متن
!! توجه: متن زیر توسط هوش مصنوعی تولید شده است !!
بسم الله الرحمن الرحیم.
الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا ابوالقاسم المصطفی محمد و آل الطیبین الطاهرین و لعنة الله علی القوم الظالمین من الان الی قیام یوم الدین.
رب اشرح لی صدری و یسرلی امری واحلل عقدة من لسانی یفقهوا قولی.
حضرت زهرا (سلام الله علیها) اسامی مختلفی دارند، عناوین مختلفی دارند؛ خصوصاً ۹ تا اسم که در آسمان حضرت زهرا به این اسامی شناخته می‌شوند، مثل فاطمه و زهرا و مبارکه، و [سایر] اسامی حضرت زهرا (سلام الله علیها) است. ولی اگر بخواهیم مطابق با آن چیزی که ما می‌فهمیم، مطابق با روزگار خودمان، با مختصات زمانه خودمان، یک عنوان بدهیم به حضرت زهرا (سلام الله علیها)، باید به حضرت زهرا (سلام الله علیها) بگوییم: «جان فدا». همین «جان فدا»ی امروز که رایج شده بین ما و بین مردم، اولین جان‌فدا و جان‌فدای حقیقی حضرت زهرا (سلام الله علیها) است.
امیرالمومنین (علیه‌السلام). این جان‌فدا، حالا کلمات فارسی معمولاً به نسبت کلمات عربی، آن ریزه‌کاری‌ها و این‌ها خیلی تویش پررنگ نیست. تو کلمات عربی این ریزه‌کاری‌ها معمولاً پررنگ‌تر است. «فدا» وقتی گفته می‌شود، «فدیه»، فدیه آن وقتی است که یک چیزی را می‌دهند در ازای چیز دیگری. همین کلمه «فداها ابوها» که پیغمبر برای حضرت زهرا گفتند، امام کاظم (علیه‌السلام) برای حضرت معصومه گفتند، انگار معنایش این است: وقتی می‌گویند یک کسی یک چیزی فدای چیزی بشود، انگار معنایش این است که یک چیزی جایگزین می‌شود برای این، به جای این آسیب به او وارد می‌شود. این که ما مثلاً به بچه‌هایمان بگوییم: «فدات بشم»، حالا ما منظورمان این است که مثلاً من می‌خواهم اوج عشقم را بهت برسانم، من حاضرم برای تو بمیرم. ولی فدا شدن با این مردن فرق می‌کند. گاهی آدم از شدت عشق به کسی، به چیزی کشته شدن حاضر بشود.
فدا شدن این است که انگار تحمل می‌کنم همه آن دردها و مصیبت‌ها و بلاها را که به من بخورد، به تو نخورد. این را می‌گویند فدا، فدا شدن، که ما تو فارسی می‌گوییم: «فدا شدن»، «فدایی داری». این معنایش این است. کلمه عربی [است] و «فدیناه بذبح عظیم» آیه قرآن است. به جای حضرت اسماعیل، خدا فدایی قبول کرد، فدیه قبول کرد. آن فدیه چی بود؟ یک قوچی بود، یک گوسفندی بود که البته ظاهرش یک قوچی بود. این لایه دارد دیگر؛ باطنش لایه‌هایی دارد. یک ظاهر داشت، باطن‌هایی هم داشت. ظاهر اینکه به جای اسماعیل یک چیز دیگر پذیرفت، یک قوچ بود که البته خود این هم نشان می‌دهد که بین این موجودات و این حیوانات و قربانی‌ها، گوسفند از همه این‌ها عزیزتر است. تو روایت هم دارد: «خدا بین قربانی‌ها این را پذیرفت به جای حضرت اسماعیل.»
ولی در مورد کوثر، خدای متعال «ربک و انحر». تو قضیه حضرت اسماعیل فرمود: «گوسفند سر ببر.» تو قضیه حضرت زهرا و کوثر فرمود: «شتر سر ببر.» تفاوت‌هایی با همدیگر دارد. تو قضیه حضرت موسی، «ان تذبحوا بقرة»، می‌خواستند پیدا کنند. «چی سر ببرید؟ گاو سر ببر.» دو تا نکته است. تو قضیه حضرت ابراهیم، می‌خواست قیامت را ببیند، فرمود: «چهار تا پرنده سر ببر»، که حالا طاووس بود و خروس بود و کلاغ بود. خلاصه هر کدام، هر جایی یک داستانی دارد.
ولی تو این جایگزین کردنه، انگار گوسفند این قدر بها دارد، خدا به جای خون حضرت اسماعیل پذیرفت. یک گوسفند. تو آن قضیه دیگری که حضرت عبدالله را می‌خواستند ذبح بکنند، حضرت عبدالمطلب نذر کرده بود دیگر، خبر دارید، که یک پسرهایش را در راه خدا ذبح بکند. قرعه به نام حضرت عبدالله افتاد، پدر پیامبر. برای خدا قضیه مفصلی دارد و به جای آن شخص، به جای عبدالله، صد تا شتر را ایشان ذبح کرد. امام رضا فرمود: «از اینجا دیه انسان شد صد تا شتر.» روایت در کتاب علل الشرایع: «عبدالمطلب به جای عبدالله صد تا شتر ذبح کرد.» خدای متعال هم این را پذیرفت. «اگه کسی از این به بعد کسی را بکشد، دیه‌ای که باید بدهد، ۱۰۰ تا شتر است.» انگار معادل آن می‌شود.
پیامبر هم البته پدرشان را به نام «ذبیح» معرفی کردند: «الذبیحین، من پسر دو تا ذبیحم.» یکی اسماعیل ذبیح‌الله، یکی عبدالله ذبیح‌الله. و جالب است که هیچ کدام از این دو تا ذبیح هم واقعاً ذبح نشدند. هر دو خدا به جایش جایگزینی را پذیرفت. هر دو فدایی پیدا کردند. تو قضیه حضرت اسماعیل، «فدیناه بذبح عظیم»، «ما یک فدایی به جای این پذیرفتیم، یک ذبح عظیم.» ظاهر قضیه شد یک گوسفند، باطن قضیه، قضیه کربلا را تو روایت دارد، فدیه آن فدایی شد ماجرای امام حسین (علیه‌السلام)، شهادت امام حسین. در واقع این شد فدیه ذبح عظیم امام حسین.
حالا این داستان فدا شدن و این‌ها بحث مفصلی [است.] جایگزین می‌شود، یک چیزی به جای یک چیز دیگر. و جالب است بدانید، یک وقتی ابراهیم پسر پیامبر نشسته بود تو دامن پیغمبر. روایتی که در کتاب لهوف آمده، کتاب لهوف فقط بخش‌های روضه‌اش خوانده می‌شود، بخش‌های دیگرش خیلی خوانده نمی‌شود. این اول کتاب لهوف است که ابراهیم پسر پیغمبر تو آغوش پیغمبر بود. امام حسین هم تا آغوش پیغمبر. پیامبر این دو تا را می‌بوسید، هم سن و سال همدیگر بودند. جبرئیل آمد گفت: «یا رسول الله، یکی از این‌ها را باید فدای آن یکی کنی چه بماند. خدا از تو را مخیر کرده یکی از این دو تا را قربانی کنی، فدا کنی.» تعبیری دارد بخواهم بازش بکنم روضه است. پیامبر فرمود: «ابراهیم را فدای حسین می‌کنم.» فقط یک اشاره‌ای می‌کنم بازش نمی‌کنم. بعد تو روضه باز بشود. پرسیدند: «یا رسول الله، چرا ابراهیم را؟» فرمود: «چون دیدم مادرش فاطمه طاقت ندارد. ابراهیم را فدا می‌کنم. داغ به دل من وارد بشود، بیشتر تحمل می‌کنم. به دل فاطمه وارد نشود.» جالب است خود امام حسین که ذبح عظیم بود تو قضیه حضرت اسماعیل، باز اینجا ابراهیم پسر پیامبر هم شد فدای امام حسین، فدیه امام حسین.
نکاتی است دیگر. این فدا شدن‌ها، این قربانی شدن. شب‌های قبل عرض کردم داستانی تویش است، یک اسراری تویش است. کارت برنده‌هایی که خدا می‌دهد، همیشه یک فدایی، یک قربانی، یک گذشتی تویش هست. تو داستان موسی و خضر یادتان است؟ حضرت خضر آن بچه را گرفت کشت. یادتان است؟ بعد حضرت موسی اعتراض کرد: «بچه را چرا کشتی؟» خضر چی جواب داد؟ فرمود که: «خدا می‌خواهد تبدیل کند این را، عوضش کند، تعویض کند. این بچه را از این‌ها گرفت. پدر مادرش مومنند. پدر مادرش خوبند. این بچه هم انگار همچین خیلی روبه‌راه نبوده. می‌ماند، داستان می‌شد برای پدر مادرش. خدا این را از این‌ها دارد می‌گیرد. یکی بهتر، عقرب رحمان، به این‌ها بدهد. یک بچه بهتر، به درد بخورتر، پاک‌تر، مومن‌تر.»
لذا اگر تو مسیری، تو زندگی‌مان یک چیزی قرار شد از کف‌مان برود، حالا گاهی خودمان باید تقدیم کنیم، گاهی تقدیم نمی‌کنیم ازمان می‌گیرند، بدانیم این داستان، داستان تعویض است. باخت تویش نیست. به شرط اینکه با خدا معامله کنیم. باخت آدم، با خدا معامله [کُند]. اگه صبر بکند، تحمل بکند، همه این‌هایی که گرفته می‌شود، شما بخواهی نخواهی که آخر گرفته می‌شود. آدم‌ها بالاخره باید بمیرند دیگر. به پیری برسند بمیرند. همه هم که نباید تو سنی باشند که ننه بابا نداشته باشند که بمیرند. تو جوانی هم می‌میرند، بچه کوچک هم باشند می‌میرند، پدر مادر هم دارند و می‌میرند، پدر مادر جوان هم دارند می‌میرند. بچه می‌میرد پدر مادرش هم سالمن، سرحالن، جوانند. این‌ها که پیش می‌آید. ولی اونی که در راه خدا صبر می‌کند، فدا می‌کند، معامله می‌کند، تجارت می‌کند - تجارت تعبیر قرآنی این است - برایش جایگزین می‌شود.
جالب است فقط آن وقتی که شما تو میدون جنگ را برای دفاع و جهاد و این‌ها کسی را می‌فرستی جلو، آنجا، آنجا فقط تجارت نیست که، آن دیگر البته اوج تجارت است. آنجایی هم که به حادثه طبیعی از دنیا می‌رود، ولی شما با خدا تجارت می‌کنی، حساب کتاب می‌کنی، می‌سپاری، این هم خدا می‌پذیرد. این هم جایگزین می‌کند. این هم فدایی می‌پذیرد. تعویض می‌کند. این خیلی باحال است. این خیلی باحال است. اینش خیلی قشنگ.
