یادآوری حضرت زهرا(س) به مردم در مورد وضعیت‌شان در دوران جاهلیت.[2:30]

جنگ اعجازگونه‌ی احزاب و تغییر شرایط مسلمانان، ده سال بعد از بعثت پیغمبر(ص).[6:30]

نصّ قرآن در باب نصرت الهی، از دشت مهیار و طبس تا ترور پیغمبر و جنگ بدر...[9:00]

«مدیریت پیامبر»(ص) و «مجاهدت علی»(ع)؛ دو عامل نجات مردم از فلاکت، در بیانات حضرت زهرا(س).[23:30]

نقش کلیدی «رهبر» در پیشبرد جامعه؛ با مقایسه‌ی رهبران ناکارآمد جهان و رهبران دینی.[34:00]

ویژگی‌ و نقش امیرالمؤمنین(ع) در شکل‌گیری تمدن اسلامی، از نگاه حضرت زهرا(س).[37:00]

روضه؛ در سوگ بانویی که در دفاع از امامش از جسم و جان و فرزندش گذشت...[45:25]

!! توجه: متن زیر توسط هوش مصنوعی تولید شده است !!

بسم الله الرحمن الرحیم. الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا ابوالقاسم المصطفی محمد. اللهم صل علی محمد و آل محمد و آله الطیبین الطاهرین و لعنت الله علی القوم الظالمین من الان الی قیام یوم الدین. رب اشرح لی صدری و یسرلی امری ولل عقدة من لسانی یفقهو.

حضرت زهرا (سلام الله علیها) در بخشی از فرمایشی که در خطبه فدکیه دارند، اوضاع مردم را قبل از بعثت پیغمبر، قبل از دوران پیغمبر و قبل از حاکمیت پیغمبر یادآوری می‌کنند و می‌خواهند با این یادآوری، مردم به یاد بیاورند که چه چیزی آن‌ها را به این روزگار و این موقعیت ممتاز رسانده است. مردمی که به تعبیر ایشان، پوست دباغی نشده را به عنوان غذا استفاده می‌کردند؛ بر اساس برخی نسخه‌های دیگر، برگ درخت را به عنوان غذا استفاده می‌کردند. آب شربشان چاله‌هایی بود که در آن شتر و اسب ادرار می‌کرد؛ فاقد کمترین مرحله از بهداشت، معیشت و زندگی ایده‌آل بودند. کمترین توان، کمترین عرضه. هیچ جای عالم کسی این‌ها را به حساب نمی‌آورد. در هیچ‌کدام از معادلات عالم، این‌ها نبودند. «با آنکه قوی‌ترین فرهنگ را داشتند، قوی‌ترین سابقه و تاریخ را داشتند.» ملت توسری‌خور و ضعیفی که از این‌ور و آن‌ور چپاول می‌شدند و خودشان هم همدیگر را می‌دریدند. یک مدت در دست روم، یک مدت در دست فارس بودند. کارشان به اینجا می‌رسد که روم و فارس را به چالش می‌کشند. با ۱۰ سال حکومت پیغمبر، با روم وارد جنگ مستقیم می‌شوند؛ جنگ تبوک. آسیب‌های جدی به روم می‌زنند و در میانه جنگ تبوک، پیغمبر از دنیا می‌رود.

و الان که فاطمه زهرا دارد برای این‌ها سخنرانی می‌کند، وسط درگیری با یکی از دو ابرقدرت بزرگ عالم هستند و دارند آنجا را مدیریت می‌کنند. یک سرباز ۱۸ ساله به اسم اسامه، فرمانده لشکر لب مرز با روم، دارد می‌جنگد که اینجا در امنیت، توانستند برای پیغمبر خلیفه انتخاب کنند. حالا فاطمه زهرا دارد با این‌ها صحبت می‌کند: «چه بودید؟ چه شدید؟ از کجا به کجا رسیدید؟» به خواب شبتان می‌دیدید روم را به زانو در بیاورید؟ با روم وارد جنگ شوید؟ جنگ تبوک. البته قرآن از جنگ تبوک تعبیر به «یوم الاسرة» می‌کند؛ یعنی «یا اسره» که روز سختی است، فشار زیادی داشت. این جنگ، جنگ خیلی سختی بود. در جنگ تبوک ده‌ها و صدها کیلومتر باید پیاده می‌رفتند، در تابستان با موقعیت خیلی سخت. ولی رفتند، با چالش بزرگی با یکی از این ابرقدرت‌ها مواجه شدند و این مملکت حفظ شد. در نبود پیغمبر هم حفظ شد. کسی نتوانست از بیرون این‌ها را ببلعد، حتی وسط جنگ.

«قطع می‌کنید» این‌ها خیلی چیزهای عجیبی است. چه می‌شود که این‌گونه می‌شود؟ با ۱۰ سال حکومت. ۱۰ سال مردمی که از چاله آب آمیخته با پشکل و ادرار برمی‌داشتند می‌خوردند، پوست دباغی شده می‌خوردند، حالا آمدند شاخ و شانه می‌کشند رو ابرقدرت‌ها. خسرو پرویز را دعوت می‌کنند که بیا هدایت شو، آدم شو. که قضیه عجیبی هم اینجا دارد. بنده وقتی چند باری آنجا رفتم و صحبت کردم، در کرمانشاه معروف می‌گویند که وقتی نامه خسرو پرویز ملعون رسید، او در حال شکار بود. آن منطقه شکارش جایی است در کرمانشاه که معروف است می‌گویند اینجا بود که نامه پیغمبر به او رسید. بنده دو سخنرانی کردم که کلاً تبدیل به حوزه علمیه هم شده که جالب هم هست.

وقتی نامه را آوردند، نامه را پاره کرد. او گفت: «خب، این الان جواب می‌خواهد، جواب چی بهش بدهم؟» برداشت تکه‌ای خاک داد. «خسرو پرویز» گفت: «بی‌ارزش‌ترین چیز، پرت کن بینداز جلویش.» ببخشید دیگر من این‌جور تعبیر می‌کنم، می‌خواهم اوج خباثت و وقاحت خسرو پرویز را ببینید. «جواب نامه را پرت کن.» وقتی فرستاده آمد، پیغمبر فرمودند: «چه‌کار کرد؟» گفت: «هیچی، یا رسول الله، نامه را پاره کرد.» گفت: «دیگر چه‌کار کرد؟» گفت: «یک تکه خاک داد.» حضرت فرمودند: «عجب! این احمق نفهمید، این کاری که دارد می‌کند، معنایش پیش خدا این است که خاکم تقدیم! نه، به زودی خاکشان دست ما می‌آید، فتح می‌شود.» آن روز وقتی این حرف را شنیدند، عده‌ای خندیدند، مسخره کردند: «پیرمرد چی می‌گوید؟» و از عجایب این است که آن خاکی که آنجا داد، تبدیل شد به حوزه علمیه. آخوند پرورش می‌دهند. خسرو پرویز را لعن می‌کنند، فحش می‌دهند.

