!! توجه: متن زیر توسط هوش مصنوعی تولید شده است !!
بسم الله الرحمن الرحیم.
الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا ابوالقاسم المصطفی محمد و آله الطیبین الطاهرین و لعنت الله علی القوم الظالمین من الان الی قیام یوم الدین.
رب اشرح لی صدری و یسر لی امری و احلل عقدة من لسانی یفقهوا.

مرحوم علامه جعفری، رضوان الله علیه، شرحی دارند بر نهج البلاغه که خب حتماً آشنا هستید با این شرح. البته عمر شریفشان کفاف نداد این شرح را کامل کنند. تا خطبه‌ها، اواخر خطبه‌های نهج البلاغه ایشان شرح کردند و خطبه‌ها هم تمام نشد؛ به نامه‌ها هم نرسیدند. ولی خب می‌شود گفت آخرین اثر علامه جعفری است در عمر مبارک و سراسر روشنگری این مرد بزرگ و دانشمند. واقعاً توی شرح نهج البلاغه سنگ تمام گذاشته؛ معارف بسیار ناب. البته شاید ضعف کار، حالا به ذهن ما این باشد که کمی ادبیات ایشان ادبیات سنگینی است. خیلی همه‌فهم نیست و کتابی نیستش که برای عموم خیلی جذاب باشد. خیلی کتاب تخصصی است. یک جاهایی هم بحث‌هایش، بحث‌های طولانی است. مباحثش برای کسی که کار تخصصی نمی‌کند، کمی حوصله‌سربر و خسته‌کننده است. [اما] معارف خیلی زلال و فوق‌العاده‌ای دارد.

خب ایشان تسلط داشتند به از این طرف منابع اسلامی و شیعی، از آن طرف به ادبیات فارسی، اشعار بر اشعار مولوی، حافظ، دیگران، عطار، خیام، خیلی مسلط بود نسبت به... و از آن طرف به آثار غربی‌ها و مکاتب غربی‌ها. شاید کمتر مثل ایشان کسی را داشته باشیم که همه این‌ها را کنار هم داشته باشد: هم فقیه بود، هم فیلسوف بود، هم مفسر بود، هم ادیب بود، حافظ‌شناس بود، مولوی‌شناس بود، غرب‌شناس بود. خب کسی این ویژگی‌ها را با همدیگر داشته باشد، وقتی دست به قلم می‌شود، دیگر معلوم است چه اثری از او تولید می‌شود. شرح نهج البلاغه ایشان واقعاً جزو آن آثار خواندنی است؛ آثار فوق‌العاده‌ای است که غریب واقع شده متأسفانه.

توی جلد پنجم شرح نهج البلاغه، به خطبه ۲۶ نهج البلاغه که ایشان می‌رسد، در شرح این خطبه ده‌ها صفحه مطلب دارد؛ مطالب ناب و فوق‌العاده و البته سنگین. یک بخش عمده‌ای از مطالب در مورد تمدن است. ایشان توضیح می‌دهد که تمدن اسلامی چیست و اصلاً تمدن چیست؟ تمدن بشری چه بوده؟ تمدن چه ویژگی‌هایی دارد؟ پنج تا ویژگی برای تمدن مطرح می‌کند. تمدن‌ها چه شکلی ظهور می‌کنند؟ چه شکلی سقوط می‌کنند؟ نابود... غربی‌ها چه گفتند؟ تاریخ‌شناسان و جامعه‌شناسان چه گفتند؟ قرآن چه می‌گوید؟ نهج البلاغه... آدم می‌شنود هوس می‌کند برود بخواند دیگر؛ یعنی چقدر همین‌ها جذاب است! البته خب عرض کردم کمی ادبیات، چون ادبیات سنگینی است.

یک بخشی از آنجا، در آن جلد ۵ مطلبی دارند که حالا من اول عبارت ایشان را می‌خوانم. قاعدتاً مطلب با خواندن من روشن نمی‌شود، باید کمی توضیح بدهم.
«علت اساسی در میان همه علل زوال و سقوط از همین اصل منفی [من هستم، پس تو نیستی] یا [هستی تو مشروط بر این است که من آن را بخواهم] ناشی شده است.» [معلوم که نبود، احتمالاً] نه دیگر، سخت بود فکر می‌کنم. و «برای ظلم هیچ معنایی جز این وجود ندارد که هستی و خواسته‌های تو موقعی رسمیت پیدا کند که من می‌خواهم.»