معروف است، روایتی عجیب از امام صادق (علیه‌السلام). یک پسر بچه‌ای بود به اسم «طلحه». نه این طلحه، طلحه و زبیر. طلحه ظاهراً در بنی اسرائیل بودند، ظاهراً که این جور تو ذهن من است که در بنی اسرائیل بوده. اسمش طلحه بود، حالا طلحه اسم عربی هم هست. این خیلی بچه شیرینی بود، بچه زیبایی بود، شیرین بود، کودک رعنایی بود. پدرش هم خیلی به این وابسته بود، خیلی علاقه [داشت]. یک وقتی این بچه می‌افتد تو حوض خفه می‌شود. مادر این بچه را برمی‌دارد و می‌برد تو اتاق، یک روپوش رویش می‌اندازد و گوشه اتاق جنازه را می‌گذارد. به سر و وضعش هم می‌رسد و آرایشی می‌کند خودش را، آراسته می‌کند. مرد، شوهرش که می‌آید شب خانه، سراغ طلحه را می‌گیرد. «طلحه کجاست؟» می‌گوید که: «طلحه خواب است. شما بیا غذایت را بخور.» غذایش را شروع می‌کند خوردن. دوباره سوال می‌کند: «طلحه کجاست؟» می‌گوید: «خواب است، استراحت می‌کند.» خودش را هم عرضه می‌کند این خانم. دوباره بعد این قضایا و این‌ها، این آقا هی سراغ می‌گیرد، هی می‌پرسد: «بابا، من دلم برای بچه تنگ شده.» هی می‌گوید: «استراحت می‌کند، خواب است.» «بیدارش کن، می‌خواهم ببینمش.» می‌گوید: «من یک سوال ازت می‌کنم.» می‌گوید: «چیه؟» می‌گوید: «یک همسایه امانت دست ما داده باشد، خیلی معرفت.» گفتن این قضیه جرأت می‌خواهد. من خودم نگاه می‌کنم دل و جرأت و ایمان [می‌خواهد]. این چیزها را گرگ، «همسایه امانت داده باشد، قابلمه داده باشد، چیزی داده باشد، بیا در بزند بگوید امانتم را بده، ناراحت می‌شوی؟» «نه دیگر، مال خودشه، آمده ببرد.» «اگه خدا امانت داده باشد بهت بگم تو برگردان، چی؟» گفت: «چی می‌خواهی بگویی؟ چی شده؟» گفت: «طلحه امانت خدا داده بود، بچه شیرینی بود، بچه مهربانی بود. خدا داده بود. راضی باش به تقدیر. بسپر به تسلیم خواست او باش. صبر کن.» آقا ناراحت شد ولی تسلیم بود و واگذار به خدا.
که تو روایت دارد، امام صادق فرمود: «این زن این شکلی تحمل کرد، همان شب آبستن شد و خدا به واسطه صبری که در مصیبت این بچه کرد، هفتاد پیغمبر در نسل او [قرار داد].» حساب کتاب عالم خیلی عجیب غریب است. همین خود شماها هیئتی شدین، بعضی‌هایتان ان شاء الله بعداً شهید می‌شوید. معلوم نیست اجداد شماها یک وقتی کجا چطور چه حساب کتابی با خدا داشتند، چه معامله‌ای داشتند. خدا شماها را به عنوان برگ برنده، حالا بابابزرگ مثلاً هفت نسل قبل من، من را که ندیده، چه خاصیتی من برایش دارم؟ بر فرض که حالا مثلاً من یک کارت امتیازی باشم برای او. «الحقنا بهم ذریتهم». آنجا پدربزرگ شما ولو ده [نسل] فاصله داشته باشد، کیف حالی می‌کند. می‌باشند؟ می‌گوید: «این پسر من هیئت دار بود. این پسر من ۴۰ بار کربلا رفته. این پسر من روضه‌خوان بود. این پسر من فلان بود. این بچه نسل من، منشأ اثر بود. این شهید شد، این فلان شد. این تجمعات شبانه ۲۶۰ شب تو خیابان‌ها جهاد عظیم انجام می‌داد. این جزو مقدمه‌سازهای ظهور امام زمان بود.» برای اجداد شما خیلی است. الان به چشمتان نمی‌آید. خوب است آدم بداند. کاری نمی‌کنید ولی آن ور خدا می‌داند چه مانوری می‌دهند، چه کلاسی می‌گذارند، چه پزی می‌گذارند اجداد شماها با شماها: «از نسل من فلان شخص آمده، فلان شخص نسل مثلاً بیستم من است.» حساب کتاب دارد.
تو همان داستان حضرت خضر، یک ورش این قضیه این بچه بود که کشتش به خاطر پدر مادرش. یک ور دیگر هم «غلامین یتیمین» بود دیگر. گنج بود. حضرت موسی، خضر عجیب بود. رفتند توی شهری، قریه بود، روستا بود. گرسنه بودند، خسته بودند. دو تا پیغمبر، دو تا مرد بزرگ الهی کارشان به اینجا رسید از شدت گرسنگی. رستوران و هایپر و این‌ها که نبود که بروند یک چیزی بخرند بخورند، پول کارت بکشند. کشاورزی منطقه غریبه مثلاً بروند آرد و گندم و این‌ها بردارند بخورند. رفتند در زدند خانه‌ها را، «یک لقمه نان می‌خواستم.» «یک لقمه آقا، یک لقمه نان بده ما گرسنه‌ایم، ضعف کردیم.» «فابا ان یضیفو هما»، این‌ها زیر بار این نرفتند که یک لقمه نان به این‌ها بدهند. حالا این آیه چقدر نکات لطیف دارد، دیگر نمی‌خواهم واردش بشوم. نمی‌گوید این‌ها را اطعام نکردند، می‌گوید: «زیر بار [نرفتند]. یک لقمه نانم به کسی بدهی مهمانش کردی یارو.» بگذریم از این نکته. خیلی نکته فنی. «فابا ان یضیفوهما»، مهمان کنند. حالا خسته کوفته گرسنه آمدند، مردم این شهر هم یک نفر حاضر نشد یک لقمه نان به این‌ها بدهد. یک گوشه حضرت خضر نشست استراحت کند، دید یک جایی دیوار ریخته، به قول ما برگشت گفت: «موسی پاشو ببینم. پاشو پاشو برو استانبولی بردار بیا. برو این دو نم را مثلاً درست کن. دونم درست می‌کنم.» بنا دیدید اصطلاحات مشهدی ما تازگی کشف کردیم. دونم و فیلی و اصطلاحاتی که دارند تو مشهد استفاده می‌کنند تو بنایی. مصالح درست کن، ملات را درست کن. آقا خسته کوفته گرسنه. آجر آجر بنداز بالا، دیوار می‌خواهم بیاورم بالا. حضرت موسی گفت: «بابا، لااقل تو این کار را داری می‌کنی، در قبالش پول می‌گرفتی. مغازه بوده، هایپر نبوده، مغازه که همه جا تاریخ بشر بوده دیگر، معامله می‌کردند. پول نداشتی. بندگان خدا کتک بنایی کردی خب روزمزدی کار می‌کردی، حالا مزد اوستا که نمی‌گیری، کارگر سرگذر. لااقل حساب می‌کردی.» حرف پول که شد، بعد که قرار شد توضیح بدهد حضرت خضر، بسته [بود]. موسی گفت: «من چرا اینجا بنایی مفت و مجانی کردم برای این‌ها؟ این‌ها آدم این کارها نبودند. من بردارم برایشان کار شهرداری بکنم؟ مثلاً دیوارشان ریخته، نوسازی و زیباسازی مثلاً نمی‌دانم چی چیه واحد عمران شهرداری منطقه نکردم که برای این‌ها.» «نبود. زیر این دیوار یک گنجی بود. این گنجه مال دو تا بچه یتیم است که «کان ابوما صالحا» بابای آن بچه یتیم‌ها آدم خوبی بوده. به احترام و ارزش آن بابائه من مامور شدم بچه‌هایش را رسیدگی کنم. گنج را برای این‌ها آن زیر از این خاک‌ها در بیاورم، دیوار بیاورم بالا که بعداً این‌ها دسترسی داشته باشند.»
«نبود. یک لوح بود تو چند کلمه‌ای نوشته بود.» بعد تو روایت حضرت توضیح داد، فرمود: «اینکه می‌گوید باباشون آدم خوبی بوده، منظور بابای خودشان نیستا. بین این‌ها و آن بابایی که حضرت خضر گفت آدم خوبی بوده، ۷۰ نسل فاصله [است].» یک آدم خوبی یک وقتی خوب بوده، نسل هفتادمش را دو تا پیغمبر خدا کارگری کردند برایشان. گرفتیم؟ گم نمی‌شود. فداکاری، جان‌فدا. حالا یک کسی جانش را تقدیم کند، شهید بشود، آن که اصلاً حساب کتابش جداست. یک وقتی یک کاری کرده، یک هیئتی به پا کرده، خرجی داده، مراسم گرفته، یک شله‌زرد داده، هفتاد نسل بعدش دو تا ولی خدا باید بیایند کارگری کنند برایش که به آن بابا تسویه حساب بشود. چی می‌گفتم که آمدیم به اینجا رسیدیم؟ فقط این فدا کردن، تو داستان آن بچه‌ای که شهید می‌شود و این‌ها نیست. هرجور مجاهدتی، بحث مجاهدت را دیشب داشتیم. جهاد. یک قتال داریم، قتال جنگ نظامی. یک جهاد داریم. این‌ها با هم فرق می‌کند. مجاهدین با مقاتلین فرق می‌کند. بعضی‌ها نیروی نظامی‌اند. الان امروز آیا افرادی را داریم، خدا ان شاء الله همه‌شان را نگه دارد، در امان بدارد. آن بچه‌هایی که تنگه هرمز را دارند مدیریت می‌کنند از آن رادار قشم و سیریک بندرعباس و جاهای مختلف، در معرض خطر هم هستند. دائم هم داریم شهید می‌دهیم. این‌ها تو میدون قتالند. من و شما تو مشهد که هستیم، مشهد که الحمدالله باد جنگم نیامد دیگر. همان جنگ ۱۲ روزه تقه‌ای کرد و جنگ چهل روزه که همان تقه هم دیگر نبود و هیچی به هیچی خدا را شکر. شما تو مشهدید، هیچی از این قتال به مشهد نرسیده. ولی جهاد که تو مشهد هست، این کاری که شب‌ها تو خیابان‌ها می‌کنید، ربطی به قتال ندارد. نیروی نظامی و درگیری نظامی ما الان اینجا نداریم و پدافند اینجا فعال است، نه سرباز اینجا. بله سرباز البته از مشهد زیاد بردند جاهای دیگر.
شما جهاد می‌کنید. قرآن در سوره مبارکه صف وقتی می‌گوید: «بیایید با من تجارت کنید. «هل ادلکم علی تجارة تنجیکم من عذاب الیم»، نمی‌گوید قتال اگه کردید با من معامله کردی، فدا شدی، فدیه دارد، ما به ازا می‌خواهد. می‌گوید اگه جهاد کردی با من معامله کردی. جهاد برای همین. شما هر کاری که بکنید، مصداق جهاد باشد، خدا این را به عنوان فدا کردن و فدا شدن از شما می‌پذیرد. هر وقت هم که فدا شدی، ما به ازایش خرجش با خداست. شما همینی که توی مجلس نشستید این هم جهاد است. حالا بیرون از این مجلس، تجمع می‌روید، آن هم جهاد است. دانشگاه می‌روی، آن هم جهاد. به شرط اینکه این حواس جمعی باشدها. هر کی می‌رود دانشگاه جهاد نمی‌کنیدها. احمدی روشن دانشگاه که می‌رود جهاد می‌کند. تهرانی مقدم دانشگاه که می‌رود جهاد می‌کند. فخری‌زاده دانشگاه که می‌رود جهاد می‌کند. درس خواندن این‌ها جهاد. حالا بعضی‌هایشان مثل تهرانی مقدم هم تو دانشگاه جهاد علمی می‌کند، هم جهاد نظامی می‌کند. مثل فخری‌زاده جهاد امنیتی هم دارد، جهاد بیولوژیکی هم دارد، واکسن هم تولید می‌کند، موشک هم تولید می‌کند. این‌ها دیگر سوبله و چوبله و این‌ها مجاهدند. این‌ها دیگر مجاهدای دو نون و سه نونند. یک نون دیگر نیست که فقط شهید بشود، کشته بشود.
