«وهم علی ما یفعلون بالمؤمنین شهود»؛ جایگاه شاهدان جنایت

دو چهره اصحاب اخدود؛ ستمگران و قربانیان آتش

قوم ثمود و ناقه صالح؛ نقش رضایت عمومی در مسئولیت جنایت

مسئولیت اخلاقی تماشاگران و همراهان خاموش ستمگران

عبدالله بن عفیف؛ نمونه ایستادگی در برابر حکومت ابن زیاد

مردم مدینه؛ سکوت و بی‌عملی در برابر فشار بر خاندان پیامبر

تشییع شبانه حضرت زهرا(س)؛ تمایز مدافعان حق از تماشاگران

روضه؛ دفاع حضرت زهرا(س) از امیرالمؤمنین(ع) و مصائب حضرت محسن(ع)

!! توجه: متن زیر توسط هوش مصنوعی تولید شده است !!
بسم الله الرحمن الرحیم.
الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا ابوالقاسم المصطفی محمد. اللهم صل علی محمد و آل محمد. فعالیت طیبین الطاهرین و لعنت الله علی القوم الظالمین من الآن الی قیام یوم الدین.

رب اشرح لی صدری و یسر لی امری واحلل عقدة من لسانی یفقهوا قولی.

در سوره مبارکه بروج خدای متعال فرمود: «قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ، النَّارِ ذَاتِ الْوَقُودِ، إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ، وَهُمْ عَلَى مَا يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ.»

جلساتی که روزهای قبل اینجا خدمت عزیزان داشتیم، ماجرای اصحاب اخدود را عرض کردیم و گفتیم این اصحاب اخدود تعبیری است که هم در مورد ظالمین به کار رفته، هم مظلومین. آن مظلومینی که در چاله‌هایی، چاله‌های بزرگی، این‌ها را محبوس می‌کردند و آتششان می‌زدند، این‌ها تعبیر قرآن ازشان اصحاب اخدود است. این‌ها کسانی هستند که در این اخدود، در این چاله‌ها مظلومانه کشته شدند، سوزانده شدند. آنهایی هم که این‌ها را آتش می‌زدند، ظالمانی که این چاله‌ها را می‌کنند و این بساط را به پا می‌کردند، از آن‌ها هم تعبیر شده به اصحاب اخدود: «قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ». هر دوتا را می‌گوید. این اصحاب اخدودی که مظلوم بودند، «قُتِلَ» یعنی شهید شدند، کشته شدند. آن اصحاب اخدودی که ظالم بودند، «قُتِلَ» یعنی نفرین بهشان، مرگ بهشان، کشته و نابود شوند. «قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ» شامل جفت این‌ها می‌شود.

حالا این اصحاب اخدودی که ظالم بودند، آتشی را به پا می‌کردند که شعله‌ور بود. قشنگ تا اعماق پیکر این مظلومین را می‌سوزاند، خاکسترشان می‌کرد. بعد چکار می‌کردند؟ «إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ». این نبود که یک جا آتش به پا کنند و مثلاً از دور آتشی باشد و خودشان آنجا نباشند، نه. خودشان هم می‌نشستند، نگاه می‌کردند، نظاره‌گر بودند. انگار لذت می‌بردند از این صحنه سوزاندن این مظلومین و این مؤمنین. شبیه همین رژیم صهیونیستی، مصداق بارزش واقعاً امروز رژیم صهیونیستی در غزه. خوب، بعضی از این سربازهایی که جنایت می‌کنند از اسرائیل، این‌ها زن هستند، البته هیچ بویی از عاطفه زنانه واقعاً نبرده‌اند.