می‌گوید آقا تمدن‌ها را چه نابود می‌کند؟ ظلم. ظلم یعنی چه؟ می‌گوید: «یک تمدن فقط می‌ماند، آن هم این است که ظالم نباشد. بقیه تمدن‌ها با ظلم نابود شدند.» روایت هم داریم که «الملک یدوم مع الکفر یا یبقا مع الکفر ولا یبقا مع الظلم.» [یعنی] یک سرزمین، یک حکمرانی، مردمش کافر باشند ولی بماند، ولی نمی‌شود آن حکمرانی ظالم باشد و بماند. کافر باشد، ممکن است بماند، ولی ظالم باشد، نمی‌ماند. یعنی آنی که نابود می‌کند یک تمدن را، کفر به‌تنهایی نیست، ظلم است که نابود می‌کند. تاریخ هم همین را نشان داده است.

توضیح می‌دهد ظلم یعنی چه. می‌گوید: آقا، اگر قرار باشد یک عده آدم بگویند زنده‌ماندن ما وابسته به این است که بقیه مرده باشند، یا بقیه نوکر ما باشند، به ما سرویس بدهند، ما زنده بمانیم یا بقیه بمیرند اگر سرویس نمی‌دهند... اگر یک تمدنی این شکلی شد، این می‌شود تمدن ظالم. اگر این‌جوری بود، نابود می‌شود. دقیقاً مثل کی؟ مثل رژیم صهیونیستی. چرا ما می‌گوییم این‌ها قطعاً نابود خواهند شد؟ برای اینکه این اصلاً ساختار خلقت این شکلی است.

الان شما مثلاً سونوگرافی که می‌روید، بچه‌ای که در راه است، دکتر نگاه می‌کند، می‌گوید مثلاً این پسر است، این دختر است. بعد خب فیزیک این‌ها مشخص است دیگر. ساختار بدن پسر، ساختار بدن دختر تفاوت جدی با همدیگر دارد. پسرها همیشه همین مدل‌اند، دخترها همین مدل‌اند. حالا ممکن است این پسری باشد که یکم روحیاتش خاص‌تر باشد، ولی بالاخره این نر است، آن ماده است، مشخص است دیگر. این‌ها وقتی پسر است، شما از اول می‌دانی آقا این پسر است این‌جوری است، این دختر است، بعداً می‌خواهد مادر بشود. کسی توقع ندارد بعداً مثلاً یک سبیل کلفت در بیاورد و مثلاً وایسد و دستمال یزدی توی خیابان... ممکن است پسر این شکلی بشود، ولی دختر این‌جوری نمی‌شود. این دختر است. چرا؟ برای اینکه این ساختار آفرینش است.

حالا اگر یک تمدنی بر اساس ظلم بود، ساختار آفرینش این است که این کارش تمام می‌شود، نابود می‌شود. اگر می‌خواهد بماند، یک شرط دارد، این است که ظلم نکند، بر مبنای ظلم شکل نگیرد. ظلم یعنی چه؟ یعنی بردارد یک دیوار دور خودش بکشد، بگوید: «این‌ها منافع من است، اینجا مال من است، یا همه‌تان تسلیم و نوکر می‌شوید، به من سرویس می‌دهید، می‌پذیرید نوکری برای من را، یا هر کی که به این تن ندهد، می‌کشمش.»

اصلاً تمدن برای تعامل بشر است. تمدن آمده آدم‌ها با همدیگر زندگی کنند. آنی که می‌گوید زنده‌ماندن من وابسته به این است که بقیه مرده باشند، این یعنی ساختار تمدن را دارد به‌هم می‌زند، این خودش می‌میرد، این محکوم به مردن است. هر تمدنی که زنده‌بودنش به کشتن است، این کارش تمام است. گرفتید مطلب؟ این حرف علامه جعفری است، خیلی مطلب قشنگ و فوق‌العاده‌ای.