رهبر شهید ما که دیگر هرچه خوبان همه دارند و یکجا دارد. هم فرمانده نظامی، هم مرجع تقلید است، هم عالم دین است. معلم هم جهاد علمی کرده، هم جهاد فرهنگی کرد، هم جهاد تبیین کرد، هم جهاد نظامی کرد، هم جانباز است، هم شکنجه شده است، زندان رفته است، تبعید شده است، هم پدر شهید است، هم پدربزرگ شهید است، هم پدر خانم شهید است. همه چی دارد. این‌ها دیگر تو آسمان‌ها اصلاً ما تصور نمی‌توانیم بکنیم مقامات این‌ها را بخواهیم آرزو کنیم. به ماها نمی‌رسد آرزویش هم. آرزویش هم به ما نمی‌رسد. ۹۰ سال ثانیه به ثانیه‌اش مجاهدت است. از قبلش، از سر انگشتانش سید حسن نصرالله و قاسم سلیمانی تربیت شده. مجاهد پرور، دختر شهید، نوه شهید، عروس شهید، داماد شهید، محافظای شهید. و همین طور یک ملت مبعوث شده به تربیت او. این همه فرمانده تربیت شده به تربیت او تو اقصانقاط عالم. این همه مجاهد تربیت شده به تربیت او تو عراق و یمن و این ور و آن ور عالم. این همه آدم قیام کرده به سرانگشت او، به هدایت این. مقامات اصلاً قابل درک نیست. برای این فدا شدن همینه. این معامله کردن است. گاهی به یک ابتلاهایی، همین بچه‌ای که آسیب دیده، آدم با خدا معامله می‌کند. قضایای عجیب، من خودم بعضاً مواجه بودم افرادی که حالا خیلی‌هایش قابل بیان نیست. یعنی اصلاً قابل باور نیست که آدم بخواهد به صورت عمومی مطرح بکند. گاهی آدم یک ابتلای ساده تو زندگی گرفتار می‌شود، همین که با خدا معامله می‌کند، با خدا معامله می‌کنیم. کدام آب از میدن. زندگی‌مان همش فرصت تجارت و معامله با خداست. یادتان است یک زمان این همسترها را می‌گرفتند هی قلقلکش می‌دادم ور می‌رفتند باش صبح تا شب تو دستشان بود که مثلاً آقا گفتند تهش یک سنت سیاه می‌گذارند کف دست ما. یک سنت کف دست هیچ‌کی هم نذاشتن. آدم‌هایی بودند من بعضی‌ها را دیده بودم خودم، شبانه‌روز این دستش بود هی ور می‌رفت. تو خوابم، خوابش برد دستش به این یک هفته ده روز یک ماه عید گفتن پول می‌دهند. آدم ساده‌لوح نادان بنی بشر شیر خام خورده، به یک چیزی که اصلاً معلوم نیست تهش هم خبری باشد، چقدر به زحمت می‌اندازد خودش را. بعد خدایی که همه چیز را می‌خرد، همه چیز را می‌گوید: «آقا تو کربلا می‌روی.» روایت: «اگه اذیت شدنت به این قدر باشد که دونه باران تو سرت بخورد.» دونه باران چقدر اذیت دارد؟ خوبم هست آدم کیف می‌کند. می‌گوید بهشت بهت واجب می‌شود تو این مسیر. «اگه زخم گرسنگی» آیه قرآن است. فرمود: «هر قدمی بگذارید، اگه تو مخمصه گیر کنید، اگه اذیت بشید، اگه سختی [بکشید].» «کتب لهم به عمل صالح، و لا یتعون موطئا» هر قدمی بگذاری که اعصاب کافرها خورد بشود از این کارت، به شرطی که با این توجه باشد. همان نکته‌ای که عرض کردم. ممکنه آدم خیلی کارها بکند ولی بی‌انگیزه، بی‌توجه. این از تویش چیزی در نمی‌آید.
آقا نتانیاهو از اینکه ما تو هیئت بنشینیم بدش می‌آید. این دیگر دوگانه مطرح نمی‌شود که بگوییم آقا مثلاً این شهوت هیئت دارد و آن یکی نمی‌دانم مثلاً چی چی و این‌ها. جفت این‌ها میدون جهاد است. حالا شاید این تعبیر تعبیر قشنگی نباشد. البته واقعاً هستند بعضی‌ها که هیئت رفتنشان برای فرار از میدون جنگ و مجاهدت است، نه قتال، از جهاد. بعضی‌ها سر خودشان را بند می‌کنند به این چیزها، به مسجد و هیئت و قرآن و این‌ها بند می‌کنند برای فرار از جهاد. «یقلون ان بیوتنا عورة و ما هی به عورة ان یریدون الا فرارا». پیغمبر می‌گفتند: «آقا زن و بچه شما خودتان می‌دانید زن و بچه چقدر مهم است. خانه‌مان در پیکر ندارد.» آقا زن و بچه. آقا حق الناس. به امام حسین می‌گفتند: «آقا ما با شما کشته بشویم، بدهی داریم. یکی را وکیل کن، یکی را وسیع کن. پول بهش بده، داراییت را بهش بده بعد از مرگ.» خود امام حسین این کار را نکرد؟ مگر مسلم، امیرالمومنین از دنیا رفت بدهی داشت. مسلم از دنیا رفت بدهی داشت. وکیل پیغمبر دنیا را بدهی داشت؟ امیرالمومنین کرد بدهی‌هایش را پرداخت کرد. مسلم بدهی‌هایش را پرداخت کرد. وصیتی بکن، یک سفارشی بکن، به یکی بسپار. نه آقا حق الناس. می‌دونی بدهی. به اسم بدهی و حق الناس امام حسین را ول کردند تو کربلا. این‌ها هستا. این کلمه «شهوت مداحی» با اینکه کلمه قشنگی نیست ولی به یک معنا درست است. ولی هر کسی هر وقتی، حالا البته خب نباید این جلسات را البته ما حالا در جلسه‌ای هستیم که وقت تجمعات و این‌ها هست. یعنی ما اینجا خودمان مصداق بارز همین قضیه به یک معنا هستیم. ولی آدم دارد جمع می‌کند. هم هیئتش را می‌رود، هم تجمعشان را می‌رود. دوگانگی هم ندارد. آن بچه هیئتی هم تخریب نمی‌شود که این‌ها که تو هیئت جمع شدند این‌ها شهوت مداحی و هیئت و این هم جهاد است چون قرآن فرمود: «هر چیزی که اعصاب کفار را خورد کند.» «یغیظ به الکفار». این تجارت است. این مال من است. شما الان اینجا که نشستین اعصاب نتانیاهو خورد می‌شود. از هیئت رفتن شما هم خوشش نمی‌آید. دیدی ترامپ نام محمد را چقدر مسخره می‌کرد؟ دیدید دیگر. این چند بار تو چند تا سخنرانی هی این نام مبارک را مسخره می‌کرد. حالا به اسم آن سایت هسته‌ای نطنز، همه اسمشان محمد است. هر کی رد می‌شود محمد. تو ایران همه محمدند. تو خاورمیانه همه محمد. خیلی فراگیر شده. بعضی آمارها می‌گوید: «اسم اول تو لندن محمد است.» خیلی حرف است. گوشش. مجلس سنا و آن مجلس دیگرشان، پارلمانشان. بله. این مسلمان‌ها دارند رای می‌آورند با همین اسامی سید و محمد. اسم. به همین اسم هم لج این‌ها را در می‌آورد. همین را خدا ازت می‌خرد. همین هم تجارت است. از این با همین هم جهاد است.
دیگر امام سجاد فرمود به امام حسین عرض کرد گفت: «بابا فلانی ظاهراً مروان بن حکم بود. من را مسخره کرد. گفت اسمت چیه؟ گفتم علی. گفت مگه علی داداشت نبود؟» گفتم: «چرا.» گفت: «شما چرا این شکلی‌اید؟ بابات دو تا علی. اسم کم است تو دنیا که هر بچه پسر بهش می‌دهند علی می‌گذارد.» امام سجاد به امام حسین عرض کرد گفت: «بابا من را مسخره می‌کنند.» حضرت فرمود: «بگو اگه تا قیامت خدا به بابام پسر بدهد اسم همه‌شان را علی [می‌گذارد] چون می‌دانم بنی امیه به این اسم حساس است.» جهاد فقط آن میدون امام حسین روز عاشورا نیست. همه جهاد، همه ابعادش را می‌خواهد. لج این‌ها بدهد. می‌خواهد تیغ بکشد. می‌خواهد ضربه بزند به این‌ها. تو همین هیئتی هم که نشستی، همین مداحی و سینه‌زنی‌ات هم همین [است]. ولی واقعاً بعضی هیئت‌ها هم هست لج این‌ها را در نمی‌آورد. ما هیئت داشتیم تو یکی از شهرها که نمی‌خواهم اسم بیاورم که این پیج اسرائیل این هیئت را تبلیغ می‌کرد تو محرم. آقا ما هیئت و مداحی و سینه‌زنی داشتیم که پیج اسرائیل منتشر می‌کرد. باورتان می‌شود؟ به چه دردی می‌خورد وقتی تویش جهاد نیست؟ ابزار دست آنهاست. ما الان حوزه علمیه تو لندن داریم بودجه‌اش با وزارت و با دولت بریتانیاست. فیلم ساختن برای حضرت زهرا، دیگر نمی‌خواهم بگویم، خبر دارید، فیلم برای زهرا (سلام الله علیها) ساختند با کیفیت، پرهزینه، با بودجه انگلیس. کتاب نوشتن علیه عایشه با بودجه انگلیس. تو خیابان هم گاهی هیئت می‌گیرند و قمه می‌زنند و عزاداری هم می‌کنند و پلیس و این‌ها، هیچ کسی با این‌ها کار ندارد. البته حالا این نیست که حالا هر کدامشان کار ندارند لزوماً بدن. نه. ولی بعضی وقت‌ها خطر ندارد. آن قضیه را شنیدید دیگر. تو عراق آن فرمانده انگلیسی دید صدا بلند شد. یک هو گفت: «این چیه؟ اذا نه.» گفتش که: «اذان چیه؟» گفت: «مسلمان‌ها می‌خواهند نماز بخوانند.» «یک صدای بلند. حاکمیت ما تو عراق که خطر ندارد؟» گفت: «نه قربان، هیچ خطری ندارد.» گفت: «بهشان بودجه بده. بگو اصلاً همین اذان بگن، مشغولش بشه.» ببین پس بعضی وقت‌ها همین کارهای ساده باید زخم داشته باشد، اثر داشته باشد، دردش بیاید این دشمن. اگه این طور شد، خدا این را از شما به عنوان جهاد می‌پذیرد. این را از شما به عنوان فدیه می‌پذیرد. وقتی جهاد شد، می‌شود تجارت. فدیه شد، فدا شدن شد تجارت. وقتی تجارت شد، ما به ازایش گم نمی‌شود. ولو شده هفتاد نسل بعد، تو خدا دو تا ولی خدا را مامور کند، گم نمی‌شود این کاری که کرد. یک بار یک جای یک کاری کرده باشی، گم نمی‌شود. هر چی این بیشتر اثرش بیشتر، فوایدش بیشتر. این فدا شدن، هی ابعادش وسیع‌تر.