کی باورش می‌شد آن روز در جنگ احزاب، توی آن فشاری که از بیرون و درون به هم ریخته بود، شب‌ها می‌آمدند توی خیابان‌ها تجمع می‌کردند، مثل «شماها» مردم کودتاچی‌های داخلی مدینه، مدینه را دست نگیرند، پیغمبر را نکشند. روزها هم لب خندق، درگیر جنگ و آن قضایا. آنجا بود وقتی پیغمبر کلنگ را زد که این‌ها هیچ ابزار دفاعی نداشتند از پس این دشمن برآیند. همه هم با هم آمدند در جنگ احزاب که قرآن تعابیر عجیبی در موردش دارد. در سوره مبارکه احزاب می‌فرماید که: «اذ بلغت القلوب الحناجر»؛ «قلب‌هاتان آمده بود توی حنجره‌هاتان، قلبتان آمده بود توی حلقتان، آن‌قدر ترس بهتان غلبه کرده بود.» همه آمدند، همه هرچه داشتند آوردند، گفتند: «چه‌کار می‌توانیم بکنیم، یا رسول الله؟» پیشنهاد جناب سلمان این بود که خندق بکنیم که لااقل «لقمه‌مان نکنند» این‌ور که به هم ریخته است اوضاع، از آن‌ور هم زورمان نمی‌رسد، همه حمله کنند، بزنند، از پسشان برنمی‌آییم. «یک چاله‌ای بکنیم که اگر خواستند بیایند شبیخون بزنند، توی چاله بیفتند، بعد ما از بالای چاله برویم سر وقتشان.»

یک چاله را کندند دور مدینه. نهایت زوری که آن موقع اصحاب پیغمبر داشتند، کندن چاله بود. بعد سرشاخ شدند با ابرقدرت‌های دنیا. که آنجا وقتی به یک سنگ صخره سفتی خوردند، به پیغمبر گفتند: «یا رسول الله، ما زورمان نمی‌رسد این صخره را بکنیم.» کلنگ را گرفت پیغمبر، ضربه اول را زد، جرقه زد. ضربه دوم زد، جرقه زد. ضربه سوم، شکست. جرقه‌ها می‌دانی چی بود؟ جرقه اول معنایش این بود که فارس را فتح می‌کنیم. جرقه دوم معنایش این بود که روم را فتح می‌کنیم. آنجا توی روایت دارد، علامه هم در «المیزان» ذیل همین آیات می‌آورد، منافقین شروع کردند، «که می‌دانی منافقین یعنی کیا دیگر، همین‌ها که بعداً بساط سقیفه را به پا کردند.» چشم و ابرو می‌انداختند، می‌گفتند: «چی می‌گوید این پیرمرد؟» عین تعبیری که آنجا آمده و علامه در میزان نقل می‌کند: «ما توالت با آرامش نمی‌توانیم اینجا برویم. آیا سرویسی می‌خواهیم پشت برویم، بگوییم الان این مشرکین می‌آیند ما را خفتمان می‌کنند، ترورمان می‌کنند. این می‌گوید روم و فارس را فتح می‌کنیم! بسته شعارفروشی، توهم تا کی؟ ملت را سر و کار می‌گذارید، عوام‌فریبی!» ولی شد و دیدند قدم به قدم، آن‌که پیغمبر گفت، شد. پیش آمد، قدرت گرفتند.

حالا می‌خواهد یادآوری کند: «یادتان نرود چه مسیری را آمدید که این‌جوری دارید آثارش را می‌بینید. بعد از ۱۰ سال حکومت پیغمبر، خط را عوض نکنند برایتان.» دو تا آیه قرآن هم داریم، البته بیشتر است، به طور خاص این دو تا آیه که خیلی مرتبط با کلام حضرت زهرا (سلام الله علیها) است. من این دو تا آیه را بخوانم و برگردیم ادامه کلمات حضرت زهرا (سلام الله علیها) در خطبه فدکیه.

یکی آیه ۲۶ سوره مبارکه انفال است: «وَاذْكُرُوا إِذْ أَنْتُمْ قَلِيلٌ مُسْتَضْعَفُونَ فِي الْأَرْضِ». قرآن اصرار دارد به اینکه یک سری چیزها جلو چشم مردم باشد، فراموش نشود. شیاطین می‌خواهند یک سری چیزها فراموش بشود. قرآن می‌فرماید: «این ایام الله را جلو چشم مردم نگه دار: ذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ.» یاد نرود آقا این اتفاقی که در دشت مهیار اصفهان افتاد که هنوز خیلی از مردم ایران خبر ندارند. این از آن چیزهایی است که باید… حالا شوخیش، جدیش، طنزش، واقعیتش، هر چه اخبار تلویزیون می‌خواهد شروع بکند، باید بگوید: «بسم الله الرحمن الرحیم، به یاد دشت مهیار. خب، بریم بقیه اخبار.»

مثلاً در دشت مهیار چه اتفاقی افتاد که ورق برگشت و دیگر قضیه آتش‌بس و آمریکایی‌ها پیشنهاد دادند با شروطی که ایران تعیین کرده. این‌ها که مال ۵۰ سال پیش که نیستش. گشتند یک نقطه‌ای پیدا کردند که دیگر قضیه طبس پیش نیاید. نه ارتفاع داشت، نه خاک داشت، نه گل داشت. نقطه‌ای که برای فرود تجهیزات آمریکایی بهترین نقطه بود و نزدیک هم بود به آن جاهایی که می‌خواستند عملیات بهش بکنند که قاعدتاً مناطق هسته‌ای ما بوده، به جاهای دیگر هم دسترسی داشتند. امن‌ترین نقطه را با محاسبات پیدا کرده بودند. مانعی هم به حسب ظاهر نداشتند. برنامه‌ریزی هم درجه یک، تکمیل. دقیقاً توی همان نقطه آتش گرفتند، زمین‌گیر شدند، توی گل فرورفتند. نهایت زوری که زدند این بود که این‌ها که آورده بودند، مثل طبس این‌ها آتش نگیرند. حالا تجهیزاتشان آتش گرفت، آدم… حالا چیزهای دیگر خیلی هست.

بنده اصفهان بودم اخیراً، بعضی از دوستان مطلع می‌گفتند از حالا مسائل مربوط به جنگ که فعلاً نمی‌شود منتشر کرد و گفت. آدم واقعاً تعجب می‌کند که مثلاً از فلان تعداد موشک فلان که زدند، چند درصدش هنوز عمل نکرده که مثلاً اگر آن یک دانه موشک در فلان جا عمل می‌کرد چه اتفاقی می‌افتاد و هنوز هیچ‌کس نفهمیده این چرا عمل نکرده؟ قابل… هنوز که هنوز توی «پیام این صداهای انفجاری که امروز در اصفهان شنیدید، به خاطر خنثی‌سازی هنوز بعد از ۸ ماه دارم خنثی می‌کنند.» پمپ چی‌ها را زده، کجا را زده؟ این‌ها باورنکردنی است. این‌ها ایام الله است.