یک چیزی مرسوم است، دیدید یک جشن تعیین جنسیت می‌گیرند. بعضی‌ها، اهل شهر، خانمی که باردار است مثلاً مراسمی می‌گیرد، اقوامش را دعوت می‌کند. بادکنک آبی می‌گیرند، بادکنک صورتی می‌گیرند، بعد مثلاً این خانم می‌آید قبل اینکه به بقیه اعلام بکند جنس این بچه‌ای که در راه دارد چیست، حتی به همسرش هم اعلام نمی‌کند. در این جشن تعیین جنسیت، این بادکنکی که می‌ترکاند، معلوم می‌شود که بچه از کدام جنس است. بادکنک آبی را که می‌ترکاند، معلوم می‌شود این [پسر است]. بادکنک صورتی را که می‌ترکاند، معلوم می‌شود که این [دختر است]. این جشن تعیین جنسیت... بعضی از این سربازهای کثیف، حرامی، نجس، سرتاپا قساوت اسرائیلی چکار می‌کردند؟ این فیلمش هست در یوتیوب، در آپارات. سرباز زن باردار می‌خواهد به شوهرش، دوست‌پسرش، پارتنرش، هر کوفتش اعلام بکند که این بچه‌ای که من در راه دارم جنسش چیست. چه جور اعلام می‌کند؟ آمده، وایستاده روبروی یک خانه‌ای در غزه که مردم توشند، زن و بچه توشند. فیلم دارد می‌گیرد به این پارتنرش اعلام می‌کند: با رنگ این موشکی که من سر این خانه می‌زنم، تعیین جنسیت می‌کنم برات بفهمی بچه چیست. دکمه را می‌زند، یک موشک آبی می‌زند. کل این خانه پودر می‌شود و یک دود آبی می‌رود بالا. جشن [تعیین] جنسیت، «بچه‌مون پسره!».

این‌ها در تاریخ سابقه ندارد. «قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ»، نابود شوند این‌ها. چه جنایت‌های عجیبی است! «إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ». حالا اینی که قرآن می‌گوید، می‌گوید این‌ها فقط نشسته‌اند نگاه می‌کنند؟ اینکه اینجور جشن می‌گیرند، لذت می‌برند، کیف می‌کنند، التذاذشان است، ارضا می‌شود نفسشان از اینکه این بچه‌های کوچک جنازه‌هایشان جزغاله می‌شود. می‌گویند: خودشان پر از این فیلم و مصاحبه‌های این‌ها و گفتگوهایشان که ما از دیدن این جنازه‌های سوخته این بچه‌های فلسطینی، حالا دیگر الان [کشورهای] ایران [و یمن] هم اضافه شده، کیف می‌کنیم از دیدن این‌ها، لذت می‌بریم، افتخار می‌کنیم. یک جورایی بین خودشان مایه امتیاز است. این مثلاً می‌گوید: تو چند تا کودک تا حالا کشتی؟ می‌گوید مثلاً بیست تا. می‌گوید: برو گمشو، من چهل تا تا حالا کشتم. بیست تا هم شد عدد! خاک بر سرت کنم. این حجم از توحش، جنایت، گرگ صفتی، واقعاً در تاریخ گزارش نشده به ما، سابقه ندارد.

این قضیه بچه‌های میناب که واقعاً باورنکردنی است، غیرقابل فهم. صد و شصت و هشت بچه این شکلی کشته شوند. تعداد زیادشان پودر می‌شوند، خاکستر می‌شوند، هیچی نمانده از این‌ها. عرض کردم یک بار دیگر همین از این ماکان نصیری عزیز. این بچه که به نظرم روز تولدش هم بوده، ایام تولدش بوده که شهید می‌شود، فقط یک بسته مانده که مال چسب رازی. اسمش را این بچه رویش نوشته بوده. تنها چیزی که از این بچه پیدا شده همین است. کفشش هم پیدا نشد، کیفش هم پیدا نشد، هیچ. یک تکه پوست چسب رازی ازش به جا مانده. لذت می‌برند از این جنایت‌ها، کیف می‌کنند، افتخار می‌کنند. «قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ، إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ، وَهُمْ عَلَى مَا يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ». حالا یک تعدادی‌شان خودشان جنایت می‌کنند، یک تعدادی جنایت نمی‌کنند، مشاهده می‌کنند. جفت این‌ها را قرآن می‌فرماید اصحاب اخدود. این هم نکته دارد. آنی که می‌کشد فقط ظالم نیست، جنایتکار نیست، جلاد نیست. آنی هم که موضع نمی‌گیرد، واکنش نشان نمی‌دهد، آن هم همین‌طور است.