همسر شهید اندرزگو می‌گفتش که قضایای مفصلی دارد، حالا لابد شنیدید. آدم عجیبی بود. شخصیت استثنایی. چریک فدایی به معنای واقعی کلمه. تو دنیا هم می‌گویند که آقا چریک وقتی که لو می‌رود، نهایتاً ۶ ماه زنده می‌ماند. شهید اندرزگو چریکی بود که لو رفت و ۱۴ سال زنده بود. شکسته توی زندگی چریکی. مرد هزار چهره. شهرهای مختلف. همین مشهد. هر جایی به یک اسم. اینجا مثلاً می‌آمد به اسم دکتر فلان. مثلاً آنجا می‌رفت به اسم حاج آقای فلان. آنجا می‌رفت مثلاً کشاورزی، می‌گویند آقای شهید. فرمود من مشهد دیدم شهید اندرزگو را دیدم تو قیافه کشاورز درآمده. با اینکه روحانی هم بود. تهران می‌گفتش که دیدم یک سبدی دستش است، یک خروس تویش است. تو نقش می‌رفت، تو رول می‌رفت. تو همان رولش کارهای انقلابی خودش را می‌کرد. خیلی شخصیت عجیبی است. امام خمینی فرموده بود به خانواده شهید اندرزگو: «این انقلاب اگه ۱۰ تا اندرزگو داشت، دنیا را گرفته بودیم.» ۱۰ تا اندرزگو. آقا می‌فرمود که: «من اندرزگو را دیدم. دیدم یک سبد آورد تویش خروس بود.» می‌گفت: «لهجه محلی هم گرفته بود و ادای کشاورز و باغبان و این‌ها در می‌آورد. به من گفتش که آقای خامنه‌ای تا حالا دیدی خروس تخم بگذارد؟» گفتم: «نه.» «خروس را برداشت، دیدم زیرش یک کلته.» گفت: «خروس من کلاً تخم می‌گذارد.» پوشش خروس و این‌ها. سلاح جابجا. تو دبه‌های روغن کرمانشاه سلاح جابجا می‌کرد. کرمانشاه بود، مشهد بود، تهران بود. خیلی شهرها بود. شخص عجیب. آدم عجیبی بود. همین مشهد پیدایش می‌کنند، شلیک می‌کنند، تیر به پایش می‌خورد. بعد درگیری می‌شود. چند نفری آنجا. باور کردنی نیست. حالا توی سریالی هم برایش ساختند، مجید مجیدی هم بخشش [بازی کرده]. بازیگر شبیه افسانه شهید اندرزگو. یادم نیست کدام یکی از این خیابان‌ها، شاید همین خواجه ربیع بوده، جای دیگر بوده، سرچ بکنید قضیه‌اش می‌آید. جستجو کنید. می‌گوید: «زدن و خیابان شلوغ پلوغ شده، چند نفر آن وسط خوردن و خورد زمین. یک پیرمرد دیگر هم از این پیرمردهای قدیمی مشهد که شال می‌بستن و لباس محلی داشتن، تو همان شلوغ پلوغی‌ها درگیری‌ها، این لباس‌های این را می‌کند، تنش می‌کند. جای ساواکی‌ها می‌آیند اندرزگو را پیدا کنند.» با لهجه محلی شروع می‌کند، می‌گوید که: «من پیرمرد را برای چی با تیر زدین؟» می‌گویند: «آقا دنبال اندرزگو.» می‌گوید: «خدا لعنت کنه اندرزگو را. من را بیمارستان تیمارم کردن، خوبش کردن.» فرار. چیز عجیب غریبی بود اصلاً. داستان‌هایش را بخوانید در مورد شهید اندرزگو، خیلی جذاب.
خانمش می‌گوید: «دیدم تلویزیون دارد نشان می‌دهد شاه را دارد نشان می‌دهد. نگاه می‌کرد و گفتش که این‌ها می‌روند.» گفتم: «عجب! تو خبر داری؟» گفت: «آره، این‌ها می‌روند. امام پیروز می‌شود، امام برمی‌گردد، پیروز می‌شود، انقلاب ادامه دارد. یک سید علی نامی رئیس جمهور می‌شود.» «آن که رئیس جمهور شده آمد بالا. دیگر منتظر ظهور امام زمان باشید.» گفتم: «نکنه سید علی خودتی؟ تو هم سید علی دیگر. نکنه تو می‌خواهی رئیس جمهور بشوی؟» می‌گوید: «گفتش که نه، من نیستم. آن موقع من نمی‌رسم به این انقلاب.» جمله‌اش عجیب است. گفت: «من می‌خواستم به این تعبیر. می‌خواستم پهلوی با دست من نابود بشود. ولی پهلوی با خون من.» فدیه این است. شهریور ۵۷ کشتنش. از شهریور ۵۷ دیگر شاه روی خوش ندید. مرحله به مرحله سقوطش ادامه پیدا کرد تا دی که فرار کرد و بهمن هم که کامل اوضاع عوض [شد]. این فدا شدن این است. یک خون بزرگی می‌خواهد. یک خون بزرگی می‌خواهد. قضیه حضرت زهرا و امیرالمومنین هم همین طور. به قول این املاکی‌ها تهاتر می‌خواهد. تهاتر می‌شود. بعضی چیزها تهاتوری است. بزرگ باید هزینه بشود. اینجا حضرت زهرا (سلام الله علیها) تهاتر کرد. خیلی هم کار بزرگی بود ولی خب برد بزرگی هم بود دیگر. هست و نیست ما را با این تهاتر زنده کرد، خرید برایمان. اگه این تهاتر نبود، ما هم الان دنباله‌رو غاصبان خلافت بودیم و چهار تا موجود ذلیل تو عالم مثل امارات و قطر و این‌ها دنباله‌روهای سقیفه‌اند دیگر. این‌ها محصولات سقیفه‌اند. چهار تا آدم با غیرت تو دنیا، همش گوشه‌های امیرالمومنین ایرانی، لبنانی، یمنی، عراقی. شیعه است که آدم است. شیعه است که مرد است. بقیه همه ذلیلند. بقیه وایمیستن به ناموسشان تجاوز می‌شود، رگ غیرتشان نمی‌جنبد. یک نفر روی این کره زمین مرد. اگه آن روز این تهاتر را حضرت زهرا (سلام الله علیها) نبود، نه شیعه‌ای بود، نه مردانگی بود، نه غیرت بود، نه ناموس بود. تهاتر کرد حضرت زهرا (سلام الله علیها)، فدا کرد خودش را. این فدا کردنش، این جهاد عظیمش خیلی چیز فوق‌العاده‌ای است. هرچی داشت گذاشت. هرچی داشت روز عاشورا امام حسین هرچی داشت گذاشت که درست هم هست. ولی اصل این جهاد و این کار را مادرش انجام داد. او هم از رو دست مادرش نوشت. بله، علی اصغرش را هم داد، علی اکبرش را هم داد، جان خودش را داد، جسم خودش را داد، انگشترش را داد، کلاه خود را داد، زره‌اش را داد. ولی از رو دست مادر نوشته بود. سرمشق از مادر گرفته. مادر شباب [آبروش را داد]. بچه را که در رحم داشت را داد. سلامتی داد. چادر گوشواره [اش را داد]. پهلو و صورت و سینه و همه جسمش را برای علی گذاشت پشت این در. فدا کرد. فدا کرد. من تقدیم کرد. فدا کرد. فدا کرد یعنی: «من سیلی بخورم با علی کار نداشته باشد. زخم‌ها مال من، یک خراش رو تو نیفتد.» لحظات آخرش گریه می‌کرد. امیرالمومنین فرمود: «فاطمه جان، ما یوکیک یا بنت رسول الله؟ چرا اشک می‌ریزی دختر پیغمبر؟» خیلی سخت بود برای امیرالمومنین اشک‌های حضرت زهرا. خود حضرت فرمود: «من هر وقت نگاهم به فاطمه افتاد، تنکشف عن الهموم و الحزان، غم و غصه عالم از دلم بیرون می‌شد وقتی فاطمه را می‌دیدم.» از آن ور وقتی اشک فاطمه را می‌دید، همه غم عالم تو دلش می‌نشست. «بی بی دارد گریه می‌کند. اما دختر پیغمبر، چرا گریه می‌کنی؟» چقدر این خانم درجه یک است. چقدر فوق‌العاده است. چقدر مرد است. چقدر زن است. چقدر انسان است. چقدر عاشق است. چقدر پروانه است. نگفت: «علی جان درد دارم» که درد داشت. همه بدنش درد [داشت]. همه بدنش کبود بود. «علی جان دلم برای بچه‌ام می‌سوزد.» حتی نگفت: «علی جان دلم برای پیغمبر تنگ شده.» نگفت: «علی جان بهم توهین کردن، دست رو [یم] بلند کردن.» گفت: «ابکیل ما طلقا من بعدی. دلم برای تو می‌سوزد. من برم دیگه تو کیو داری؟ تو نبودن من چیکار [می‌کنی]؟ تو دیگه با رفتن من فدایی نداری. جان‌فدا نداری. کسی نیست وایسه جلوی در دفاع کنه، سینه سپر کنه برات، سیلی بخوره برات، تازیانه بخوره. من برم دیگه فدایی نداری.» این عبارت را بخوانم عرضم را تمام کنم.
امام صادق می‌فرماید: «فلما قبضه و نالها من القوم ما نالها.» وقتی پیغمبر از دنیا رفت، این مادر مبتلا شد به این مصیبت‌ها. «لظمت الفراش»، دیگه این مادر بستری شد، از جا نتوانست بلند شود. «والنهل جسمها»، همه بدنش آب شد، ذوب شد. همان بدن نحیف و لاغر این مادر، همین جوریش پوست و استخوان بود. انگار همین استخوان‌ها هم دیگه آب شد. «و ذاب لحمها»، همه گوشتش ذوب شد. یک عبارتی دارد امام، بگویم و عرضم را تمام کنم. این جمله مال امام صادق است. این حرف روضه‌خوان نیست. فکر کنید خواسته مجلس را بشور بیاری. یک تعبیری به کار برده، یا یک شاعری یک وقتی با قریحه خودش یک چیزی گفته. این عبارت از امام، امام صادق فرمود: «صارت کالخیال»، «مادر ما شبیه یک سایه شده بود.» «از مادر ما یک سایه به جا مانده بود. یک شبحی از فاطمه مانده بود.» این دیگه فاطمه نبود. این دیگه مادر ما نبود. یک شبحی از مادر ما بود. ولی همین شبه را گفتند وقتی که آمدند دفع کنند، دیدند دستش ورم [دارد]. همه این بدن آب شده بود ولی یک جای بدن باد کرده بود، متورم بود. آن هم این بازو بود. از آن ضربه آن تازیانه‌ای که قنفذ به این بازو زد، همچنان بازو ورم کرد. انگار بازوبند بسته بود.