شیاطین دوست ندارند این‌ها توی ذهن مردم زنده باشد، خوششان نمی‌آید مردم به یاد این چیزها باشند. دوست دارند مردم همش به یاد همین قیمت دلار و این بدبختی‌ها و قیمت مرغ و مسکن و همین‌ها همش به یاد مردم بیاید که پارسال دلار چند بود، الان چنده؟ خدا لعنت کند هر کسی که عامل و بانی این دلار و این قضایا بوده. در دنیا و آخرت رسوا و نابود بشوند همه‌شان با هم ان‌شاءالله. ولی این شامورتی‌بازی است که تو هی دلار را به یاد بیاوری، دشت مهیار را به یاد کسی نیاوری، نگذاری کسی بفهمد. طبس را به یاد کسی نیاوری. این‌ها شامورتی‌بازی است.

قرآن می‌فرماید: «وَاذْكُرُوا إِذْ أَنْتُمْ قَلِيلٌ مُسْتَضْعَفُونَ فِي الْأَرْضِ تَخَافُونَ أَنْ يَتَخَطَّفَكُمُ النَّاسُ»؛ «یادتان می‌آید یک زمان هم کم بودید، هم ضعیف بودید. می‌ترسیدید که بیایند بدزدنتان، بربایندتان.» مثل یک گنجشکی که عقاب می‌آید، «می‌کند می‌بردش.» به این می‌گویند «ربا» با ط دسته دار. اوضاعتان اوضاع مرغ و یک ماهی و یک جوجه‌ای بود که عقاب می‌آید ورمی‌دارد می‌برد. این هیچ کاری نمی‌تواند بکند. عقاب با قدرتش، با تسلطش، با امکاناتش، یک خرگوش مثلاً اگر یک جایی باشد، عقاب بیاید، این چه‌کار می‌خواهد بکند؟ از آن بالا ورش می‌دارد می‌بردش. می‌فرماید: «اوضاع شما زمان قبل پیغمبر این بود. یادتان می‌آید؟»

«فَآوَاكُمْ»؛ «کی به شما مأوا داد؟» خدا. «وَأَيَّدَكُمْ بِنَصْرِهِ»؛ «کی کمکتان کرد؟ کی تأییدتان کرد؟ کی نگهتان داشت؟» تو آن اوضاع و احوال، با همچین حرف‌ها و با همچین کارهایی، یهو آمدی «نه شرقی نه غربی» زدید، کاسه کوزه همه را بالا تا پایین. بت‌های کعبه را هم، همه گنده‌های مکه و مدینه و این‌ها هم علیه‌تان شورش کردند، همه ریختند پیغمبرتان را هم بکشند. یادمان می‌آید، یادتان می‌آید یک زمانی رؤسای قبایل جمع شدند پیغمبر را شبانه ترور بکنند و هیچ ابزار دفاعی برای محافظت از جان پیغمبر نبود غیر از اینکه امیرالمومنین جای پیغمبر بخوابد؟ تنها سلاح پدافندی شما آن شب این بود. خودش را فدا کرد. توی غار نگهش داشت خدای متعال، با تخم کبوتر، با تار عنکبوت. بعد آن اوضاع که اوج بحران بود، اوج تنهایی بود، تبدیل شد به موقعیت فرصت‌هایی که خدا تو دل تهدیدها قرار می‌دهد، در آن کسی که با خداست. تو آن اوضاع و احوالی که پیغمبرتان داشت کشته می‌شد، خدا بردش، آوردش مدینه. شد مقدمه تشکیل حکومت اسلامی. کی باورش می‌شود آقا حکومت اسلامی کی تشکیل شد؟ سه روز بعد آن شبی که می‌خواستند پیغمبر را تو خانه خودش ترور کنند. باورتان می‌شود؟ عجیب نیست؟ باورکردنی است.

بعد یک جای دیگری یک ظرفیت دیگری برایش فعال می‌شود. همه این‌هایی که تصمیم گرفتند اینجا پیغمبر را بکشند و نمی‌توانند، می‌آیند جنگ بدر را راه می‌اندازند. همه‌شان هم تا آخر جنگ بدر، یا تو خود جنگ کشته می‌شوند، یا جاهای دیگر با شنیدن خبر سکته می‌کنند، یا مریض می‌شوند، یا گرفتاری. تمام آن ۸ تا سران گنده‌ای که تصمیم قتل پیغمبر گرفته بودند، تا انتهای جنگ بدر که اولین جنگی بود که حمله کردند به پیغمبر، هیچی نداشتند. آدم هم نداشتند، سرباز کلاسیک که بلد باشی شمشیر بزنی هم نداشتند. مطلقاً هیچی نداشتند. خدا ۴۰۰۰ تا ملک فرستاد کمک کرد. با ۳۱۳ تا لشکر تا دندان مجهزی که با آن ساپورت عجیب و غریب ابوسفیان آمده بود وسط، قلع و قمع شد. «أَيَّدَكُمْ بِنَصْرِهِ»؛ «یادتان می‌آید یک تعداد کمی بودید، ضعیف بودید، هیچی نداشتید؟ کمکتان کردم، نگهتان داشتم.»

«وَرَزَقَكُمْ مِنَ الطَّيِّبَاتِ»؛ «حالا از طیبات نصیبتان شده.» اوضاع مکه و مدینه و الحمدلله اوضاع و احوال اقتصادیتان رو به راه شده. امکانات دارید، تجهیزات دارید. «لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ»؛ «شاید شکر به جا بیاورید.»

آیه دیگر، البته اینجا نکاتی دارد علامه طباطبایی در «المیزان» که وقت نیست بخوانم، نکات فوق‌العاده‌ای است. می‌خواهم زودتر برسیم به کلمات حضرت زهرا، آنجا «مست» بشویم با این عبارات فوق‌العاده‌ای که بی‌بی فرمود. آیه دوم، آیه ۱۰۳ سوره مبارکه آل عمران است: «وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا»؛ «با هم باشید. ریسمانی که خدا داده با هم بگیرید، سفت بگیرید، جدا نشوید از هم. از این ریسمان جدا نشوید، از همدیگر جدا نشوید.» «وَاذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ»؛ «این هم همش یادتان بیاید، جلو چشمتان باشد.» «إِذْ كُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ»؛ «شما سایه همدیگر را با تیر می‌زدید.» نمونه بارزش اوس و خزرج بودند دیگر. ۱۲۰ سال با همدیگر جنگیده بودند. زیر سایه پیغمبر این دو تا با همدیگر خوب شدند. بعد تازه این‌ها انصار بودند، مهاجرین هم از آن‌ور پا شدند آمدند. بعد مکه و مدینه و بعد آقا سیاه و سفید و عرب و عجم و این‌ها دیگر اصلاً قفل بود. مگر می‌شد عرب و عجم یک جا با هم جمع بشوند؟ سلمان از آن‌ور پا شود بیاید، بلال از این‌ور پا شود بیاید، سهیب از آن‌ور پا شود بیاید. چه اوضاعی شد!

