرفتن را هم یادمان نرود. همان که خیلی خوب اشاره کردید، ماهی سه روز. حالا آن روزه پنجشنبه اول، پنجشنبه آخر ماه و چهارشنبه اول دهه دوم. اگر کسی این سه روز را روزه بگیرد، انگار تمام سال را روزه بوده است. چون هر ماهی سه روز روزه گرفته، و هر عمل صالحی هم ۱۰ برابر می‌شود. سه تا روزه می‌شود سی تا، یعنی هر کدام ۱۰ برابر. سه روزی را در ماه داشته باشیم.

یادمان نرود، ولو ۱۰ دقیقه قبل اذان صبح. یکی از بزرگان به بنده و مرتبطین سفارش داشتند که دعای سحر را فقط در ماه رمضان نخوانید. شب‌های دیگر هم، سحرهای دیگر هم در قنوت، دعای سحر را به قول علامه طباطبایی، از قصور و این‌ها حرفی نیست، همه‌اش از خدا و توحید و معارف است. این دعا را داشته باشیم. ماهی یک بار هم یک نگاهی به آن بکنیم، یک سحری با توسل به اهل بیت، ما قرآن به سر گرفتیم. یادمان نرود ارتباط قلبی‌مان با اهل بیت را. و در زندگی‌مان ببینیم حضور اهل بیت را. و این درس را دراز بکنیم به محضر اهل بیت، واسطه باشند در درگاه الهی. این می‌شود داشته‌هایی که ما ان‌شاءالله از این ماه ببریم و حفظش بکنیم و فراموش نکنیم.

خیلی ممنونم، متشکرم از شما، حجت‌الاسلام‌والمسلمین مصطفی امینی‌خواه، نویسنده و پژوهشگر. توفیقی بود که یک ماه در ضیافت الهی و ضیافت رادین، شنونده بیانات شما باشیم و بهره ببریم. ما را آشنا کردید با خطبه همام. تحمل کردید ما را. من هم از شما عذرخواهی می‌کنم، هم از همه مخاطبین‌مان و هم بابت بالاخره طولانی شد، کم بود، زیاد بود، اشتباه بود، تپق زدیم، هر چه بود. حلال کنید. ما که بهره بردیم. ان‌شاءالله شما هم در این شب عیدی که ان‌شاءالله عید باشد و این حرف‌ها، برای ما خیلی خیلی دعا بفرمایید. ارادتمندیم، یا علی مدد، خداحافظتان.