آیه قرآن فرمود: «کَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا» و آیات دیگری که در مورد قوم ثمود. قوم ثمود قضیه‌شان را می‌دانید. شتر حضرت صالح علیه السلام از دل کوه در آمد. یک شتر بود با یک بچه شتر. این شتر اعجاز الهی بود. از دل کوه همه مبهوت شدند. قرآن به «نَاقَةَ اللَّهِ» شتر خدا، کلمه عجیبی. «نَاقَةَ اللَّهِ وَ سُقْيَاهَا». البته مصرف آب شتر زیاد بود. هم خودش اعجازآمیز بود هم بزرگ بود خودش و بچه‌اش. مصرف آبشان زیاد. سوره مبارکه قمر می‌فرماید که این پیغمبر خدا به این‌ها گفتش که من این آیه را که آوردم به شما نشان دادم، معجزه خواستید؟ نه معجزه. بعد این آب را سهمیه‌بندی کنید. یک روز سهم شماست، یک روز سهم این شتر. در آن یک روزی که سهم شماست، هر چقدر می‌خواهید بردارید، جدا کنید. ولی یک روز هم سهم این شتر. این شتر مصرف آبش به هر حال اینطوری است. خودش و بچه‌اش آب مصرف می‌کنند. این‌ها سر همین که این شتر این شکلی آب مصرف می‌کرد، نتوانستند تحمل کنند. آسیبی به این‌ها نزده بود. مایه برکت هم بود برایشان. آدمیزاد است دیگر. نسبت به همه چیز حرص دارد، هول دارد: یک وقتی این شتر سهم ما را نخورد و آب کم نشود. این‌ها تصمیم گرفتند که این شتر را بکشند. این قضیه معروف که این شتر را کشتند به خاطر همین. پیغمبر خدا به این‌ها وعده داده بود: اگر دست به این شتر دراز کنید و بکشید، سه روز خدا بهتان مهلت می‌دهد، سه‌روزه کارتان تمام است، عذاب نازل می‌شود. این‌ها هم شتر را کشتند، «فَعَقَرُوهَا»، هم بچه شتر را کشتند. چرا؟ در روایت دارد: بیشتر اینکه عذاب نازل شد به خاطر آن بچه آن شتر بود. چون گفتند: بچه آن شتر شیر می‌خورد، آب نمی‌خورد. آن را دیگر برای چی کشتید؟ اگر استدلالتان به این بود که این‌ها آب دارند مصرف می‌کنند، که حالا فقط در کنایه و لطیف از کنار این قضیه رد می‌شوم.

این داستان را امام حسین موقع شهادت حضرت علی اصغر اشاره‌ای بهش می‌کنند در کربلا که وقت نیست و روضه‌ای است بخواهم بهش بپردازم. بر فرض دارد آب شما را استفاده می‌کند و از جانب او سهم آبتان کم می‌شود، این بچه که شیر می‌خورد! این استدلالش هم همین است. بر فرض امام حسین مجرم باشد در کربلا، این کودک چه جرمی دارد که این بچه را می‌کشید؟ امام حسین آنجا خطاب به این پیکر خون‌آلود این بچه می‌گویند: تو در پیشگاه خدا کمتر از بچه شتر صالح نیستی که خدا غیرتش جوشید و انتقام او را گرفت از این قوم. خدا انتقام تو را هم از این جماعت می‌گیرد. حالا چرا این قضیه را نقل کردم؟ در قضیه شتر حضرت صالح، یک نفر بود که این شتر را، یک نفر پی کرد، شتر را ذبح کرد. ولی خدا کل این قوم را عذاب کرد و نسبت داد این قتل را به کل قوم ثمود، جنایت را به همه قوم ثمود نسبت داد. این‌ها شتر صالح را کشتند. یک نفر قاتل بود. امیرالمؤمنین در نهج‌البلاغه این را توضیح می‌دهند. می‌فرماید: یک نفر کشت ولی همه به کار او راضی بودند. این کلام امیرالمؤمنین در نهج‌البلاغه است. و وقتی که راضی شدند، شریک می‌شوند. خب اصلاً طبیعت کار و جنایت در عالم این شکلی است که یک نفر انجام می‌دهد. نمی‌شود که آقا فرض بفرمایید مثلاً نسبت به یک نفری، یک میلیون آدم کینه دارند. یک میلیون آدم دوست دارند او را بکشند. خب همه یک میلیون که نمی‌توانند این را یک بار بکشندش. یک بار یک نفر می‌کشدش، ولی می‌شود یک جوری باشد که همه یک میلیون قاتل محسوب شوند. یک نفر می‌کشد ولی آن یک میلیون کف می‌زنند، لایک می‌کنند، تشکر می‌کنند، تأیید می‌کنند، قبلش درخواست می‌کنند، بعدش تأیید می‌کنند. این‌ها همه قاتلند.