آیات سوره مبارکه حشر، دلباخته مهاجرین بودند. لقمه شبشان را نمی‌خوردند، می‌دادند به مهاجرین؛ مهاجرینی که از آن دنیا از یک شهر دیگر پا شدند آمدند. «یادتان می‌آید دل‌هاتان چه شکلی به همدیگر نزدیک شد؟» دشمن بودید با همدیگر. این‌ها امروز ما هم هست. ایران، عراق، یمن، حتی افغانستان. عجیب است، از آن چیزهایی که کمتر گفته می‌شود، حتی این دولت به ظاهر شیعی عراق بعضی مرزهایش را به روی ما بست. این دولت طالبان مرزش را به روی ما نبست. دولت پاکستان مرزش را به روی ما بست. این‌ها به هر حال نکته است توش دیگر.

«دیدید چه جور خدا دل‌هاتان را به همدیگر نزدیک کرد؟» «فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا»؛ «داداشی هم شدید، برادر شدید با همدیگر.» با عنایت او، با نعمت او. این کار شماها نبود. توی آیه دیگر می‌فرماید: «تو اگر هرچی روی کره زمین بود می‌دادی هم نمی‌توانستی دو تا دل را به هم پیوند بدهی.» مگر راحت است؟ که بعد دو تا ملت شما این تشییع رهبر شهید ما را دیدید. آقا اصلاً مگر باورکردنی است همچین چیزی در عقل؟ مگر می‌گنجد؟ هفته پیش توفیق داشتم مشرف شدم کربلا. توی این مسیر نجف-کربلا نگاه می‌کردم به رفقا. گفتم: «گفتم آقا من نگاه کردم، شمردم تعداد عکس آقا که اگر بگویم صد تا عکس رهبر شهید دیدم توی جاده نجف تا کربلا.» چرا دروغ باشد؟ پشت این ماشین‌ها. مرز مهران، من یادم نمی‌رود سال ۸۷ به راننده‌ای که کاروان ما را می‌برد گفتم: «چرا شما تو عراق تو نجف جایی به اسم امام خمینی ندارید؟ ایشان مرجع تقلید بوده، ۱۴ سال اینجا بوده.» گفت: «شیخنا، او ایرانی است، ما عراقی هستیم. ما برای مراجع خودمان احترام قائلیم.» گفتم: «بابا او هم اینجا بوده ۱۴ سال.» گفتم: «چرا از سید خامنه‌ای اینجا چیزی نیست؟» گفتش که: «ایشان به ما ربطی ندارد، رئیس یک دولت دیگر است. این‌ها مسائل سیاسی است. ما برای رئیس یک دولت دیگر توی کشور خودمان یک چیزی داشته باشیم؟» این چیزی است که من سال ۸۷ خودم شنیدم در کشور عراق.

الان شما توی عراق می‌روید، توی خانه‌ها، توی مغازه‌ها، بعضی رفقا من را دستم را گرفتند بردند اینجا، گفتند: «آقا این آدم اصلاً موضع سیاسیش عکس آقا را ببین.» هستند رفقای ضد انقلاب باشد، عکس آقا را ببین، زده تو مغازه‌اش. این کار کیست؟ تشییع ۹ میلیونی رهبر شهید که گاهی هم درست بیان نمی‌شود. ۹ میلیون آقا آمدند در تشییع رهبر شهید. تشییعی بود که مردانه بود، زن‌ها نبودند. اگر زن‌ها بودند که عراق کن‌فیکون می‌شد. ۹ میلیون تشییع مردانه گرفتند برای رهبر شهید. مسیر نجف تا کربلا را بستند. آن غوغایی که شده است. این آقا، ایشان کسی است که ۸ سال رئیس‌جمهور دولتی بوده که با دولت این‌ها داشتند با همدیگر می‌جنگیدند. مفهوم یعنی چی؟ رئیس‌جمهور دولتی که ۸ سال باهاش می‌جنگیدیم؟ کی می‌جنگید؟ ما می‌جنگیدیم؟ حزب بعث می‌جنگید؟ تموم شد، حزب بعث دیگر نیست.

نه، «فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا»؛ «این‌ها کار خداست، این‌ها چیزهایی است که نباید یادمان برود.» «وَكُنْتُمْ عَلَى شَفَا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْهَا»؛ «شما لب آتش بودید، لب جنگ بودید، لب بدبختی بودید، خدا نجاتتان داد.» «كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ»؛ «این آیات خدا این شکلی بیان می‌کند، هدایت بشوید.»

حالا این آیه را حضرت زهرا (سلام الله علیها) کمی تفسیر می‌کنند که «شما لب پرتگاه بودید، خدا نجاتتان داد.» یعنی چی؟ با چی؟ چه‌طوری نجاتتان داد؟ این بیان حضرت زهرا (سلام الله علیها) است. ببینید چقدر این عبارات زیباست. می‌فرماید که: «فَانْقَذَكُمْ بِنَبِیِّهِ مُحَمَّدٍ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ»؛ «اینی که خدا شما را نجات داد از آن لب آتش، به واسطه پدر من پیامبر بود.» دو تا چیز را اینجا بی‌بی دو عالم مطرح می‌کند و توضیح می‌دهند. یک بیان مفصلی است ان‌شاءالله امشب هر چقدرش را برسیم عرض می‌کنیم، بقیه‌اش فردا شب. عبارات فوق‌العاده‌ای است، خیلی مطالب، مطالب بی‌نظیری است.

دو تا چیز؛ آن وضعیتی که داشتید، آن اوج بحران و گرفتاری و بدبختی و فقر و فلاکت و ذلتی که قبل پیغمبر بود، چی شد رسید به این شکوه، به این هیبت، به این «وفق و مدارا» و رفاقت و عشقی که شما مردم با همدیگر؟ دو تا قبیله‌ای که همدیگر را «تکه می‌کردند»، حالا دارند لقمه شبشان را می‌دهند به اون یکی. «وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ»؛ چی شد این‌جوری شد؟ چی نجاتتان داد؟ «انقذه کن.» این انقاذ، «نجاتی» گفته نمی‌شود توی عرب. وقتی یک کسی را از اعماق دریا بیرون می‌کشند، به این می‌گویند انقاذ. از اعماق دریا بیرون کشید خدا شما را از اعماق این فلاکت بیرون کشید. با کی؟ با پدر من پیامبر.