بعد دیگر شروع می‌کند آیات متعددی از قرآن و کلمات اهل بیت که این قاعده را تثبیتش می‌کند. خب حالا یک تمدن وقتی که می‌آید سر کار، دو تا حرف دارد. خب دل بدهید این چند کلمه را، اصل بحث را بگوییم، بعد دیگر می‌رویم توی مثال‌ها، بحث ساده می‌شود، ان‌شاءالله.

یا می‌آید می‌پذیرد، می‌گوید: «آقا من زنده‌ماندنم به کشتن بقیه نیست. من می‌خواهم همه بهره ببرند. ما ارسلناک الا رحمة للعالمین. من می‌خواهم این خیر و رحمت به همه برسد، همه بهره ببرند، همه کیف کنند، همه لذت ببرند، همه خوش باشند، همه خوب باشند.»
یا می‌گوید: «نه. من یک دایره کشیدم. هر کی از این نژاد است، هر کی از این طایفه است، مثلاً باید یهودی باشد، باید اسرائیلی باشد. هر کی نیست، یا باید سرویس بدهد، یا اگر سرویس نداد حذف.»
این مرام صهیونیست‌ها است دیگر. «ما قوم برتریم، ما نژاد برتریم.»

توی همین انتخابات اخیرشان دیدید عرب‌هایی که ساکن اسرائیل بودند، چه بلایی سر [آنها آمد]؟ بابا این طرف اسرائیلی راه افتاده بود، می‌رفت توی کافه‌ها، نتانیاهو رأی جمع می‌کرد، می‌گفت: «رأی بدهید، عرب‌ها رأی نیاورند، عرب‌ها دارند رشدشان می‌رود بالا.» بابا خب عرب است. مثل ما که خب ایرانی داریم که عرب است، عرب ایرانی است. مثل اینکه الان یکی بیاید توی مشهد مثلاً راه بیفتد توی حوزه‌های انتخاباتی، بگوید: «رأی بدهید، عرب‌های مشهد دارند رأی می‌آورند.» خب عرب‌های مشهد هم عرب‌اند، درست است، نژادشان عربی است، مشهدی‌اند، ایرانی‌اند، شناسنامه دارند. عرب‌های اسرائیل هم این شکلی‌اند، عرب‌اند ولی اسرائیلی‌اند. این‌ها دیگر به خود اسرائیل که می‌رسد، جاهای دیگر اسرائیلی‌ها را با غیر اسرائیلی‌ها تفکیک می‌کنند. به خود اسرائیل که می‌رسد، دیگر باز نژاد اسرائیلی‌ها را یک جوری می‌آورند بالا که عرب هم به‌پای این‌ها قربانی بشود، عرب هم باید ذبح بشود. این دیگر ته نژادپرستی است.

اشاره دارد [که] این‌ها می‌دانند بقیه را نادان و بی‌سواد و یا «گویم». اصطلاحی است که خودشان به کار می‌برند. خدا زمین را برای بشر آفریده، برای بشر هم حیوانات را در اختیارش قرار داده. حیوانات بعضی‌هایشان حیوان‌های چهارپا هستند مثل اسب و گاو و شتر و این‌ها. بعضی‌هایشان هم حیوان‌های دوپا هستند. حیوان دوپا کیست؟ هر آدمی که یهودی نیست. «گویم» (Goyim). مبنا [این است که] اعتقاد [داری] یهودی نیستی، اسرائیلی نیستی، از نژاد ما نیستی. تو را هم خدا آفریده برای استخدام ما. مثل گاو و شتر و این‌ها. فقط یا خودت تسلیم می‌شوی، حرف گوش می‌دهی، از قبل ما [غذایت را] می‌دهند، مثل اسب و شتری که تسلیم کاه و جوش را می‌دهند دیگر، کارش را می‌کند، کاه و جوش را هم می‌دهند، یا رَم می‌کند.