حالا خدا می‌داند یک نفر این بمب را، موشک را زد به مدرسه میناب. خدا می‌داند خدا چند میلیون قاتل برای این بچه‌ها نوشته. چند میلیون قاتل این بچه‌ها دارند. همه هم باید حساب پس بدهند. همه هم در این خون شریکند. هر کی به هر نحوی که راضی بود، نه فقط راضی بود، «وهم علی ما یفعلون بالمومنین شهود». هر کی مشاهده کرد، یعنی مشاهده کرد و موضعی نگرفت، سکوت هم بکند جنایتکار است. نه اینکه از قبل درخواست بکند یا بعدش تشکر بکند یا استوری کند یا از عمو ترامپ تشکر کند و از این حرف‌ها. همین که موضعی ندارد، حرفی نمی‌زند، انگار نه انگار، این هم قاتل است، این هم جنایتکار است. عجیب است ها! حساب و کتاب خدا در قیامت یک جور دیگری است. هر کی که سکوت بکند، هر کی که مشاهده بکند، کاری نکند، اقدامی نکند، این در آن جنایت شریک است. یک طوری باید موضعی بگیری، یک برخوردی بکنی.

مثل آن مردی که در کوفه نابینا بود، عبدالله بود به نظرم اسمش، ابن عفیف اگر اشتباه نکنم نامش بود. در این فیلم مختار هم بود که وقتی دید، نابینا بود. یادتان هست؟ اگر آن‌هایی که فن مختار هستند و زیاد دیده‌اند، یادشان هست. حالا من تا به حال توفیق نداشتم یک بار کامل سریال ببینم ولی این جزو آن صحنه‌هاست. وقتی عبیدالله در مسجد خطبه خواند، آن عبارات را به کار برد. این مرد جانباز که دو تا چشمش را در جنگ از دست داده بود، هر چشم یک جنگی [از دست رفت]. نابینا بود. در آن مسجدی که سرتاپای مسجد طرفدار عبیدالله بودند، در مرکز حکومت عبیدالله، همان جایی که سر مبارک امام حسین را آوردند جشن گرفتند، این مرد بزرگ پا شد شروع کرد بد و بیراه گفتن به ابن مرجانه، به عبیدالله. فلان فلان‌شده! فرزندان انبیا را می‌کشی، بعد می‌آیی بالا منبر می‌نشینی به کلام انبیا صحبت می‌کنی! حالا من یادم نیست دیالوگی که در فیلم مختار برایش نوشته بودند چیست ولی این عباراتی است که حمد و حُروف نقل کرده، هم دیگران نقل کرده‌اند از ابن عفیف، پیرمرد نابینا که به نظرم مال قبیله ازدی هم بود. حالا این‌ها همه را بر اساس محفوظات دارم می‌گویم. عبدالله بن عفیف ازدی، یمنی هم بود. مرد بود، دل و جگر داشت، شجاع بود. پا شد شروع کرد داد و قال کردن. مجلس عبیدالله ریخت به هم. ریختند بگیرندش. قبیله ازدی‌ها پشتش در آمدند. مجلس به هم ریخت. بعضی‌ها فراری شدند در مسجد. [ابن عفیف] آمد بیرون، رفت منزل. ریختند [سرش]. ماجرای مفصلی است. در فیلم مختار هم به نظرم خوب پرورش داده بودند این قضیه را. تا دم در خانه‌اش آمدند و ریختند که بکشندش. دخترش پشتش در آمد. بعد به دخترش گفت: برو شمشیر من را بردار بیار. یعنی ما روز قیامت جواب این‌ها را چی می‌خواهیم بدهیم؟ اگر مفت و مجانی تسلیم دشمن بشویم، تسلیم این حرامی‌ها بشویم، تسلیم [شیاطین] بشویم؟ نگاه کنیم! همین یک دانه پیرمرد بس [است] نمونه. نمی‌گویم در روح حضرت زهرا، امیرالمؤمنین چه جوری می‌خواهیم نگاه کنیم؟ چه جوری با امام حسین می‌خواهیم مواجه بشویم؟ با این پیرمرد چه شکلی می‌خواهیم مواجه بشویم؟ جواب این را چی می‌خواهیم بدهیم؟