دو تا عامل را اینجا حضرت زهرا بیان می‌کنند که انگار این تمدن با این دو تا عامل شکل گرفت. خوب دل بدهید. این جلسه، بنده نگاهم به اهل این جلسه البته واقعاً هم همین‌طور، نگاهم این است که اینجا فضا، فضای فرهیختگی و نخبگانی و جلسه، جلسه اهل فضل، اهل منبر است. بعضی جاها همه محترمند البته، همه جلسات، همه افرادی که توی جلسات حاضرند. ولی حالا به هر حال گاهی علاقه بیشتر به مداح و مداحی و ذکر مصیبت و این چیزهاست و به هر حال هست. خیلی حوصله شنیدن حرف و تحلیل و فکر و مطالعه و این‌ها گاهی نیست. آدم می‌فهمد. آدم مقدمه روضه خواند. دیگر حالا دیگر «چیز کنیم» یکم شلوغ شود، روضه خوان بیاید مجلس را «ادا کند.» نه. مشخص است که کسی آمده با مطالعه قبلی، با دقت، با تأمل، با تمرکز که مطلب را روش فکر بکند. این‌جور که می‌شود خب آدم احساس مسئولیتش نسبت به بحث بیشتر می‌شود. درخواستم این است که با همین دقت ان‌شاءالله مطلب را پیگیری بکنید. نکته توی این مطالب زیاد است. مطالب مربوط به حضرت زهرا (سلام الله علیها) است.

دو تا چیز بود این تمدن را برای شما رقم زد. این اوضاع و احوال خوبی که امروز دارید، بعد از ۱۰ سال گذشتن از آن روزی که پیغمبر وارد مدینه شد. شما ۱۰ سالتان این نبود که «خود او» را می‌خواستند توی مکه بکشند. ۱۰ سال پیش آمد اینجا. توی این ده سال این اتفاقات افتاد. این بابت چیست؟ دو تا عامل: یک، مدیریت پیامبر. دو، مجاهدت علی. این دو تا تمدن شما را ساخت. نه آقا، درس‌ها، خیلی نکته دارد. مخصوصاً برای امروزمان. برسیم به تحلیل مسائل روز با این کلمات، می‌بینی چه تعابیر فوق‌العاده‌ای.

پس خدا شما را به واسطه پدر من پیامبر خودش نجات داد. پس این «انقذکم منها» که خدا نجات داد، «این تیکش را نندازیم، نقش رهبر ازش نگیریم.» همه کاره آن رهبر است. مگر یک جامعه فلاکت‌زده بدبختی که هویت ندارد، همین‌جور احساس می‌کند از امروز دیگر می‌تواند از این خودباختگی دیگر در می‌آید؟ نه آقا. یک آدم مرد قدرتمند، وارد، فداکار، شجاع، عالم، جلو تا بقیه باورشان بشود که می‌شود. شما دیدید این بیداری اسلامی را توی این کشورهای دور و بر ما. ایران تحقیر شده بودند، این‌ها هم تحقیر شدند. مردم مصر به ستوه آمدند از این مشکلات. چند سال پیش می‌گفتند سه میلیون، الان آخرین آمار می‌گوید ۵ میلیون، تازه آمار رسمی و واقعی نیست. احتمالاً بیش از این حرف‌هاست. ۵ میلیون نفر توی مصر شب‌ها توی قبرستان می‌خوابند. نه فقط توی قبرستان بخوابند، ممکن است شما بگویی آقا قبرستان است، اینجا هم می‌خوابند. توی قبرستان زندگی می‌کنند. طرف گاز گذاشته، متکا گذاشته، توی قبرستان می‌خوابد، زندگی می‌کند. ۵ میلیون نفر بر اساس آماری که احتمالاً واقعی نیست. می‌گویند خیلی بیشتر از این‌هاست.

کشوری که با آمریکا خوب است، بغل اسرائیل، یک دانه ترقه سمت اسرائیل نمی‌اندازد. یک نفر «مرگ بر اسرائیل»، «مرگ بر آمریکا» نمی‌گوید. یک بار تحریمش نکردند. FATF را پذیرفته. «کمترش بیشترش عرق می‌خورند.» توریست می‌آید، هر غلطی دلش بخواهد توریست آنجا می‌کند. توی هتل هر کاری بخواهند می‌کنند. نان ندارند بخورند. لب مرزند. مرز را بستند. ساکنین رفح مجروح می‌شدند، می‌گفتند: «آقا بزن بریم آن‌ور توی بیمارستان مصر.» نمی‌گذاشتند. یک تیری یک بار یک سربازی یادتان است این را دو سه سال پیش لب مرز زده بود. رئیس دولت مصر عذرخواهی کرد، گفت: «این آقا تیری بوده که اشتباهی در رفته به سمت…» بیانیه داد، عذرخواهی کرد. می‌بینید این‌ها.

ملت مصر انقلاب کردند، مرسی را انداختند کنار. اخوان المسلمین را پذیرفتند. بماند دیگر، این‌ها همه‌تان خودتان یادتان است این قضایا. اخوان المسلمین را آمریکایی‌ها مدیریت کردند، به جای آن گزینه‌شان مرسی آمد. یک مدت مرسی بود. مرسی که کاملاً ضد شیعه بود. اولین کاری هم که کرد سفیر فرستاد اسرائیل و سفیر اسرائیل را پذیرفت. گفت: «من شیعه را از یهود خطرناک‌تر می‌دانم.» کاباره‌ها را اجازه داد و شروع… اردوغان هم بهش گفت: «اعلام کن من دولت لائیک می‌خواهم.» اردوغان خودش مال اخوان المسلمین بود. «دیوانه‌خانه!» «دولت لائیک می‌خواهم تشکیل بدهم. دولت اسلامی نمی‌خواهم تشکیل بدهم.» همین دولت لائیک غیر اسلامیه. آدمی که یک دو زار یک اسم مسلمانی دارد. تحمل نکردند، محمد مرسی را انداختند زندان، حسنی مبارک را آزادش کردند. بعد توی قفس آوردند حسنی مبارک را توی زندان، آن‌قدر نگهش داشتند همان‌جا دق کرد، مرد.

مگر هر انقلابی به ثمر می‌رسد؟ هر جای مردم خسته و کوفته شدند، حرکت می‌کنند، یک جرقه‌ای و همه‌چی درست است؟ این کدامش به ثمر نشست؟ این بحرین چی شد؟ بقیه‌شان؟ رهبری که همه کاره است، آنی که جلو می‌افتد. بعد رهبر داریم تا رهبر. بعضی‌ها یک «مثل یاسر عرفات» یک چیزی می‌گویند و مردم پشت این‌ها راه می‌افتند و یک امیدی پیدا می‌کنند و بعد هم یک جوری این را فریبش می‌دهند و به قول آن برره یا «هشت بله» گوش می‌کنند و دولا شد. تو مراسم ختم اسحاق روبین، یاسر عرفات رفت به سمت مذاکرات و این قضایا که یادتان است. مذاکرات اسلو. حرف‌های اسرائیلی‌ها را هم پذیرفت و تو مراسم ختم اسحاق روبین، نخست وزیر قبلی اسبق رژیم صهیونیستی دولا شد، دست زن اسحاق روبین را بوسید. عکس‌هایش موجود است. «داداشی» دیگر. چند ماه بعد، چند سال بعد خبرش آمد سرطان گرفت و از دنیا رفت. گفتند این «تئوری بیولوژیک کردن» از طریق لباس زیر استایل یا کشتنش. شوخی مگر!