داستان ایران با بشر این است. امارات و قطر و این‌ها پذیرفتند، زندگی می‌کنند، آب و نانشان را هم می‌دهیم. گاو شیرده هم که گفتند به این‌ها دیگر. بعضی‌ها نمی‌پذیرند، توی سرشان می‌زنی می‌پذیرند. بعضی‌ها مثل حماس و حزب‌الله و این‌ها، توی کَتِشان نمی‌رود. توی کَتِشان هم که نمی‌رود، همه‌شان دیگر مثل گاوِ رم‌کرده و درست هم نمی‌شوند. مبنای این‌هاست، این تمدن این‌هاست.

خب حالا وقتی کسی تمدنش این است، شما در قبال این می‌خواهی چه‌کار کنی؟ خب دل بدهید، این جمله مهم است. تمدنش وابسته به این است که باید شماها کشته بشوید، یا باید نوکر باشید. باید بری زیر تمدن این‌ها، زیر بیرق این‌ها. با تمدن این‌ها زنده بمانیم. تمدن اسرائیلی، حالا تمدن اسرائیلی، تمدن صهیونیستی، این‌ها بحث‌هایش مفصل است، نمی‌خواهم وقت شما را توی این جلسه [بگیرم]. اشاره‌اش خوب است. لزوماً دیگر الان قضیه، قضیه یهود نیست. قضیه صهیونیست یک در واقع ایدئولوژی جدیدی شده. واسه همین الان می‌گویند مسیحیت صهیونیستی. ما یهودی صهیونیست داریم، یهود غیرصهیونیست داریم. بعد جالب است، مسیحی صهیونیست داریم و از امروز باید تعبیر جدیدی به کار برد، مسلمان صهیونیست، شیعه صهیونیست. اساساً یک ساختار جدیدی شکل گرفته دیگر. داستان، داستان یهودی نیست. مسیحیان با اینان. مسیحی‌های صهیونیست. دیگر مسیحی و یهودی هم نیست. مسلمانان با اینان، حتی گاهی شیعیانی هم با اینان که رهبر شهید به «شیعه انگلیسی» [تعبیر کردند]. این‌ها امام حسین، حضرت زهرا [را] دارند، ولی این‌ها هم صهیونیست‌اند.

یعنی چه؟ یعنی می‌گوید: «من برای حضرت زهرا می‌خواهم گریه کنم. باید زنده بمانم که بتوانم گریه کنم. بخواهم زنده بمانم، باید مال تمدنی باشم که بتوانم زنده بمانم. چه تمدنی باید باشم که زنده بمانم؟ تمدنی که امروز حالم را گرفته و برقراری [دارد] چیست؟ تمدن صهیونیست‌ها. من باید زیر بلیط این‌ها زنده بمانم. حالا آن‌ها به من حیات می‌دهند، من فرصت برای امام حسین، حضرت زهرا، عزاداری کنم.» این را می‌گویند شیعه انگلیسی. زیر پرچم صهیونیست حیات پیدا می‌کند. بعد دیگر حالا نماز هم می‌خواند، قرآن هم می‌خواند، عزاداری برای امام حسین هم می‌کند.

می‌شود یک تمدن. شما حالا می‌خواهی تمدن اسلامی باشی، پیغمبرت را قبول داشته باشی، او قبولت نمی‌کند. او اصلاً اصل حیات شما را برنمی‌تابد. زنده‌بودنت را برنمی‌دارد. برای اینکه شما با بودنتان، با تمدنتان، تمدن او را نقض می‌کنید. بودنتان برای حیات او خطر دارد. این را بهش می‌گویند «مسئله وجودی». این را بهش می‌گویند «جنگ وجودی». این دو تا تمدن به این نقطه رسیده‌اند که می‌بینند آقا، این‌ها با هم کنار بیا نیستند. راه ندارد بتوانند با هم زندگی کنند. تمدن‌ها یک جوری است که یکی باید بماند. زنده‌ماندن هر کدام منوط به این است که آن یکی کنار برود.