یک لشکر، لشکر عبیدالله، آن هم این‌هایی که به حسب خیال خودشان کربلا را فتح کرده‌اند، ریختند این را بکشند. به دخترش گفتش که: برو شمشیر من را بردار بیار. شمشیر را آورد. این‌ها که ریختند در خانه، با همان چشم بسته این جوری می‌چرخد، شمشیر می‌گرداند. چند نفر هم کشت در دفاع از خودش. آخر هم گرفتند و با وضع فجیع شهیدش کردند. دستگیرش کردند، بردندش پیش عبیدالله. آنجا چه سخنرانی کرد! وقتی دستگیر شد، تک به تک شد با عبیدالله. گفت: تو حرامزاده‌ای، تو فلانی، تو مادرت همچین کسی بود، تو پدرت فلان و تو باباتم [حرامزاده بود]. این‌ها تعابیری است که در مجلس تنها دیگر بود با عبیدالله، دیگر دم مرگ و شهادت است، بالا و پایین [کرد]. بعد عبیدالله گفت: ببرید زودتر فقط گردن این را بزنید. هر چه حرف بزند مصیبت است برای [ما]. گفت: گردن من را بزنید. من از جوانی عاشق شهادت بودم. چشم‌هایم را دادم، ناامید شده بودم. می‌گفتم من پیرمرد کور مگر دیگر فرصت پیدا می‌کنم شهید بشوم؟ غصه داشتم که من از کربلا جا ماندم. بگیر گردن من را بزن، من را ملحق کن به امام حسین. حس و شما ببینید! حال را ببینید! اینان که شریک جرم عبیدالله نمی‌شوند. مشاهده می‌کند صحنه را ولی موضع می‌گیرد. مگر نه؟ آنی که مشاهده می‌کند و عین خیالش نیست، این هم قاطی همین‌هاست.

در همان کتاب لهوف سید یک نقل دیگری دارد که این چیز عجیبی است. می‌گوید: یکی از این پیرمردهای کوفه یک روز صبح پا شد بعد از قضیه عاشورا. این را سید بن طاووس در لهوف می‌گوید، آن بخش آخر لهوف که عاقبت قاتلان امام حسین علیه السلام. صبح پا شد و گفت: چشم‌هایم درد می‌کند و هی دستش روی چشمش بود و فریاد می‌زد و: جایی را نمی‌توانم ببینم، صورتم درد می‌کند، چشمم درد می‌کند. ریختند سرش: چی شده؟ گفت: نمی‌دانم. من از وقتی از خواب بیدار شدم چشمم کار نمی‌کند. همه بدنم درد، صورتم درد است، سرم درد می‌کند. گفتم: خب مگر می‌شود یکهو؟ من یک خوابی دیدم، شاید به خاطر همان است. گفتند: آن خواب چی بود؟ گفت: خواب دیدم پیغمبر اکرم نشسته، تشتی از خون روبرویش است. به من گفتش که: می‌دانی این چیست؟ گفتم: نه. گفت: این خون فرزندم حسین بن علی است و تو هم از این تشت خون سهم داری. گفتم: یا رسول الله! من کاری نکردم. من در این قتل نبودم. حضرت فرمودند: تو در صحنه‌ای که عاشورا داشت رقم می‌خورد، دور ایستاده بودی نگاه می‌کردی. آقا! خودتان فرمودید من نگاه می‌کردم. من تیری انداختم؟ نه. شمشیر زدم؟ نه. جنگیدم؟ نه. اسبی دواندم؟ نه. من هیچ کاری نکردم. من از دور فقط ایستاده بودم نگاه می‌کردم. حضرت فرمودند: ایستادی نگاه کردی، کاری نکردی. تو سهمت در حد دیدن است. می‌گوید: حضرت دست کردند در این تشت. دستشان را به این خون زدند، مالیدند به چشم‌های من: تو با دیدنت مشارکت در قتل کردی. از آنجا از خواب پریدم، دیدم چشم‌هایم کار نمی‌کند، کور شدم، نابینا شدم. چشم‌هایم درد می‌کند. نابینا هم شد. عجیب است. «وهم علی ما یفعلون بالمومنین شهود». این‌ها هم قاطی اصحاب اخدودند. آنی که وایمیستد مثل ابن عفیف دفاع می‌کند، حرف می‌زند، آن حسابش سوا می‌شود.

در مدینه یک مشت تماشاچی بودند. وایسادند و نگاه کردند. سکوت، موضع نداشتند، حرفی نداشتند. لزوماً هم همراه نبودند، لزوماً هم خوشحال نبودند، راضی نبودند. ببینید چند تا چیز شد: یکی آنی که جنایت می‌کند. یکی آنی که از جنایتکار تشکر می‌کند، مقدمه‌سازی می‌کند. این‌ها همه را در هم زیارت عاشورا و هم زیارت وارث جداگانه نقل می‌کند و لعن می‌کند. «وَلَعَنَ اللهُ اُمَّةً اَسْرَجَتْ وَ اَلْجَمَتْ وَ تَهَیَّاَتْ لِقِتالِكَ، مَنْ سَمِعَ بِذلِكَ فَرَضِیَ بِهِ». ببینید، چندین گروهند: یک عده زمینه‌سازی می‌کنند. یک عده مجهز می‌کنند، امکانات می‌دهند، پول می‌دهند، سرویس می‌دهند. یک بخشی از کار را انجام می‌دهند. فقط وقتی می‌شنوند خوشحالند، راضی‌اند. یک عده هم وقتی می‌شنوند، موضعی نمی‌گیرند، عین خیالشان نیست. این‌ها همه هر کدام یک سهمی دارند. هر کدام یک جای این جنایتند، یک جای این داستانند. همه شریکند در جنایت. واسه همین حضرت زهرا سلام الله علیها همه این مردم مدینه را شریک در این جنایت دانست. همه مردم مدینه را نفرین کرد.