بسم الله الرحمن الرحیم.
الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا ابوالقاسم المصطفی محمد و آل الطیبین الطاهرین و لعنة الله علی القوم الظالمین من الان الی قیام یوم الدین.
رب اشرح لی صدری و یسرلی امری واحلل عقدة من لسانی یفقهوا قولی.
حضرت زهرا (سلام الله علیها) اسامی مختلفی دارند، عناوین مختلفی دارند؛ خصوصاً ۹ تا اسم که در آسمان حضرت زهرا به این اسامی شناخته می‌شوند، مثل فاطمه و زهرا و مبارکه، و [سایر] اسامی حضرت زهرا (سلام الله علیها) است. ولی اگر بخواهیم مطابق با آن چیزی که ما می‌فهمیم، مطابق با روزگار خودمان، با مختصات زمانه خودمان، یک عنوان بدهیم به حضرت زهرا (سلام الله علیها)، باید به حضرت زهرا (سلام الله علیها) بگوییم: «جان فدا». همین «جان فدا»ی امروز که رایج شده بین ما و بین مردم، اولین جان‌فدا و جان‌فدای حقیقی حضرت زهرا (سلام الله علیها) است.
امیرالمومنین (علیه‌السلام). این جان‌فدا، حالا کلمات فارسی معمولاً به نسبت کلمات عربی، آن ریزه‌کاری‌ها و این‌ها خیلی تویش پررنگ نیست. تو کلمات عربی این ریزه‌کاری‌ها معمولاً پررنگ‌تر است. «فدا» وقتی گفته می‌شود، «فدیه»، فدیه آن وقتی است که یک چیزی را می‌دهند در ازای چیز دیگری. همین کلمه «فداها ابوها» که پیغمبر برای حضرت زهرا گفتند، امام کاظم (علیه‌السلام) برای حضرت معصومه گفتند، انگار معنایش این است: وقتی می‌گویند یک کسی یک چیزی فدای چیزی بشود، انگار معنایش این است که یک چیزی جایگزین می‌شود برای این، به جای این آسیب به او وارد می‌شود. این که ما مثلاً به بچه‌هایمان بگوییم: «فدات بشم»، حالا ما منظورمان این است که مثلاً من می‌خواهم اوج عشقم را بهت برسانم، من حاضرم برای تو بمیرم. ولی فدا شدن با این مردن فرق می‌کند. گاهی آدم از شدت عشق به کسی، به چیزی کشته شدن حاضر بشود.
فدا شدن این است که انگار تحمل می‌کنم همه آن دردها و مصیبت‌ها و بلاها را که به من بخورد، به تو نخورد. این را می‌گویند فدا، فدا شدن، که ما تو فارسی می‌گوییم: «فدا شدن»، «فدایی داری». این معنایش این است. کلمه عربی [است] و «فدیناه بذبح عظیم» آیه قرآن است. به جای حضرت اسماعیل، خدا فدایی قبول کرد، فدیه قبول کرد. آن فدیه چی بود؟ یک قوچی بود، یک گوسفندی بود که البته ظاهرش یک قوچی بود. این لایه دارد دیگر؛ باطنش لایه‌هایی دارد. یک ظاهر داشت، باطن‌هایی هم داشت. ظاهر اینکه به جای اسماعیل یک چیز دیگر پذیرفت، یک قوچ بود که البته خود این هم نشان می‌دهد که بین این موجودات و این حیوانات و قربانی‌ها، گوسفند از همه این‌ها عزیزتر است. تو روایت هم دارد: «خدا بین قربانی‌ها این را پذیرفت به جای حضرت اسماعیل.»
ولی در مورد کوثر، خدای متعال «ربک و انحر». تو قضیه حضرت اسماعیل فرمود: «گوسفند سر ببر.» تو قضیه حضرت زهرا و کوثر فرمود: «شتر سر ببر.» تفاوت‌هایی با همدیگر دارد. تو قضیه حضرت موسی، «ان تذبحوا بقرة»، می‌خواستند پیدا کنند. «چی سر ببرید؟ گاو سر ببر.» دو تا نکته است. تو قضیه حضرت ابراهیم، می‌خواست قیامت را ببیند، فرمود: «چهار تا پرنده سر ببر»، که حالا طاووس بود و خروس بود و کلاغ بود. خلاصه هر کدام، هر جایی یک داستانی دارد.
ولی تو این جایگزین کردنه، انگار گوسفند این قدر بها دارد، خدا به جای خون حضرت اسماعیل پذیرفت. یک گوسفند. تو آن قضیه دیگری که حضرت عبدالله را می‌خواستند ذبح بکنند، حضرت عبدالمطلب نذر کرده بود دیگر، خبر دارید، که یک پسرهایش را در راه خدا ذبح بکند. قرعه به نام حضرت عبدالله افتاد، پدر پیامبر. برای خدا قضیه مفصلی دارد و به جای آن شخص، به جای عبدالله، صد تا شتر را ایشان ذبح کرد. امام رضا فرمود: «از اینجا دیه انسان شد صد تا شتر.» روایت در کتاب علل الشرایع: «عبدالمطلب به جای عبدالله صد تا شتر ذبح کرد.» خدای متعال هم این را پذیرفت. «اگه کسی از این به بعد کسی را بکشد، دیه‌ای که باید بدهد، ۱۰۰ تا شتر است.» انگار معادل آن می‌شود.
پیامبر هم البته پدرشان را به نام «ذبیح» معرفی کردند: «الذبیحین، من پسر دو تا ذبیحم.» یکی اسماعیل ذبیح‌الله، یکی عبدالله ذبیح‌الله. و جالب است که هیچ کدام از این دو تا ذبیح هم واقعاً ذبح نشدند. هر دو خدا به جایش جایگزینی را پذیرفت. هر دو فدایی پیدا کردند. تو قضیه حضرت اسماعیل، «فدیناه بذبح عظیم»، «ما یک فدایی به جای این پذیرفتیم، یک ذبح عظیم.» ظاهر قضیه شد یک گوسفند، باطن قضیه، قضیه کربلا را تو روایت دارد، فدیه آن فدایی شد ماجرای امام حسین (علیه‌السلام)، شهادت امام حسین. در واقع این شد فدیه ذبح عظیم امام حسین.
حالا این داستان فدا شدن و این‌ها بحث مفصلی [است.] جایگزین می‌شود، یک چیزی به جای یک چیز دیگر. و جالب است بدانید، یک وقتی ابراهیم پسر پیامبر نشسته بود تو دامن پیغمبر. روایتی که در کتاب لهوف آمده، کتاب لهوف فقط بخش‌های روضه‌اش خوانده می‌شود، بخش‌های دیگرش خیلی خوانده نمی‌شود. این اول کتاب لهوف است که ابراهیم پسر پیغمبر تو آغوش پیغمبر بود. امام حسین هم تا آغوش پیغمبر. پیامبر این دو تا را می‌بوسید، هم سن و سال همدیگر بودند. جبرئیل آمد گفت: «یا رسول الله، یکی از این‌ها را باید فدای آن یکی کنی چه بماند. خدا از تو را مخیر کرده یکی از این دو تا را قربانی کنی، فدا کنی.» تعبیری دارد بخواهم بازش بکنم روضه است. پیامبر فرمود: «ابراهیم را فدای حسین می‌کنم.» فقط یک اشاره‌ای می‌کنم بازش نمی‌کنم. بعد تو روضه باز بشود. پرسیدند: «یا رسول الله، چرا ابراهیم را؟» فرمود: «چون دیدم مادرش فاطمه طاقت ندارد. ابراهیم را فدا می‌کنم. داغ به دل من وارد بشود، بیشتر تحمل می‌کنم. به دل فاطمه وارد نشود.» جالب است خود امام حسین که ذبح عظیم بود تو قضیه حضرت اسماعیل، باز اینجا ابراهیم پسر پیامبر هم شد فدای امام حسین، فدیه امام حسین.
نکاتی است دیگر. این فدا شدن‌ها، این قربانی شدن. شب‌های قبل عرض کردم داستانی تویش است، یک اسراری تویش است. کارت برنده‌هایی که خدا می‌دهد، همیشه یک فدایی، یک قربانی، یک گذشتی تویش هست. تو داستان موسی و خضر یادتان است؟ حضرت خضر آن بچه را گرفت کشت. یادتان است؟ بعد حضرت موسی اعتراض کرد: «بچه را چرا کشتی؟» خضر چی جواب داد؟ فرمود که: «خدا می‌خواهد تبدیل کند این را، عوضش کند، تعویض کند. این بچه را از این‌ها گرفت. پدر مادرش مومنند. پدر مادرش خوبند. این بچه هم انگار همچین خیلی روبه‌راه نبوده. می‌ماند، داستان می‌شد برای پدر مادرش. خدا این را از این‌ها دارد می‌گیرد. یکی بهتر، عقرب رحمان، به این‌ها بدهد. یک بچه بهتر، به درد بخورتر، پاک‌تر، مومن‌تر.»
لذا اگر تو مسیری، تو زندگی‌مان یک چیزی قرار شد از کف‌مان برود، حالا گاهی خودمان باید تقدیم کنیم، گاهی تقدیم نمی‌کنیم ازمان می‌گیرند، بدانیم این داستان، داستان تعویض است. باخت تویش نیست. به شرط اینکه با خدا معامله کنیم. باخت آدم، با خدا معامله [کُند]. اگه صبر بکند، تحمل بکند، همه این‌هایی که گرفته می‌شود، شما بخواهی نخواهی که آخر گرفته می‌شود. آدم‌ها بالاخره باید بمیرند دیگر. به پیری برسند بمیرند. همه هم که نباید تو سنی باشند که ننه بابا نداشته باشند که بمیرند. تو جوانی هم می‌میرند، بچه کوچک هم باشند می‌میرند، پدر مادر هم دارند و می‌میرند، پدر مادر جوان هم دارند می‌میرند. بچه می‌میرد پدر مادرش هم سالمن، سرحالن، جوانند. این‌ها که پیش می‌آید. ولی اونی که در راه خدا صبر می‌کند، فدا می‌کند، معامله می‌کند، تجارت می‌کند - تجارت تعبیر قرآنی این است - برایش جایگزین می‌شود.
جالب است فقط آن وقتی که شما تو میدون جنگ را برای دفاع و جهاد و این‌ها کسی را می‌فرستی جلو، آنجا، آنجا فقط تجارت نیست که، آن دیگر البته اوج تجارت است. آنجایی هم که به حادثه طبیعی از دنیا می‌رود، ولی شما با خدا تجارت می‌کنی، حساب کتاب می‌کنی، می‌سپاری، این هم خدا می‌پذیرد. این هم جایگزین می‌کند. این هم فدایی می‌پذیرد. تعویض می‌کند. این خیلی باحال است. این خیلی باحال است. اینش خیلی قشنگ.