حالا آن‌ها ایدئولوژی‌شان این است که زنده‌بودنشان را در این می‌بینند که ما را بکشند. ما ایدئولوژی‌مان این نیست. ما می‌بینیم ما نمی‌خواهیم کسی را بکشیم، ولی می‌بینیم اگر نکشیم، می‌کشندمان. آن‌ها می‌خواهند حذف کنند، ما نمی‌خواهیم حذف کنیم. ما می‌خواهیم دفاع کنیم، ولی جفتش ختم به همین می‌شود که زنده‌ماندنمان وابسته به یک جنگی است، وابسته به یک درگیری‌ای است. این را بهش می‌گویند جنگ وجودی. ما به این نقطه رسیده‌ایم که رهبر شهید از آن تعبیر کرد به «جنگ وجودی». نتانیاهو می‌گوید: «جنگ وجودی.» ترامپ هم می‌گوید، دولت آمریکا می‌گوید، دولت اسرائیل هم می‌گوید. گاهی می‌گویند «جنگ وجودی»، گاهی می‌گویند «جنگ آخرالزمانی». چندین مانی تعبیر به کار بردند.

بعد ما اینجا برای بعضی مسئولین باید زور بزنیم که حالیشان کنیم آقا آخرالزمان جنگ [است]. جنگ وجودی است. جنگ آخرال [زمان]... مذاکره نکنیم، چه‌کار کنیم؟ این نفهمیده که ببین اصلاً قضیه مذاکره نیست. [مثل اینکه] دفاع نکنی می‌خواهی چه‌کار کنی؟ او می‌گوید زنده باشی من نمی‌توانم زنده باشم، یا نوکر شو، تسلیم شو، بیا اینجا زیر این بیرق هویت پیدا کن. من یک جا به تو دادم. من که به مسیحی جا دادم، زیر این بیرق گفتم: «صهیونیست باش، ارادت داشته باش به مسیح.» با اینکه اصلاً ذات یهودی، کینه و نفرت نسبت به حضرت مسیح است. یک سخنرانی کرد نتانیاهو، مسخره کرد حضرت مسیح را، گفت: «مسیح، عیسی، طرفدار اخلاق بود، ولی دنیا را که با اخلاق نمی‌شود اداره کرد. دنیا را با قدرت باید اداره [کرد].» رسماً توهین کرد به حضرت عیسی. ولی ترامپ ارادتمند به حضرت عیسی است. این‌ها می‌توانند با هم کنار بیایند، زیر پرچم صهیونیست.

«پرچم را پهن کردم، سفره را پهن کردم، توی مسیحی هم بشین آن کنار، توی مسلمان هم بشین کنار. بن‌سلمان ببین چه بچه خوبی نشسته، غذایش را می‌خورد، به ماشین لباسشویی هم دست نمی‌زند، کاری هم ندارد با کسی. به شیعه هم جا می‌دهم، ببین این شبکه فدک انگلیس و این‌ها، حضرت زهرا فیلم بسازد. توی سر این سفره بشین، ولی شیعه‌ای که باید یک دور از فیلتر من رد بشود، قرآنش باید از فیلتر من رد بشود، امام حسینش از فیلتر من رد بشود. من باید یک حذف و اضافه‌ای داشته باشم. نداشته باش؟ امام حسین جدید برایت می‌سازم. امام حسینت حال کن.»
ماجرا این است. با همچین تمدنی مواجهیم. زنده‌ماندن بنده به چیست؟ یا باید تسلیم بشویم، زنده بمانیم، فیلتر کنیم، دست آن‌ها. «امام حسینی که تو می‌گویی بده ما باهاش کیف کنیم. قرآنی که می‌گویی بده ما باهاش کیف کنیم. امام رضا را می‌دهیم یک دور ویرایش کن، به ما برگردان. امام رضا مورد تأیید نتانیاهو، ما برویم حرمش زیارت کنیم. امام حسین مورد تأیید ترامپ، برویم کربلا زیارتش کنیم.» یا این کار را باید بکنید یا باید وایسید مقاومت کنید. معلوم شد چی شد؟