در روایت دارد هفت نفر فقط بودند از نفرین حضرت زهرا سلام الله علیها خارج بودند که این هفت تا را خودش سفارش کرد: «علی جان! در تشییع من، در نماز بر پیکر من این هفت تا حاضر باشند.» به غیر این هفت تا که امام حسن، امام حسین که جدا، طاهر و خردسال بودند. این هفت تا اولش امیرالمؤمنین بود و دیگر سلمان و ابوذر و مقداد و چند نفری که این‌ها حاضر بودند در تشییع پیکر حضرت زهرا سلام الله علیها. هفت نفر. این هفت تا حرف زده بودند، موضع گرفته بودند، واکنش نشان داده بودند، دفاع کرده بودند. بعضی‌هاشان شمشیر کشیده بودند. برای تماشاچی بودن، مصرف ظاهر بی‌طرف بودن، نه اینکه خوشحال بودند، نه اینکه راضی بودند، نه اینکه تأیید کردند، کاری نکردم، نگاه کرد. «شهود» به تعبیر این آیه: «وهم علی ما یفعلون بالمومنین شهود». وایستادند نگاه. در مدینه یک عده وایستادند نگاه کردند. جلوی چشم مردم مدینه فاطمه زهرا سیلی خورد. این آن چیزی است که درد دارد. جلوی چشم مردم. سیلی در روز روشن. سیلی وسط کوچه. سیلی خورد وسط کوچه. شب تاریک، یک گوشه‌ای، در بیابانی، این‌ها نبود. در خانه‌اش، سر ظهر، سر صبح، در روز روشن. بعد چند مرحله که این‌ها آمده بودند. این با هجوم اول نبود. این‌ها را بدانید، نکته دارد. بعضی وقت‌ها خوب بیان نمی‌شود. بعضی مسائل غلط فهمیده می‌شود. فکر می‌کنند همان روز اول این‌ها بیعت گرفتند، می‌خواستند بیعت بگیرند و سقیفه انجام شده، آمدند در خانه حضرت زهرا، همان روز اول همه جنایت شد. نخیر! لااقل پنج، شش بار این هجوم اتفاق افتاد به در خانه حضرت زهرا سلام الله علیها. هی می‌آمدند. دفعه اول داد و قال، سر و صدا. از داخل منزل هم کسی اجابت نمی‌کرد و یک دفاعی، پاسخی از داخل خانه. این‌ها می‌رفتند، دوباره سری بعد، سری بعد، سری بعد. چند مرحله طول کشید. چند روز یک بار آمدند در خانه علی. این سری آخر که آمدند این جنایت‌ها شد. چی می‌شد که هی سری بعد می‌آمدند؟ می‌دیدند آقا! هر سری ما می‌آییم اینجا داد و قال می‌کنیم، کسی اعتراضی به ما نمی‌کند، حرفی نمی‌زند، واکنشی نشان نمی‌دهد. مثل اینکه مردم حساسیت‌سنجی است دیگر. مثل اینکه ظرفیتش هست، آمادگیش هست بخواهیم کاری بکنیم. از گرفتن فدک و قضایای این شکلی شروع شد تا رسید به گرفتن بیعت. حضرت زهرا آمدند خطبه خواندند در مسجد. آن سخنرانی فوق‌العاده را کرد. بنا به برخی نقل‌ها اولی در مسجد بود ولی دومی نبود. اولی و دومی را می‌شناسید. اولی در مسجد بود، دومی نبود. استدلال کرد حضرت زهرا سلام الله علیها. بر اساس برخی نقل‌ها سند فدک را اولی به حضرت زهرا برگرداند. داشت بی‌بی برمی‌گشت به منزل، دومی رسید و پرسید: چی شد؟ و گفتند: این جوری شد، سند را برگرداند. یک چند تا جمله در مورد اولی گفت: گفت این بی‌عقل است، عقلش نمی‌رسد، احساساتی می‌شود، هیجانی می‌شود. یک زن آمده چهار تا حرف بهش زده، تحریکش کرده، سند را برداشته داده. راه افتاد دنبال بی‌بی، آمد در کوچه. این قضیه معروف است که راه روبروی حضرت زهرا سلام الله علیها و بر اساس برخی تعابیر حضرت زهرا دستشان در دست امام حسن بود، راه را بست. مطالبه کرد، گفت: این سند فدک را برگردان. بی‌بی استنکاف کرد از اینکه سند را برگرداند. اینجا آن قضیه است که ملعون ازل و ابد دست بلند کرد روی بی‌بی، سیلی زد. فدک را، قبالش را گرفت. جلوی چشم فاطمه زهرا پاره کرد. من دقیق‌ترش را بگویم: «تَفَلَ فِیهِ وَ خَرَّقَهَا». آب دهان انداخت روی این سند و پاره‌اش کرد. با دل شکسته و چشم گریان فاطمه زهرا فرمود: «بَقَرَتِ اللهُ بَطنَکَ». الهی شکمت پاره بشود که اینطور سند این فدک را پاره کرد. همین هم شد. مرگش به همین شکل شد. شکمش پاره شد. کشتنش، ترور. سند فدک را، با گرفتن فدک شروع شد. دید مردم واکنشی ندارند. فدک را گرفت. انگار نه انگار. مراحل بعد این شد که از علی بیعت بگیرد. مراحل بعد این شد که چهل نفر اراذل و اوباش مدینه را جمع کنند پشت در خانه، بیایند هیزم بیاورند، آتش بیاورند، با شلاق و تازیانه بیایند، با طناب بیایند. طناب بر گردن امیرالمؤمنین بیندازند، بکشند در کوچه. در روز روشن. این برادر رسول الله. این همانی است که شما چند روز قبل در غدیر باهاش بیعت کردید. «بَخٍّ بَخٍّ لَکَ یا مَولایَ». بهش گفتی وایستادند نگاه می‌کنند. کار به کجا رسید؟ فاطمه زهرا تک و تنها دست انداخت به این کمربند علی، او را نگه داشت. کس دیگری نبود کاری بکند. کسی کاری نمی‌کرد. دیدند خوب، مثل اینکه فاطمه بی‌ پناه است، بی‌ کس و کار. دست علی هم که بسته است. لا اله الا الله. اینجا بود که گردیده بود همدست قنفذ با مغیره. یکی با تازیانه می‌زد، یکی با غلاف شمشیر می‌زد، یکی سیلی می‌زد، یکی لگد می‌زند. چه شد آنجا؟ خدا می‌داند چی گذشت بر این مادر تنها، مادر بی‌کس. کسی پشتش در نیامد. یک مشت تماشاچی. اصحاب اخدود شد مادرمان. بین در و دیوار آتش گرفت. اوضاعی شد مدینه، اوضاعی شد پشت در. این در نیم‌سوخته. فدای مظلومیتت مادر.