هر جماعتی راه افتاد، همین غزه. شروع کردند خب. البته رهبران خوبی هم داشتند، محمد فداکار بودند، خط مقدم بودند. ولی آقا، همین‌جوری به این الکی، به قول مشهدی‌ها به این «شلیام» نیست. ساز و کار دارد، حساب و کتاب دارد. شما ملتی بودید که از این فقر و فلاکت خسته بودید، مردم حجاز. کی نجاتتان داد؟ همین‌جور راه می‌افتادیم، پیروز می‌شدیم، غلبه می‌کردیم به روم و فارس؟ یک کسی باید این جلو راه می‌افتاد، همه زخم‌ها را به جان می‌خرید. چه غربتی را تحمل کرد! سه سال آن طور مخفیانه بعد قضایایی که برایش رخ داد. این شکنجه‌هایی که تحمل شد. عمار و سمیه و یاسر و که حالا یاسر و سمیه آن طور کشته شدند که حالا سمیه معمولاً به طور دقیق شکنجه‌هایش بیان نمی‌شود چون اصلاً قابل پخش نیست. من هم نگفته‌ام و نمی‌گویم. بعضی نقل‌های تاریخی در مورد نحوه شهادت حضرت سمیه (سلام الله علیها) چه‌طور این‌ها را کشتند؟ چه اوضاعی درست کردند؟ چه فشاری درست کردند؟ پیغمبر چه‌شکلی این‌ها را، یک «کلونی» کوچولو را توی مکه تو آن فشار نگه داشت؟ به این‌ها امید داد.

آن ته، آن سختی‌های عجیب و غریب. بد شد شعب ابی‌طالب. که گاهی این‌ها سه روز، سه روز غذا نخورده بودند. سه روز. بعد محاصره شده بودند. این شعب ابی‌طالب که دره بود. توی آن دره اگر کسی می‌آمد لب دره از آن «دور و بری‌ها»یی که بیرون این دره بودند، می‌خواست خرید بکند، محاسبه اقتصادی شده بود. می‌گفتند اگر کسی این جنس را بفروشد باخبر بشویم اعدامش می‌کنیم. کسی از بیرون جنس، با اینکه قیمت‌ها را ۱۰ برابر و ۱۰۰ برابر حاضر بودند پول حضرت خدیجه هم بود دیگر، که مثلاً یک دانه خرما را مثلاً به قیمت یک آپارتمان توی سعادت‌آباد باید می‌خریدیم، مثلاً می‌گویم. همین را هم نمی‌فروختند به این‌ها. همه ثروتش را گذاشت حضرت خدیجه توی شعب ابی‌طالب از دنیا رفت. تو آن اوج آن تحریم که وقتی حضرت خدیجه از دنیا رفت کفن نداشت تنش کند. تو اوج آن بیماری که داشت از دنیا می‌رفت به حضرت زهرا (سلام الله علیها) عرض کرد: «می‌روی به پدرت بگویی اگر اجازه بدهد آن عبایی که آن روز که پیغمبر شد روی سر کشیده بود که آیه نازل شد: «یا ایها المدثر» اگر قبول می‌کند این را من هدیه بدهد، این را به عنوان کفن به من بدهد. من کفن ندارم.» که جبرئیل نازل شد کفن آورد از عرش، از بهشت تقدیم پیغمبر کرد. گفت: «خدای متعال این را هدیه می‌دهد به خدیجه بابت زحماتی که کشید. کفن بهشتی بهش.»

آن کسی که جلو می‌افتد، رهبری توی جامعه دینی این است. بعضی از مسئولین ما بچه‌هایشان اردو ناشتا می‌دهند. «زر مفت می‌زنند، حرف یا مفت می‌زنند، راست راست هم می‌چرخند.» خطری هم این‌ها را تهدید نمی‌کند، مشکلی هم این‌ها ندارند. یکی از فرزندان رهبر شهید انقلاب، برای اولین بار این را عرض می‌کنم اینجا، پسر کوچک رهبر شهید، برادر کوچک‌تر رهبر کنونی. خب برادر همسرشان از دوستان صمیمی ماست. یک ماه پیش این برادرمان تماس گرفته بودند برای جلسه دعوت می‌کردند. پرسیدم: «حال ایشان چه‌طور است؟ کجاست؟» من از بعد جنگ ۱۲ روزه می‌پرسیدم. ایشان می‌گفتش که: «از جنگ ۱۲ روزه ما دیگر همشیره خودمان که می‌شد عروس حضرت آقا، شاید یکی دو بار دیدیم.» این سری که پرسیدم یک ماه پیش بود که: «چه خبر از همشیرتان است؟» فرزند رهبر شهید. جنگ ۴۰ روزه تا الان ۲۸ جا این‌ها عوض کردند. به بچه‌هایشان مدرسه نمی‌توانند بروند. یک شب خوش ندیدند. کسی که آن جلو وایمی‌ستد. «تعبیر به کار برده بود، خیلی برای من عجیب بود.» مداح بود. گفت: «فلانی همین‌قدر بهت بگویم، خانواده آقا داستانشان این شد: فقتل من قتل، وقصی من أقصى.» هر کی که کشته شد که کشته شد، هر کی زنده ماند آواره شد.

مگر این امکاناتی که دست من و شما می‌رسد شوخی است؟ یک رهبر مجاهدی می‌خواهد آن جلو وایسد، فدا بشود. مگر با بعضی از این احوالات و مسئولی که شب پا می‌شود می‌آید اینجا روی فلان تشک خوابش نمی‌برد، می‌گوید: «از تهران بفرستید.» مگر این‌جور «حرام لقمه‌ها» تا حالا پیش آمده بود؟ ۱۰ بار خورده بودنمون. وسط جنگ می‌گوید: «رفراندوم بزنید به مردم، بپرسید.» «دوستان، به ناموس تجاوز بشود یا نگاه می‌کنیم؟» یا می‌زنی؟ «چه‌کار می‌کنی؟» «رفراندوم برگزار کنیم؟» اگر با این‌ها بود که آن‌جور فداکاری‌ها می‌خواهد. امام راحل ببینید چه کرد! چه غربتی را تحمل کرد! توی اتاق دو در یک در ترکیه ایشان را وقتی تبعید کردند که نشست «تحریرالوسیله» را نوشت. خلع لباسش که آقا مرجع تقلید را خلع لباس کنم یعنی چی؟ از زندان‌هایی که تحمل کرد، بعد تبعید تا مرز کویت رفت. یادتان است این‌ها را؟ دیگر شنیدید، دیدید. کویت راه نداد. امام تا لب مرز رفت. نشست زمینی می‌خواست وارد کویت بشود، کویت راه نداد. که بعداً همان کویتی که راه نداد به امام، پناه نداد امام را، در برابر حزب بعث، حزب بعث بالا و پایینشان را نابود کرد. امیر کویت با عبای طلایی آمد روبروی دوربین نشست گریه کرد، گفت: «اوضاعم الان یک طوری است که به خود ابلیس هم حاضرم توسل بکنم که کویت را نگه دارد.» این‌ها ذلت است دیگر. بعد خدا چه عزتی داد به آن مرد. تا مرز کویت، کویت را امروز نگاه کنید. یک روزی رهبر ما رفته پشت مرز کویت، راهش ندادند. این اوضاع کویت می‌گوید: «جون مادرتان این‌قدر من را نزنید، به من آخه چه‌کار دارید؟» این‌ها شوخی نیست. این توی ۴۰ سال این اتفاقات می‌افتد. محصول چیست؟ یک مدیریت یک رهبر فوق‌العاده می‌خواهد، مجاهدت چهار تا بسیجی فداکار می‌خواهد. تعابیر حضرت زهرا (سلام الله علیها) این است دیگر.