این مقاومت هم به قیمت این است که حتی اگر بخواهد بکشد... ما اصلاً چیزی برای از دست دادن نداریم. مقاومت نکنیم، همه‌چیز نابود شده. خودش اصلاً چیزی نمی‌ماند. یک طرف که صد باخته، یک طرف پنجاه باخته، می‌گوید: «آن پنجاه را بگیر.» این بر اساس محاسبه عقلانی. محاسبه الهی چی می‌گوید؟ می‌گوید: «آن‌ور صد باخته، این‌ور صد پیروزی است.» تسلیم بشود، هیچی نمی‌ماند. اگر وایسی مقاومت کنی، پنجاه درصد احتمال دارد چیزی بماند. این پنجاه درصد احتمال عقلایی‌اش. من به چی می‌گویم؟ می‌گویم: «تو اگر وایسی، صد تو می‌مانی، آن‌ها می‌روند.» چون او ظالم است. «مال ظالمین... من انصار ظالم را که من نصرت نمی‌کنم.» و هزار تا آیه دیگر و روایت دیگر.

ما توی همچین موقعیت وجودی هستیم. به یک سرپیچی رسیده‌ایم که کم‌کم دارد نشان می‌دهد آقا، یک تمدنی اینجا دارد سر بیرون می‌آورد و همه دارند این را به عنوان مسیر نجات و زندگی می‌پذیرند. می‌گویند: «اینجا می‌شود زندگی کرد، اینجا می‌شود دور هم بود. این‌ها کسی را حذف نمی‌کنند که خودشان زنده بمانند.» یک دسته‌بندی قشنگ پنهانی هم توی عالم برقرار شده که بین شیعه و صهیونیست. مردم خرده‌خرده دیگر می‌فهمند راه سومی نیست. بین این دو تا یکی را باید [انتخاب کرد]. این‌ها خیلی اتفاقات عجیبی‌ها. دیگر قضیه ایران و آمریکا و لیبرالیسم و نمی‌دانم کمونیسم و بلوک شرق و بلوک غرب، اصلاً همه‌چیز عوض شده. بعد طوفان الاقصی ساختار عالم عوض شد. بعد این دو تا جنگی که با ما شد، اصلاً هویت عالم عوض شد. مردم عالم تقسیم شدند به دو گروه: یا ایرانی‌اند یا اسرائیلی. سوم ندارد. یا این‌ها شیعه‌اند یا صهیونیست. «شیعه امیرالمؤمنین» [و] «نشریه صهیون». قشنگ هم این دسته‌بندی دارد هی پررنگ می‌شود. قشنگ می‌بینی این‌ور یمن است، حزب‌الله، عراق، همه صاف و پوست‌کنده می‌گویند: «امیرالمؤمنین.» آن‌ور هم صاف و پوست‌کنده می‌گویند: «پرزیدنت ترامپ.» آقا، جانمان ترامپ، ارواحنا له.

رئیس جمهور شهباز شریف بدبخت پاکستان، سخنرانی‌اش من یاد سخنرانی‌های احمدی‌نژاد توی سازمان ملل افتادم. آن فقط هی امام زمان می‌گفت، هی می‌گفت پرزیدنت ترامپ... اللهم چی بود آقای احمدی‌نژاد می‌گفت اول حرف‌هایش؟ «اللهم عجل لولیک الفرج، اللهم عجل مولانا حضرت دامت برکاته.»
شهباز شریف امروز یکی از مسئولین حوزه این‌ور کشور که نمی‌توانم هیچ اشاره‌ای به هیچیش بکنم، یک جلسه صبح داشتیم، داشت صحبت می‌کرد، یک چیزهایی می‌گفت، جالب بود. نمی‌توانم بگویم. بدبخت‌ها مرز را دوست دارند وا کنند که حالا نمی‌توانم بگویم باز است یا بسته است، این را هم نمی‌توانم بگویم، گرفتار می‌شوم. گفت که مثلاً گاهی یک کارهایی می‌کنند و این‌ها، بعد به ما می‌گویند: «شما بروید بگویید مرز بسته است.» مردم پاکستان هشتاد میلیون شیعه دارد، یعنی به‌اندازه ایران فقط شیعه دارد، چند ده‌میلیون سنی هم دارد که عاشق ایرانند. یعنی خودش یک جمهوری اسلامی است آن‌ور. مردمش مگر می‌گذارند مرز بسته است؟ می‌گوید: «خب چرا؟» می‌گوید: «بابا من تا خِرخِره وام گرفتم از آمریکا، بدهی دارم. مرز باز است یا بسته است؟ ببینم، یک ساعت بسته است و وام‌ها را بینداز جلو من، مردم تیکه‌پاره، نابودم.» چه ذلتی است! از همه‌مان می‌خواهند دیگر. این‌ها مثلاً شیعه‌اشند، آن یکی‌ها هم مسلمانند، آن یکی هم همین را می‌خواهند. از همه.