معروف است، روایتی عجیب از امام صادق (علیه‌السلام). یک پسر بچه‌ای بود به اسم «طلحه». نه این طلحه، طلحه و زبیر. طلحه ظاهراً در بنی اسرائیل بودند، ظاهراً که این جور تو ذهن من است که در بنی اسرائیل بوده. اسمش طلحه بود، حالا طلحه اسم عربی هم هست. این خیلی بچه شیرینی بود، بچه زیبایی بود، شیرین بود، کودک رعنایی بود. پدرش هم خیلی به این وابسته بود، خیلی علاقه [داشت]. یک وقتی این بچه می‌افتد تو حوض خفه می‌شود. مادر این بچه را برمی‌دارد و می‌برد تو اتاق، یک روپوش رویش می‌اندازد و گوشه اتاق جنازه را می‌گذارد. به سر و وضعش هم می‌رسد و آرایشی می‌کند خودش را، آراسته می‌کند. مرد، شوهرش که می‌آید شب خانه، سراغ طلحه را می‌گیرد. «طلحه کجاست؟» می‌گوید که: «طلحه خواب است. شما بیا غذایت را بخور.» غذایش را شروع می‌کند خوردن. دوباره سوال می‌کند: «طلحه کجاست؟» می‌گوید: «خواب است، استراحت می‌کند.» خودش را هم عرضه می‌کند این خانم. دوباره بعد این قضایا و این‌ها، این آقا هی سراغ می‌گیرد، هی می‌پرسد: «بابا، من دلم برای بچه تنگ شده.» هی می‌گوید: «استراحت می‌کند، خواب است.» «بیدارش کن، می‌خواهم ببینمش.» می‌گوید: «من یک سوال ازت می‌کنم.» می‌گوید: «چیه؟» می‌گوید: «یک همسایه امانت دست ما داده باشد، خیلی معرفت.» گفتن این قضیه جرأت می‌خواهد. من خودم نگاه می‌کنم دل و جرأت و ایمان [می‌خواهد]. این چیزها را گرگ، «همسایه امانت داده باشد، قابلمه داده باشد، چیزی داده باشد، بیا در بزند بگوید امانتم را بده، ناراحت می‌شوی؟» «نه دیگر، مال خودشه، آمده ببرد.» «اگه خدا امانت داده باشد بهت بگم تو برگردان، چی؟» گفت: «چی می‌خواهی بگویی؟ چی شده؟» گفت: «طلحه امانت خدا داده بود، بچه شیرینی بود، بچه مهربانی بود. خدا داده بود. راضی باش به تقدیر. بسپر به تسلیم خواست او باش. صبر کن.» آقا ناراحت شد ولی تسلیم بود و واگذار به خدا.
که تو روایت دارد، امام صادق فرمود: «این زن این شکلی تحمل کرد، همان شب آبستن شد و خدا به واسطه صبری که در مصیبت این بچه کرد، هفتاد پیغمبر در نسل او [قرار داد].» حساب کتاب عالم خیلی عجیب غریب است. همین خود شماها هیئتی شدین، بعضی‌هایتان ان شاء الله بعداً شهید می‌شوید. معلوم نیست اجداد شماها یک وقتی کجا چطور چه حساب کتابی با خدا داشتند، چه معامله‌ای داشتند. خدا شماها را به عنوان برگ برنده، حالا بابابزرگ مثلاً هفت نسل قبل من، من را که ندیده، چه خاصیتی من برایش دارم؟ بر فرض که حالا مثلاً من یک کارت امتیازی باشم برای او. «الحقنا بهم ذریتهم». آنجا پدربزرگ شما ولو ده [نسل] فاصله داشته باشد، کیف حالی می‌کند. می‌باشند؟ می‌گوید: «این پسر من هیئت دار بود. این پسر من ۴۰ بار کربلا رفته. این پسر من روضه‌خوان بود. این پسر من فلان بود. این بچه نسل من، منشأ اثر بود. این شهید شد، این فلان شد. این تجمعات شبانه ۲۶۰ شب تو خیابان‌ها جهاد عظیم انجام می‌داد. این جزو مقدمه‌سازهای ظهور امام زمان بود.» برای اجداد شما خیلی است. الان به چشمتان نمی‌آید. خوب است آدم بداند. کاری نمی‌کنید ولی آن ور خدا می‌داند چه مانوری می‌دهند، چه کلاسی می‌گذارند، چه پزی می‌گذارند اجداد شماها با شماها: «از نسل من فلان شخص آمده، فلان شخص نسل مثلاً بیستم من است.» حساب کتاب دارد.
تو همان داستان حضرت خضر، یک ورش این قضیه این بچه بود که کشتش به خاطر پدر مادرش. یک ور دیگر هم «غلامین یتیمین» بود دیگر. گنج بود. حضرت موسی، خضر عجیب بود. رفتند توی شهری، قریه بود، روستا بود. گرسنه بودند، خسته بودند. دو تا پیغمبر، دو تا مرد بزرگ الهی کارشان به اینجا رسید از شدت گرسنگی. رستوران و هایپر و این‌ها که نبود که بروند یک چیزی بخرند بخورند، پول کارت بکشند. کشاورزی منطقه غریبه مثلاً بروند آرد و گندم و این‌ها بردارند بخورند. رفتند در زدند خانه‌ها را، «یک لقمه نان می‌خواستم.» «یک لقمه آقا، یک لقمه نان بده ما گرسنه‌ایم، ضعف کردیم.» «فابا ان یضیفو هما»، این‌ها زیر بار این نرفتند که یک لقمه نان به این‌ها بدهند. حالا این آیه چقدر نکات لطیف دارد، دیگر نمی‌خواهم واردش بشوم. نمی‌گوید این‌ها را اطعام نکردند، می‌گوید: «زیر بار [نرفتند]. یک لقمه نانم به کسی بدهی مهمانش کردی یارو.» بگذریم از این نکته. خیلی نکته فنی. «فابا ان یضیفوهما»، مهمان کنند. حالا خسته کوفته گرسنه آمدند، مردم این شهر هم یک نفر حاضر نشد یک لقمه نان به این‌ها بدهد. یک گوشه حضرت خضر نشست استراحت کند، دید یک جایی دیوار ریخته، به قول ما برگشت گفت: «موسی پاشو ببینم. پاشو پاشو برو استانبولی بردار بیا. برو این دو نم را مثلاً درست کن. دونم درست می‌کنم.» بنا دیدید اصطلاحات مشهدی ما تازگی کشف کردیم. دونم و فیلی و اصطلاحاتی که دارند تو مشهد استفاده می‌کنند تو بنایی. مصالح درست کن، ملات را درست کن. آقا خسته کوفته گرسنه. آجر آجر بنداز بالا، دیوار می‌خواهم بیاورم بالا. حضرت موسی گفت: «بابا، لااقل تو این کار را داری می‌کنی، در قبالش پول می‌گرفتی. مغازه بوده، هایپر نبوده، مغازه که همه جا تاریخ بشر بوده دیگر، معامله می‌کردند. پول نداشتی. بندگان خدا کتک بنایی کردی خب روزمزدی کار می‌کردی، حالا مزد اوستا که نمی‌گیری، کارگر سرگذر. لااقل حساب می‌کردی.» حرف پول که شد، بعد که قرار شد توضیح بدهد حضرت خضر، بسته [بود]. موسی گفت: «من چرا اینجا بنایی مفت و مجانی کردم برای این‌ها؟ این‌ها آدم این کارها نبودند. من بردارم برایشان کار شهرداری بکنم؟ مثلاً دیوارشان ریخته، نوسازی و زیباسازی مثلاً نمی‌دانم چی چیه واحد عمران شهرداری منطقه نکردم که برای این‌ها.» «نبود. زیر این دیوار یک گنجی بود. این گنجه مال دو تا بچه یتیم است که «کان ابوما صالحا» بابای آن بچه یتیم‌ها آدم خوبی بوده. به احترام و ارزش آن بابائه من مامور شدم بچه‌هایش را رسیدگی کنم. گنج را برای این‌ها آن زیر از این خاک‌ها در بیاورم، دیوار بیاورم بالا که بعداً این‌ها دسترسی داشته باشند.»
«نبود. یک لوح بود تو چند کلمه‌ای نوشته بود.» بعد تو روایت حضرت توضیح داد، فرمود: «اینکه می‌گوید باباشون آدم خوبی بوده، منظور بابای خودشان نیستا. بین این‌ها و آن بابایی که حضرت خضر گفت آدم خوبی بوده، ۷۰ نسل فاصله [است].» یک آدم خوبی یک وقتی خوب بوده، نسل هفتادمش را دو تا پیغمبر خدا کارگری کردند برایشان. گرفتیم؟ گم نمی‌شود. فداکاری، جان‌فدا. حالا یک کسی جانش را تقدیم کند، شهید بشود، آن که اصلاً حساب کتابش جداست. یک وقتی یک کاری کرده، یک هیئتی به پا کرده، خرجی داده، مراسم گرفته، یک شله‌زرد داده، هفتاد نسل بعدش دو تا ولی خدا باید بیایند کارگری کنند برایش که به آن بابا تسویه حساب بشود. چی می‌گفتم که آمدیم به اینجا رسیدیم؟ فقط این فدا کردن، تو داستان آن بچه‌ای که شهید می‌شود و این‌ها نیست. هرجور مجاهدتی، بحث مجاهدت را دیشب داشتیم. جهاد. یک قتال داریم، قتال جنگ نظامی. یک جهاد داریم. این‌ها با هم فرق می‌کند. مجاهدین با مقاتلین فرق می‌کند. بعضی‌ها نیروی نظامی‌اند. الان امروز آیا افرادی را داریم، خدا ان شاء الله همه‌شان را نگه دارد، در امان بدارد. آن بچه‌هایی که تنگه هرمز را دارند مدیریت می‌کنند از آن رادار قشم و سیریک بندرعباس و جاهای مختلف، در معرض خطر هم هستند. دائم هم داریم شهید می‌دهیم. این‌ها تو میدون قتالند. من و شما تو مشهد که هستیم، مشهد که الحمدالله باد جنگم نیامد دیگر. همان جنگ ۱۲ روزه تقه‌ای کرد و جنگ چهل روزه که همان تقه هم دیگر نبود و هیچی به هیچی خدا را شکر. شما تو مشهدید، هیچی از این قتال به مشهد نرسیده. ولی جهاد که تو مشهد هست، این کاری که شب‌ها تو خیابان‌ها می‌کنید، ربطی به قتال ندارد. نیروی نظامی و درگیری نظامی ما الان اینجا نداریم و پدافند اینجا فعال است، نه سرباز اینجا. بله سرباز البته از مشهد زیاد بردند جاهای دیگر.
شما جهاد می‌کنید. قرآن در سوره مبارکه صف وقتی می‌گوید: «بیایید با من تجارت کنید. «هل ادلکم علی تجارة تنجیکم من عذاب الیم»، نمی‌گوید قتال اگه کردید با من معامله کردی، فدا شدی، فدیه دارد، ما به ازا می‌خواهد. می‌گوید اگه جهاد کردی با من معامله کردی. جهاد برای همین. شما هر کاری که بکنید، مصداق جهاد باشد، خدا این را به عنوان فدا کردن و فدا شدن از شما می‌پذیرد. هر وقت هم که فدا شدی، ما به ازایش خرجش با خداست. شما همینی که توی مجلس نشستید این هم جهاد است. حالا بیرون از این مجلس، تجمع می‌روید، آن هم جهاد است. دانشگاه می‌روی، آن هم جهاد. به شرط اینکه این حواس جمعی باشدها. هر کی می‌رود دانشگاه جهاد نمی‌کنیدها. احمدی روشن دانشگاه که می‌رود جهاد می‌کند. تهرانی مقدم دانشگاه که می‌رود جهاد می‌کند. فخری‌زاده دانشگاه که می‌رود جهاد می‌کند. درس خواندن این‌ها جهاد. حالا بعضی‌هایشان مثل تهرانی مقدم هم تو دانشگاه جهاد علمی می‌کند، هم جهاد نظامی می‌کند. مثل فخری‌زاده جهاد امنیتی هم دارد، جهاد بیولوژیکی هم دارد، واکسن هم تولید می‌کند، موشک هم تولید می‌کند. این‌ها دیگر سوبله و چوبله و این‌ها مجاهدند. این‌ها دیگر مجاهدای دو نون و سه نونند. یک نون دیگر نیست که فقط شهید بشود، کشته بشود.