حالا وقت ما رو به اتمام، مطلب هم تازه «لعاب انداخته»، تازه گل بحث است. نمی‌دانم چه‌کارش باید بکنم دیگر. باید بریم شب‌های بعد ان‌شاءالله بحث را ادامه بدهیم. تعابیری اینجا حضرت زهرا (سلام الله علیها) به کار می‌برند که پیغمبر با چه گروه‌هایی مواجه بودند و چه کرد و آن کسی که کنار پیغمبر فتنه‌ها را دانه به دانه خنثی کرد و مهار کرد، علی بود. و علی چه کرد نسبت به جبهه معارض پیغمبر. سه تا ویژگی را مطرح می‌کند حضرت زهرا فردا شب ان‌شاءالله عرض می‌کنم. نسبت به ویژگی‌های امیرالمومنین ۹ تا ویژگی را مطرح می‌کند که هرچی دارید از مدیریت پیامبر و مجاهدت علی. این دو تا اگر نبود، همان همان سوسمارخور، لاشه‌خور، بدبخت بیابانی بودیم. این‌ها آمدند وسط، موجودیتشان را گذاشتند. اوضاع و احوالتان این است.

بعد کنایه‌هایی می‌زند، می‌فرماید: «شما که به قول ما توی قهوه‌خانه‌ها نشسته بودید اخبار چک می‌کردید، منتظر بودید که خبری بیاید علی یک جایی زمین خورده، کله پا شده که کیف کنید.» خیلی متلک سنگین است. «شما که اوضاتان این بود، علی تا اینجا رساند. حالا آن بزنگاهی شده که شما باید خودی نشان بدهید. یک کاری هم شماها بکنید. کار خاصی هم نیست، فقط همین که حقی که از علی ضایع شده را پشتش بایستید، داد بزنید که این‌ها این‌جوری این حق را بالا نکشند.» آخه سابقه این‌ها هم که معلوم است. سابقه علی جلو چشمتان است. توی جنگ خندق وقتی عمر بن عبدود آمد که از این خندق عبور کرد، وایساد، ایستاد صحبت کرد، گفتش که: «کی جرئت دارد بیاید اینجا با من بجنگد؟» پیغمبر بعضی‌ها را فرمود: «فلانی تو پا شو برو. فلانی تو پا شو برو.» که همیشه هم پیغمبر از این‌ها یک تست می‌گرفت. همیشه «نا نا» موفق توی همه «مست». تو فتح خیبر، تو جنگ خندق همیشه این‌ها رفوزه. دلشان درد می‌کرد، نمی‌دانم حساب بانکیشان داشت بسته می‌شد و زود برمی‌گشتند و بچه‌اش روی گاز بود و درد و کوفته. پیغمبر فرمود: «پا شو! دارد می‌گوید از بزرگان شما، بزرگان عرب. پا شو! پا شو!» گفت: «نه، یا رسول الله، من نمی‌توانم.» «تو دومی پا شو!» آخر پرچم دست امیرالمومنین (علیه السلام). عمر بن عبدود نامش می‌آمد سکته می‌کردند. سکته می‌کردند. این جوان، امیرالمومنین. رفت جنگ بدر. همین جنگ بدر. جنگ احد، جنگ احد همه فرار کردند. فرار کردم. یک زن وایساد، ام‌عماره که سپر را برداشت دست گرفت، تیرها به پیغمبر نخورد، شمشیرها نخورد که پیغمبر فرمود: «این زن از همه‌تان مردتر است.» به امیرالمومنین قشنگ دشمن رسید به خود پیغمبر. دندان پیغمبر شکست، خراش به پیکرش وارد کرد. امیرالمومنین آنجا نگه داشت، فدا کرد خودش را. همان کسی که لیلة المبیت فدا کرده. توی احد و توی بدر این‌قدر فداکاری کرد. آنجا بود صدا بلند شد، همه زمین و زمان شنیدند که: «لا فتی الا علی، لا سیف الا ذوالفقار.»

خب این مسیری که آمدید این بود. این آدم برای شما رفاه آورد، این امنیت آورد، این تمدن آورد. حالا چه‌کاره‌اید؟ این‌ها هم که آن روز خطر همیشه توی پستوها بودند، حالا این‌ها آمدند شیر شدند، آقا شدند، گنده شدند. «نگاه می‌کنید کار بیفتد دست این‌ها، علی خانه‌نشین بشود؟» این خط عوض می‌شود ها. امکانات و این امنیت را باورشان هم نمی‌شد. فکر می‌کردند از خوبی‌های خودشان است و این‌ها ملت مستحق‌اند که الان این اوضاع و احوال را دارند. بعد دیدند چه‌ها سرشان آمد، گرفتاری‌ها را دیدند، فهمیدند که بعد ۲۵ سال آمدند التماس کردند به امیرالمومنین که: «تو را به هرچیزی که می‌پرستی دوباره برگرد.» یک جوری آمدند حسن و حسین زیر پا داشتند: «لقد وطئ الحسنات»؛ «حسن و حسین زیر پا داشتند له می‌شدند.» این‌جوری ریختند در خانه. التماس کردند.

چی شد ایمله؟ سکوت کرد. آمدند پشت در خانه با هیزم و با آتش آمدند. یک جمله‌ای گفت خیلی جگر آدم را می‌سوزاند. آن نامرد، آن لعین صدا زد: «مگر نمی‌دانی امت به چه کسی رأی دادند؟ برای چی نمی‌آیید بیعت کنید؟ یا می‌آیید برای بیعت یا خانه را آتش می‌زنیم.» مگر نمی‌دانی: «دخلت علیه الامه»؟ مگر نمی‌دانی امت نظرشان به چیست، به کیست؟ مثال مردم گذاشتن! جان‌ها فدای فاطمه زهرا. چه کرد برای امیرالمومنین، چه سنگ تمامی گذاشت. «فخرجت فاطمه وراء الباب»؛ آمد پشت در ایستاد. فرمود: «ایها الظالون المکذبون! ای گمراه‌هایی که دروغ می‌بندید به خدا و پیغمبر! ماذا تقولون؟ ای شیء تریدون؟» «چی می‌گویی؟ چی می‌خواهید؟» صدا زد. «یا فاطمه.» بی‌بی هم صدا زدند، نامش را گفتند که نمی‌خواهم در این جلسه مطهر این نام کثیف جاری بشود. فلانی چی می‌گویی؟ چی گفت به حضرت زهرا پشت در؟ «ما بال و ابن عمه قد اوردک للجو و جلسه من ورا الحجاب»؛ «این علی مجاهدی است که همیشه تو متن خطر بود.» فردا شب عرض می‌کنم کلمات حضرت زهرا در وصف شجاعت امیرالمومنین. ببین شروع کردند انتقام از علی. تا کجاها را انتقام گرفتند؟ انتقام آن تصویر شجاع امیرالمومنین را می‌خواهد بگیرد. می‌خواهد تو ذهن مردم خراب کند. ببین پشت در چی گفت. گفت: «فاطمه، چرا شوهرت ترسیده؟ خودش توی خانه نشسته، تو را فرستاده پشت در؟» فرمود: «طغیانک یا شقی اخرجنی.» «اونی که من را اینجا فرستاد علی نبود، طغیان تو بود. آمدم اینجا الحجه را تمام کنم. آمدم بگویم اگر با علی هم حرفی دارید، من دختر پیغمبرم. احترام من واجب است. اینجا خانه پیغمبر، احترامش واجب است. احترام این را باید نگه داری.»