یک گروه وایساده‌اند صاف و پوست‌کنده، بی‌حیثیت کردن ترامپ و آمریکا. یک کاری دارند می‌کنند، کنش این‌ها دارد روی تصمیمات مردم آمریکا تأثیر می‌گذارد. کار تمدنی را ببین! توی تاریخ یک ملت به همچین قدرتی رسیده، یک تنگه را بسته که حالا آن بستنش هم باید رویش بحث بشود که حالا درست بود [یا] غلط بود، یعنی این مدل کاری که ما [کردیم] تا بهش اشکال وارد بود یا نبود که آیا مثلاً ما سفت بستیم یا یکم شل بستیم یا یک کمی هم نشتی دارد و این‌ها. خیلی هم همان‌جور سفت هم نبستیم، همین بستنی که یکم هم نشتی دارد، یک پدری از این‌ها درآورد، دو تا انتخابات پشت هم آمریکا و اسرائیل ساختارش ریخت به هم. این اول داستان است. اروپا ریخت به هم. دارد داد می‌زند توی دنیا، می‌گوید: «نفت می‌خواهی؟ دیزل می‌خواهی؟ نان می‌خواهی؟ باید بیایی پشت شیعه.» هم نشدی، اشکال ندارد. ما نمی‌گوییم به زور شیعه شو. ما نمی‌گوییم نوکر ما باش. ما می‌گوییم پشت اسرائیلی‌ها نباش. بودنشان وابسته به کشتن ماست. بودنت را توی کشتن ما نبین. ما نوکری از تو نمی‌خواهیم. تو همون با آن‌ها نباش. آب و نانت از این به بعد گیر این است.

حالا این‌ها که خیلی عقیده و مقیده و خدا و پیغمبر و این‌ها که خیلی‌ها، بندگان خدا سرشان نمی‌شود روی کره زمین، ولی این دسته‌بندی این شکلی شده. یک مشت مردم مجاهد مبعوث شده درجه یکی که تاریخ به خودش [ندیده]. همه‌رقم بلا سر این‌ها آوردند: تحریم، کشتن، ترور، هر چی بگویی سر این‌ها درآوردند. خودمان باورمان نمی‌شد. بعداً فهمیدیم ابرویمان را از روی آسمان می‌دزدیدند. جنگ شد. فهمیدیم. دو سال پیش مسئولینمان می‌گفتند: «این اوضاع آب ادامه پیدا کند تهران را باید تخلیه کنید.» الان می‌گویند: «قضیه باران اگر ادامه پیدا کند، تهران را باید تخلیه کنیم. سیل می‌آید.» زیبا نیست؟ بعد چی شد؟ پایگاه‌هایشان را زدیم، بارانی است که دارد می‌آید. چه موجود کثیفی بود تاریخ به خودش ندید! و ابرو از روی هوا بدزدد. آب نداشتیم بخوریم. یکم البته بود. راهکار می‌داد، می‌گفت: «آب می‌خواهیم داشته باشیم، باید مذاکره کنیم.» مثل اینکه آن فهمیده بود داستان چیست. می‌دانست قضیه را، کَلَک به ما نمی‌گفت. حالا بهش گفته بودند چی بود، نمی‌دانم. آن می‌دانست که آب بسته است، باید مذاکره [کرد]. راه حل می‌گفت: «مذاکره کن، آب دست آن‌هاست.» راه حلش اشتباه بود. راه حلش به این بود که وایسا، حالیشان کن که تسلیم نمی‌شوی. با بودنت قدرت ایجاد کن. با بودنت بهش تحمیل کن که بودنت را بپذیرد. بودنت را بپذیر، او باید عقب‌نشینی کند. تا حالا می‌گفته که زنده‌ماندن من وابسته به نبودن تو است، حالا باید بیاید التماس کند، بگوید: «تو هم باش، من هم باشم.» به همین هم شده‌ها.