رهبر شهید ما که دیگر هرچه خوبان همه دارند و یکجا دارد. هم فرمانده نظامی، هم مرجع تقلید است، هم عالم دین است. معلم هم جهاد علمی کرده، هم جهاد فرهنگی کرد، هم جهاد تبیین کرد، هم جهاد نظامی کرد، هم جانباز است، هم شکنجه شده است، زندان رفته است، تبعید شده است، هم پدر شهید است، هم پدربزرگ شهید است، هم پدر خانم شهید است. همه چی دارد. این‌ها دیگر تو آسمان‌ها اصلاً ما تصور نمی‌توانیم بکنیم مقامات این‌ها را بخواهیم آرزو کنیم. به ماها نمی‌رسد آرزویش هم. آرزویش هم به ما نمی‌رسد. ۹۰ سال ثانیه به ثانیه‌اش مجاهدت است. از قبلش، از سر انگشتانش سید حسن نصرالله و قاسم سلیمانی تربیت شده. مجاهد پرور، دختر شهید، نوه شهید، عروس شهید، داماد شهید، محافظای شهید. و همین طور یک ملت مبعوث شده به تربیت او. این همه فرمانده تربیت شده به تربیت او تو اقصانقاط عالم. این همه مجاهد تربیت شده به تربیت او تو عراق و یمن و این ور و آن ور عالم. این همه آدم قیام کرده به سرانگشت او، به هدایت این. مقامات اصلاً قابل درک نیست. برای این فدا شدن همینه. این معامله کردن است. گاهی به یک ابتلاهایی، همین بچه‌ای که آسیب دیده، آدم با خدا معامله می‌کند. قضایای عجیب، من خودم بعضاً مواجه بودم افرادی که حالا خیلی‌هایش قابل بیان نیست. یعنی اصلاً قابل باور نیست که آدم بخواهد به صورت عمومی مطرح بکند. گاهی آدم یک ابتلای ساده تو زندگی گرفتار می‌شود، همین که با خدا معامله می‌کند، با خدا معامله می‌کنیم. کدام آب از میدن. زندگی‌مان همش فرصت تجارت و معامله با خداست. یادتان است یک زمان این همسترها را می‌گرفتند هی قلقلکش می‌دادم ور می‌رفتند باش صبح تا شب تو دستشان بود که مثلاً آقا گفتند تهش یک سنت سیاه می‌گذارند کف دست ما. یک سنت کف دست هیچ‌کی هم نذاشتن. آدم‌هایی بودند من بعضی‌ها را دیده بودم خودم، شبانه‌روز این دستش بود هی ور می‌رفت. تو خوابم، خوابش برد دستش به این یک هفته ده روز یک ماه عید گفتن پول می‌دهند. آدم ساده‌لوح نادان بنی بشر شیر خام خورده، به یک چیزی که اصلاً معلوم نیست تهش هم خبری باشد، چقدر به زحمت می‌اندازد خودش را. بعد خدایی که همه چیز را می‌خرد، همه چیز را می‌گوید: «آقا تو کربلا می‌روی.» روایت: «اگه اذیت شدنت به این قدر باشد که دونه باران تو سرت بخورد.» دونه باران چقدر اذیت دارد؟ خوبم هست آدم کیف می‌کند. می‌گوید بهشت بهت واجب می‌شود تو این مسیر. «اگه زخم گرسنگی» آیه قرآن است. فرمود: «هر قدمی بگذارید، اگه تو مخمصه گیر کنید، اگه اذیت بشید، اگه سختی [بکشید].» «کتب لهم به عمل صالح، و لا یتعون موطئا» هر قدمی بگذاری که اعصاب کافرها خورد بشود از این کارت، به شرطی که با این توجه باشد. همان نکته‌ای که عرض کردم. ممکنه آدم خیلی کارها بکند ولی بی‌انگیزه، بی‌توجه. این از تویش چیزی در نمی‌آید.
آقا نتانیاهو از اینکه ما تو هیئت بنشینیم بدش می‌آید. این دیگر دوگانه مطرح نمی‌شود که بگوییم آقا مثلاً این شهوت هیئت دارد و آن یکی نمی‌دانم مثلاً چی چی و این‌ها. جفت این‌ها میدون جهاد است. حالا شاید این تعبیر تعبیر قشنگی نباشد. البته واقعاً هستند بعضی‌ها که هیئت رفتنشان برای فرار از میدون جنگ و مجاهدت است، نه قتال، از جهاد. بعضی‌ها سر خودشان را بند می‌کنند به این چیزها، به مسجد و هیئت و قرآن و این‌ها بند می‌کنند برای فرار از جهاد. «یقلون ان بیوتنا عورة و ما هی به عورة ان یریدون الا فرارا». پیغمبر می‌گفتند: «آقا زن و بچه شما خودتان می‌دانید زن و بچه چقدر مهم است. خانه‌مان در پیکر ندارد.» آقا زن و بچه. آقا حق الناس. به امام حسین می‌گفتند: «آقا ما با شما کشته بشویم، بدهی داریم. یکی را وکیل کن، یکی را وسیع کن. پول بهش بده، داراییت را بهش بده بعد از مرگ.» خود امام حسین این کار را نکرد؟ مگر مسلم، امیرالمومنین از دنیا رفت بدهی داشت. مسلم از دنیا رفت بدهی داشت. وکیل پیغمبر دنیا را بدهی داشت؟ امیرالمومنین کرد بدهی‌هایش را پرداخت کرد. مسلم بدهی‌هایش را پرداخت کرد. وصیتی بکن، یک سفارشی بکن، به یکی بسپار. نه آقا حق الناس. می‌دونی بدهی. به اسم بدهی و حق الناس امام حسین را ول کردند تو کربلا. این‌ها هستا. این کلمه «شهوت مداحی» با اینکه کلمه قشنگی نیست ولی به یک معنا درست است. ولی هر کسی هر وقتی، حالا البته خب نباید این جلسات را البته ما حالا در جلسه‌ای هستیم که وقت تجمعات و این‌ها هست. یعنی ما اینجا خودمان مصداق بارز همین قضیه به یک معنا هستیم. ولی آدم دارد جمع می‌کند. هم هیئتش را می‌رود، هم تجمعشان را می‌رود. دوگانگی هم ندارد. آن بچه هیئتی هم تخریب نمی‌شود که این‌ها که تو هیئت جمع شدند این‌ها شهوت مداحی و هیئت و این هم جهاد است چون قرآن فرمود: «هر چیزی که اعصاب کفار را خورد کند.» «یغیظ به الکفار». این تجارت است. این مال من است. شما الان اینجا که نشستین اعصاب نتانیاهو خورد می‌شود. از هیئت رفتن شما هم خوشش نمی‌آید. دیدی ترامپ نام محمد را چقدر مسخره می‌کرد؟ دیدید دیگر. این چند بار تو چند تا سخنرانی هی این نام مبارک را مسخره می‌کرد. حالا به اسم آن سایت هسته‌ای نطنز، همه اسمشان محمد است. هر کی رد می‌شود محمد. تو ایران همه محمدند. تو خاورمیانه همه محمد. خیلی فراگیر شده. بعضی آمارها می‌گوید: «اسم اول تو لندن محمد است.» خیلی حرف است. گوشش. مجلس سنا و آن مجلس دیگرشان، پارلمانشان. بله. این مسلمان‌ها دارند رای می‌آورند با همین اسامی سید و محمد. اسم. به همین اسم هم لج این‌ها را در می‌آورد. همین را خدا ازت می‌خرد. همین هم تجارت است. از این با همین هم جهاد است.
دیگر امام سجاد فرمود به امام حسین عرض کرد گفت: «بابا فلانی ظاهراً مروان بن حکم بود. من را مسخره کرد. گفت اسمت چیه؟ گفتم علی. گفت مگه علی داداشت نبود؟» گفتم: «چرا.» گفت: «شما چرا این شکلی‌اید؟ بابات دو تا علی. اسم کم است تو دنیا که هر بچه پسر بهش می‌دهند علی می‌گذارد.» امام سجاد به امام حسین عرض کرد گفت: «بابا من را مسخره می‌کنند.» حضرت فرمود: «بگو اگه تا قیامت خدا به بابام پسر بدهد اسم همه‌شان را علی [می‌گذارد] چون می‌دانم بنی امیه به این اسم حساس است.» جهاد فقط آن میدون امام حسین روز عاشورا نیست. همه جهاد، همه ابعادش را می‌خواهد. لج این‌ها بدهد. می‌خواهد تیغ بکشد. می‌خواهد ضربه بزند به این‌ها. تو همین هیئتی هم که نشستی، همین مداحی و سینه‌زنی‌ات هم همین [است]. ولی واقعاً بعضی هیئت‌ها هم هست لج این‌ها را در نمی‌آورد. ما هیئت داشتیم تو یکی از شهرها که نمی‌خواهم اسم بیاورم که این پیج اسرائیل این هیئت را تبلیغ می‌کرد تو محرم. آقا ما هیئت و مداحی و سینه‌زنی داشتیم که پیج اسرائیل منتشر می‌کرد. باورتان می‌شود؟ به چه دردی می‌خورد وقتی تویش جهاد نیست؟ ابزار دست آنهاست. ما الان حوزه علمیه تو لندن داریم بودجه‌اش با وزارت و با دولت بریتانیاست. فیلم ساختن برای حضرت زهرا، دیگر نمی‌خواهم بگویم، خبر دارید، فیلم برای زهرا (سلام الله علیها) ساختند با کیفیت، پرهزینه، با بودجه انگلیس. کتاب نوشتن علیه عایشه با بودجه انگلیس. تو خیابان هم گاهی هیئت می‌گیرند و قمه می‌زنند و عزاداری هم می‌کنند و پلیس و این‌ها، هیچ کسی با این‌ها کار ندارد. البته حالا این نیست که حالا هر کدامشان کار ندارند لزوماً بدن. نه. ولی بعضی وقت‌ها خطر ندارد. آن قضیه را شنیدید دیگر. تو عراق آن فرمانده انگلیسی دید صدا بلند شد. یک هو گفت: «این چیه؟ اذا نه.» گفتش که: «اذان چیه؟» گفت: «مسلمان‌ها می‌خواهند نماز بخوانند.» «یک صدای بلند. حاکمیت ما تو عراق که خطر ندارد؟» گفت: «نه قربان، هیچ خطری ندارد.» گفت: «بهشان بودجه بده. بگو اصلاً همین اذان بگن، مشغولش بشه.» ببین پس بعضی وقت‌ها همین کارهای ساده باید زخم داشته باشد، اثر داشته باشد، دردش بیاید این دشمن. اگه این طور شد، خدا این را از شما به عنوان جهاد می‌پذیرد. این را از شما به عنوان فدیه می‌پذیرد. وقتی جهاد شد، می‌شود تجارت. فدیه شد، فدا شدن شد تجارت. وقتی تجارت شد، ما به ازایش گم نمی‌شود. ولو شده هفتاد نسل بعد، تو خدا دو تا ولی خدا را مامور کند، گم نمی‌شود این کاری که کرد. یک بار یک جای یک کاری کرده باشی، گم نمی‌شود. هر چی این بیشتر اثرش بیشتر، فوایدش بیشتر. این فدا شدن، هی ابعادش وسیع‌تر.