حالا ببینید احترام نگه داشتند! این همان دری است که وقتی عزرائیل آمد در زد، پیغمبر فرمود: «فاطمه جان در را باز کن، برادرم ملک الموت دارد در می‌زند، اجازه می‌گیرد وارد این خانه می‌شود.» این خانه عزرائیل بدون اجازه وارد نشده. گفت‌وگویی شد. آن «خلیفه» پشت در گفت: «ان لم یخرج جئتو بالحطب الجزل نارا علی اهل هذ البیت.» «به علی بگو اگر بیرون نیاید، خانه را با اهلش آتش می‌زنم.» ورق منفی این جمله‌اش عجیب است. «هر کی که تو این خانه است را آتش.» که جای دیگر حضرت زهرا فرمود: «حتی گیرم من بد.» یعنی این‌ها دلشان می‌آمد حسن و حسین را آتش بزنند؟ تو آن خانه گفتند: «هر کی تو آن خانه است آتش می‌زند.» «او یغاد علی الی البیعه.» «علی باید بیاید بیعت کند.» اینجا خودش نقل می‌کند از زبان خود او برایتان می‌گویم. خودش، کسی که پشت در هیزم آورد و جسارت کرد، خودش نوشته تو نامه‌ای که به معاویه دارد، می‌گوید: «اخذ صوت قنفذ فضربت»؛ «هنوز هیچی نشده، هیچ اتفاقی نیفتاده، بی‌بی فقط پشت در است.» می‌گوید: «این تازیانه قنفذ را گرفتم زدم.» «وقلت لخالد بن ولید»؛ «به خالد بن ولید گفتم: انت و رجالنا حلمو فی جمع الحب»؛ «شماها و بقیه مردهایی که این‌جایند، بروید هیزم بردارید بیاورید.» «فقلت انی مضرمها»؛ «گفتم می‌خواهم این خانه را آتش بزنم.» فاطمه زهرا پشت در صدا زد: «یا عدوالله و عدو رسوله و عدو امیرالمومنین.» «دشمن خدا، دشمن پیغمبر، دشمن امیرالمومنین.» همین یک جمله. چیز دیگری نگفت. ببینید کینه را. ببینید ترسوهایی که تو میدان‌های جنگ فرار می‌کردند، حالا چه‌طور شیر شدند پشت در خانه پیغمبر. آن‌هایی که زورشان به دشمنان نمی‌رسید، حالا زورشان به دختر پیغمبر.

سکوت مردم گاهی تا کجاها اثر دارد. دل این‌ها شیر شد به این حمایت مردم. این بزدل‌های ترسو و مکار حالا همه زورشان را آورده اینجا. می‌گوید: «فضربت فاطمه یدیها من الباب»؛ «دیدم فاطمه دست‌هایش را گذاشت روی در.» «تمنعنی من فتحه»؛ «نگذارد که من بروم تو.» من عذر می‌خواهم، نمی‌خواهم این مقتل خیلی طولانی و مفصل است، یعنی هی همه وقایع را می‌گوید. من واقعاً دلم نمی‌آید، یعنی هر جمله باید تو یک جلسه خوانده بشود، حقش ادا بشود. من همین خط اولش را فقط می‌گویم، خیلی نمی‌خواهم اذیتتان کنم. شماها هم ناله بزنید.

از رهبر شهید امام، امشب ذکر خیر زیاد شد. رزق سؤالش را فاطمیه می‌گرفت. مثل مادرش هم شهید شد. با دنده‌های شکسته، با بچه کوچکش. خیلی مادری بود آقای ما. مثل مادرش فداکار بود. مثل مادرش شجاع بود. مثل مادرش تو خط مقدم بود. مادرش هم آن روز دستش را سپر کرد روبروی دشمن. «نمی‌گذارم پاتان به این حریم باز بشود.» «فَتحصبت علیه»؛ «دیدم سفت این در را نگه داشته فاطمه با دست، نمی‌گذارد من وارد شوم.» «فضَربتها فیها بِسَوط»؛ «دو تا دستش را با تازیانه زدم.» «فأَلَمَهَا»؛ «درد این تازیانه نشست به جان فاطمه.» «فَسَمِعْتُ لَهَا زَفِیراً وَ بُکَاءً»؛ «دیدم صدای شیون و ناله فاطمه بلند شد از درد.» یک طوری.

یک جمله دیگر هم می‌گویم، ببخشید. دیدم دستش را که انداخت، گفتم می‌توانم رد شوم. اذیتتان می‌کنم. ببخشید. مجلس، مجلس امام رضا. امروز یک روایتی دیدم عجیب بود. حیفم می‌آید، تا حالا ندیده بودم. یک کسی از امام رضا پرسید: «آقا نظرت نسبت به نفر اول و نفر دوم چیست؟» حضرت فرمودند: «سبحان الله و الحمدلله و لا اله الا الله و الله اکبر.» جواب نداد، ذکر گفت رد شد. اصلاً چند بار هی اصرار کرد که: «آقا نظرتان نسبت به آن دو تا چیست؟» فرمودند: «کانت لنا ام من صالحتاً.» «ما یک مادر خوبی داشتیم، از دنیا رفت. نسبت به آن دو تا بغض داشت.» «وقتی از دنیا رفت، بعدش هم دیگر خبر نداریم نسبت به آن دو تا اوضاع چه‌طور بود.» که امام رضا نتوانست تشریح کند که آن دو تا چه کردند، فقط همین‌طور گفت: «ما یک مادری داشتیم از دنیا رفت، بغض آن دو تا را داشت.» حالا آن دو تا مگر چه کردند؟ من برای شما می‌گویم. تقدیم به امام رضا (علیه السلام).

خود نامردش می‌گوید: «دیدم دست‌هایش ضربه خورد. بدنش را آورد پشت در. سینه‌اش را سپر کرد. یک طوری با لگد فشار دادم. یهو شنیدم بین در و دیوار صدا زد: فضه، بیا بچه‌ام را کشتم.»