بگذارید من این «زهره شهادت» با زبان مرحوم قزوینی اصفهانی روضه بخوانم. این مرد بزرگ، این عالم جلیل القدر، این ابیات معروف را دارد که واقعاً این ابیات کهنه نمی‌شود. چقدر این ابیات با [فصاحت] عربی ولی ماهایی که عرب زبان هم نیستیم، از شنیدنش یک آتشی در وجودمان می‌افتد:
«وَلَسْتُ اَدْری خَبَرَ الْمِسْمَارِ سَلْ صَدْرَهَا خَزِیْنَةَ الْاَسْرَارِ»
می‌گوید: من از ماجرای مسمار خبر ندارم. نمی‌دانم این مسمار چه کرد. این را باید از همان سینه‌ای بپرسی که گنجینه اسرار بود. سر این را هم با خودش نگه داشت، با خودش برد، به کسی نگفت که این مسمار باهاش چه کرد.
«وَالْاَثَرُ الْبَاقِی کَمِثْلِ دُمْلُجٍ فِی اَعْضَادِ الزَّهْرَاءِ اُغْوَی الْحُجَجِ»
این کبودی روی بازوی فاطمه سند حقانیت شیعه، سند حقانیت و مظلومیت امیرالمؤمنین.
«وَمِنْ سَوَادِ الْمَتْنِ حُسٍّتْ فضا اَزْ سیاه شُدَنِ تَنِ فاطمه همه عالم سیاه شد»
یا:
«یَا سَاعِدَ اللهِ الْاِمَامَ الْمُرْتَضِی وَ فِی جَنِینِ الْمَجْدِ مَا یُدْمِی الْحَشَا»
خدا به داد علی برسد.
«وَ حَالَهُمْ اَخْفَاءِ اَمْرٍ قَدْ فَشَا»
با یک همچین بچه محترمی، محسن، چکار کردند؟ کاری کردند که این بچه سقط شد. همانطور که این بچه از درون فاطمه بیرون افتاد، چهره کریه و کثیف این ظالم‌ها هم برای همه تاریخ هویدا شد، افشا شد.