همسر شهید اندرزگو می‌گفتش که قضایای مفصلی دارد، حالا لابد شنیدید. آدم عجیبی بود. شخصیت استثنایی. چریک فدایی به معنای واقعی کلمه. تو دنیا هم می‌گویند که آقا چریک وقتی که لو می‌رود، نهایتاً ۶ ماه زنده می‌ماند. شهید اندرزگو چریکی بود که لو رفت و ۱۴ سال زنده بود. شکسته توی زندگی چریکی. مرد هزار چهره. شهرهای مختلف. همین مشهد. هر جایی به یک اسم. اینجا مثلاً می‌آمد به اسم دکتر فلان. مثلاً آنجا می‌رفت به اسم حاج آقای فلان. آنجا می‌رفت مثلاً کشاورزی، می‌گویند آقای شهید. فرمود من مشهد دیدم شهید اندرزگو را دیدم تو قیافه کشاورز درآمده. با اینکه روحانی هم بود. تهران می‌گفتش که دیدم یک سبدی دستش است، یک خروس تویش است. تو نقش می‌رفت، تو رول می‌رفت. تو همان رولش کارهای انقلابی خودش را می‌کرد. خیلی شخصیت عجیبی است. امام خمینی فرموده بود به خانواده شهید اندرزگو: «این انقلاب اگه ۱۰ تا اندرزگو داشت، دنیا را گرفته بودیم.» ۱۰ تا اندرزگو. آقا می‌فرمود که: «من اندرزگو را دیدم. دیدم یک سبد آورد تویش خروس بود.» می‌گفت: «لهجه محلی هم گرفته بود و ادای کشاورز و باغبان و این‌ها در می‌آورد. به من گفتش که آقای خامنه‌ای تا حالا دیدی خروس تخم بگذارد؟» گفتم: «نه.» «خروس را برداشت، دیدم زیرش یک کلته.» گفت: «خروس من کلاً تخم می‌گذارد.» پوشش خروس و این‌ها. سلاح جابجا. تو دبه‌های روغن کرمانشاه سلاح جابجا می‌کرد. کرمانشاه بود، مشهد بود، تهران بود. خیلی شهرها بود. شخص عجیب. آدم عجیبی بود. همین مشهد پیدایش می‌کنند، شلیک می‌کنند، تیر به پایش می‌خورد. بعد درگیری می‌شود. چند نفری آنجا. باور کردنی نیست. حالا توی سریالی هم برایش ساختند، مجید مجیدی هم بخشش [بازی کرده]. بازیگر شبیه افسانه شهید اندرزگو. یادم نیست کدام یکی از این خیابان‌ها، شاید همین خواجه ربیع بوده، جای دیگر بوده، سرچ بکنید قضیه‌اش می‌آید. جستجو کنید. می‌گوید: «زدن و خیابان شلوغ پلوغ شده، چند نفر آن وسط خوردن و خورد زمین. یک پیرمرد دیگر هم از این پیرمردهای قدیمی مشهد که شال می‌بستن و لباس محلی داشتن، تو همان شلوغ پلوغی‌ها درگیری‌ها، این لباس‌های این را می‌کند، تنش می‌کند. جای ساواکی‌ها می‌آیند اندرزگو را پیدا کنند.» با لهجه محلی شروع می‌کند، می‌گوید که: «من پیرمرد را برای چی با تیر زدین؟» می‌گویند: «آقا دنبال اندرزگو.» می‌گوید: «خدا لعنت کنه اندرزگو را. من را بیمارستان تیمارم کردن، خوبش کردن.» فرار. چیز عجیب غریبی بود اصلاً. داستان‌هایش را بخوانید در مورد شهید اندرزگو، خیلی جذاب.
خانمش می‌گوید: «دیدم تلویزیون دارد نشان می‌دهد شاه را دارد نشان می‌دهد. نگاه می‌کرد و گفتش که این‌ها می‌روند.» گفتم: «عجب! تو خبر داری؟» گفت: «آره، این‌ها می‌روند. امام پیروز می‌شود، امام برمی‌گردد، پیروز می‌شود، انقلاب ادامه دارد. یک سید علی نامی رئیس جمهور می‌شود.» «آن که رئیس جمهور شده آمد بالا. دیگر منتظر ظهور امام زمان باشید.» گفتم: «نکنه سید علی خودتی؟ تو هم سید علی دیگر. نکنه تو می‌خواهی رئیس جمهور بشوی؟» می‌گوید: «گفتش که نه، من نیستم. آن موقع من نمی‌رسم به این انقلاب.» جمله‌اش عجیب است. گفت: «من می‌خواستم به این تعبیر. می‌خواستم پهلوی با دست من نابود بشود. ولی پهلوی با خون من.» فدیه این است. شهریور ۵۷ کشتنش. از شهریور ۵۷ دیگر شاه روی خوش ندید. مرحله به مرحله سقوطش ادامه پیدا کرد تا دی که فرار کرد و بهمن هم که کامل اوضاع عوض [شد]. این فدا شدن این است. یک خون بزرگی می‌خواهد. یک خون بزرگی می‌خواهد. قضیه حضرت زهرا و امیرالمومنین هم همین طور. به قول این املاکی‌ها تهاتر می‌خواهد. تهاتر می‌شود. بعضی چیزها تهاتوری است. بزرگ باید هزینه بشود. اینجا حضرت زهرا (سلام الله علیها) تهاتر کرد. خیلی هم کار بزرگی بود ولی خب برد بزرگی هم بود دیگر. هست و نیست ما را با این تهاتر زنده کرد، خرید برایمان. اگه این تهاتر نبود، ما هم الان دنباله‌رو غاصبان خلافت بودیم و چهار تا موجود ذلیل تو عالم مثل امارات و قطر و این‌ها دنباله‌روهای سقیفه‌اند دیگر. این‌ها محصولات سقیفه‌اند. چهار تا آدم با غیرت تو دنیا، همش گوشه‌های امیرالمومنین ایرانی، لبنانی، یمنی، عراقی. شیعه است که آدم است. شیعه است که مرد است. بقیه همه ذلیلند. بقیه وایمیستن به ناموسشان تجاوز می‌شود، رگ غیرتشان نمی‌جنبد. یک نفر روی این کره زمین مرد. اگه آن روز این تهاتر را حضرت زهرا (سلام الله علیها) نبود، نه شیعه‌ای بود، نه مردانگی بود، نه غیرت بود، نه ناموس بود. تهاتر کرد حضرت زهرا (سلام الله علیها)، فدا کرد خودش را. این فدا کردنش، این جهاد عظیمش خیلی چیز فوق‌العاده‌ای است. هرچی داشت گذاشت. هرچی داشت روز عاشورا امام حسین هرچی داشت گذاشت که درست هم هست. ولی اصل این جهاد و این کار را مادرش انجام داد. او هم از رو دست مادرش نوشت. بله، علی اصغرش را هم داد، علی اکبرش را هم داد، جان خودش را داد، جسم خودش را داد، انگشترش را داد، کلاه خود را داد، زره‌اش را داد. ولی از رو دست مادر نوشته بود. سرمشق از مادر گرفته. مادر شباب [آبروش را داد]. بچه را که در رحم داشت را داد. سلامتی داد. چادر گوشواره [اش را داد]. پهلو و صورت و سینه و همه جسمش را برای علی گذاشت پشت این در. فدا کرد. فدا کرد. من تقدیم کرد. فدا کرد. فدا کرد یعنی: «من سیلی بخورم با علی کار نداشته باشد. زخم‌ها مال من، یک خراش رو تو نیفتد.» لحظات آخرش گریه می‌کرد. امیرالمومنین فرمود: «فاطمه جان، ما یوکیک یا بنت رسول الله؟ چرا اشک می‌ریزی دختر پیغمبر؟» خیلی سخت بود برای امیرالمومنین اشک‌های حضرت زهرا. خود حضرت فرمود: «من هر وقت نگاهم به فاطمه افتاد، تنکشف عن الهموم و الحزان، غم و غصه عالم از دلم بیرون می‌شد وقتی فاطمه را می‌دیدم.» از آن ور وقتی اشک فاطمه را می‌دید، همه غم عالم تو دلش می‌نشست. «بی بی دارد گریه می‌کند. اما دختر پیغمبر، چرا گریه می‌کنی؟» چقدر این خانم درجه یک است. چقدر فوق‌العاده است. چقدر مرد است. چقدر زن است. چقدر انسان است. چقدر عاشق است. چقدر پروانه است. نگفت: «علی جان درد دارم» که درد داشت. همه بدنش درد [داشت]. همه بدنش کبود بود. «علی جان دلم برای بچه‌ام می‌سوزد.» حتی نگفت: «علی جان دلم برای پیغمبر تنگ شده.» نگفت: «علی جان بهم توهین کردن، دست رو [یم] بلند کردن.» گفت: «ابکیل ما طلقا من بعدی. دلم برای تو می‌سوزد. من برم دیگه تو کیو داری؟ تو نبودن من چیکار [می‌کنی]؟ تو دیگه با رفتن من فدایی نداری. جان‌فدا نداری. کسی نیست وایسه جلوی در دفاع کنه، سینه سپر کنه برات، سیلی بخوره برات، تازیانه بخوره. من برم دیگه فدایی نداری.» این عبارت را بخوانم عرضم را تمام کنم.
امام صادق می‌فرماید: «فلما قبضه و نالها من القوم ما نالها.» وقتی پیغمبر از دنیا رفت، این مادر مبتلا شد به این مصیبت‌ها. «لظمت الفراش»، دیگه این مادر بستری شد، از جا نتوانست بلند شود. «والنهل جسمها»، همه بدنش آب شد، ذوب شد. همان بدن نحیف و لاغر این مادر، همین جوریش پوست و استخوان بود. انگار همین استخوان‌ها هم دیگه آب شد. «و ذاب لحمها»، همه گوشتش ذوب شد. یک عبارتی دارد امام، بگویم و عرضم را تمام کنم. این جمله مال امام صادق است. این حرف روضه‌خوان نیست. فکر کنید خواسته مجلس را بشور بیاری. یک تعبیری به کار برده، یا یک شاعری یک وقتی با قریحه خودش یک چیزی گفته. این عبارت از امام، امام صادق فرمود: «صارت کالخیال»، «مادر ما شبیه یک سایه شده بود.» «از مادر ما یک سایه به جا مانده بود. یک شبحی از فاطمه مانده بود.» این دیگه فاطمه نبود. این دیگه مادر ما نبود. یک شبحی از مادر ما بود. ولی همین شبه را گفتند وقتی که آمدند دفع کنند، دیدند دستش ورم [دارد]. همه این بدن آب شده بود ولی یک جای بدن باد کرده بود، متورم بود. آن هم این بازو بود. از آن ضربه آن تازیانه‌ای که قنفذ به این بازو زد، همچنان بازو ورم کرد. انگار بازوبند بسته بود.
نظرات
برای ثبت نظر ابتدا وارد شوید.
در حال بارگذاری نظرات...