من یک بیت دیگرش را برایتان می‌خوانم. اشک بریزیم، عزیزمان هم ان‌شاءالله روضه بخوانند. همه با هم ناله کنیم. ظهر شهادتی است. این ساعاتی که ساعات شهادت بی‌بی است. همین دقایق، همین لحظات. یک تعبیری دارد اینجا. خیلی تعبیر عجیبی است. می‌خواهد سه تا شاهد بیاورد برای حقانیت. دیدید در دادگاه شاهد می‌آورند برای حقانیت؟ حضرت زهرا سه تا شاهد می‌خواهد بیاورد.
«شُهُودُ صِدْقِ مٰا بِهِ خَفٰاءُ»
برای این حقانیت سه تا شاهد می‌آورد. این سه تا شاهد چیست؟ بگویم برایتان ناله بزنید. می‌گوید: «وَالْبَابُ وَالْجِدَارُ وَالدِّمَاءُ». سه تا شاهد می‌آورم برات که بفهمی فاطمه مظلوم بود، برحق بود. شاهد اول: در است. این در نیم‌سوخته. این همان دری است که پیغمبر هیچ وقت در نزده. ازش رد نشو. اگر در می‌زد، جواب هم پشت در نمی‌آمد، می‌رفت. در را باز نمی‌کرد. حالا با این در لگد زدند. انقدر این در را روی فاطمه فشار دادند. شاهد دوم چیست؟ «وَالْجِدَارُ». این دیوار. از شدت درد بی‌بی خودش را به دیوار چسباند. «وَالْجِدَارُ». یک تعبیری است در مقتل. اذیتتان کردم، ببخشید. چه کنم؟ شهادت. معلوم نیست سال بعد باشیم. بگذارید ناله بزنیم با هم خودمان. [یکی از ظالمان] می‌گوید: می‌گوید من پشت در وقتی این در را با لگد فشار دادم، دیدم صدای ناله درد فاطمه بین در و دیوار بلند شد. فهمیدم فاطمه به دیوار خودش را چسبانده. یک تعبیری دارد، ببخشید من عذر می‌خواهم ولی خانم‌ها با این عبارت بیشتر می‌توانند گریه کنند. می‌گوید: «وَ هَجَمَتْ هَجَاجِ»، دیدم صدای ناله فاطمه، صدای ناله وقتی درد زایمان به سراغ [زن می‌آید]. بعد این بود صدا زد: «یَا فِضَّةُ أَدْرِکِينِی». فضه به دادم برسد، بیا. کار زنانه شده.

«وَالْبَابُ وَالْجِدَارُ وَالدِّمَاءُ». او شاهد سوم را هم بگویم. عرضم تمام. شاهد سومش چیست؟ این خون است. این خونی است که رد در [است]. این خونی است که روی دیوار [است]. این خونی که روی زمین است. این خون پهلوست. این خون سینه است. این خون این بچه است. این خون‌ها شاهد مظلومیت و حقانیت فاطمه است. فدایش بشوم. با همان حال، با همان خونی که جاری بود، با همان پهلویی که شکسته بود، با همان وضعی که داشت، خودش را روی زمین کشید. انقدر دنبال امیرالمؤمنین رفت. می‌خواهم تمام کنم. این هم عبارت آخر. هر کی خواست ناله بزند، هر کی خواست آتش بگیرد با خودمان دیگر. روضه، روضه مادر است. داریم برای مادرمان گریه می‌کنیم. به آن وزن دست انداخت به کمربند امیرالمؤمنین. دیدند نمی‌توانند علی را جدا کنند از دست فاطمه، در بیاورند. قنفذ یک نگاهی به اربابش کرد، گفت: چه کنم؟ گفت: غلاف شمشیرت را بیرون بیاور. یک طوری ضربه زد. دست همانجا شکست، بازو شکست، دست از دام علی جدا شد.