اگر بعضی از مسئولین بفهمند ما توی چه دوره تاریخی هستیم، شرایط را بفهمند، خیلی بفهمند. از بعد ۹ اسفند دنیا عوض شده. دنیا شما را پذیرفته به عنوان اینکه شما می‌توانی بمانی، چون من هر چی داشتم برای اینکه نابودت کنم، زدم، فهمیدم شما نابودشدنی نیستی. باز می‌گویم برویم مذاکره کنیم. آقا، او فهمید که دیگر هیچ کاری نمی‌تواند بکند برای اینکه نابودت کند. تو بودنت تثبیت شد. برو با این تثبیت بودنت امتیاز بگیر. «مذاکره نکنی می‌زنند ها!» بابا زد! ببین بیداد الان هستی. زد، هر چی هم می‌توانست زد، دید نمی‌تواند کاری [بکند]. برو بگو: «من نابودشدنی نیستم، بودن من را بپذیر، بودن من را کنار بودن خودت بگذار، امتیاز بگیر.» نمی‌گویم برو بگو بودن شماها به بودن من است. این کاری بود که حضرت موسی رفت کرد با فرعون. امیرالمؤمنین توی نهج البلاغه فرمود: «موسی که چوپان بود، از توی بیابان.» این موزه انبیا این است. محاسبه الهی که این رهبر الهی می‌گوید این است. می‌گوید: «بر اساس محاسبات الهی ما قدرت اول دنیا هستیم.» یعنی این، یعنی هر مسئولی که ایران و جمهوری اسلامی را قدرت اول دنیا نمی‌داند، محاسباتش مشکل دارد. قدرت اول دنیای پیامبران، محاسباتشان درست بود. حضرت موسی محاصره‌اش درست بود. موسی آمد رفت مذاکره، [این را] اگر هر دیدار و گفتگو و پیامی را مذاکره می‌دانید که بعضی‌ها اعتیاد بهش دارند. رفت مذاکره، وایساد با ترامپ... با فرعون صحبت کرد، خیلی فرقی هم نمی‌کند. آن به نظرم سگش هم شرف داشت به این [ترامپ]. افسوس! لااقل پرونده نداشت فرعون.

موسی از بیابان آمده، ده سال چوپانی کرده، پرونده‌دار پیش فرعون. آدم کشته از فرعون، دنبالش می‌گردند بکُشندش. «لهم علیه زن»، آقا من مجرمم، آدم کشتم، سرباز کشتم از فرعون. ده سال هم که متواری بوده، بعد ده سال دارد برمی‌گردد برود مصر یک گوشه زندگی کند مخفیانه. توی مسیر برگشت خدا می‌گوید: «صاف اسن! مقصد کجا؟ کاخ فرعون.» چی می‌گویی به فرعون؟ «فبشره له دوام ملکه و بقاء عزه.» می‌رود بهش می‌گوید: «می‌خواهی زنده بمانی؟ باید تن بدهی به پیغمبری من موسی. تو بهش می‌گویی اگر می‌خواهی زنده بمانی، باید تن بدهی به من.» دیپلماسی انبیا. همین کار هم کرد، با یک دانه عصا. با آن پرونده سنگین. موسی قاتل، با پای خودش آمده. آقا موسی این‌ورا چه خبرها؟ «آقا ما پیغمبر شدیم.» باریکلا، پیغمبر شده. «برای من؟ می‌خواهی این کاخت بماند؟ ایمان بیاور.» جوک نیست. این‌ها آیات قرآن است، این کلام امیرالمؤمنین توی نهج البلاغه [است]. آن حرفی که این می‌خواستم مراقبت کنم نیاید، دیگر آمد دیگر.

تیرماه سال گذشته، بعد از جنگ دوازده روزه، ترامپ کثیف ملعون سراسر نجاست شروع کرد یک ریز تهدید [کردن]. «رهبر شهید ما، جمهوری اسلامی، ساقط می‌شود بدون زدن رهبر.» بلافاصله بعد جنگ دوازده روزه شروع کرد، گفتش که: «رهبر جمهوری اسلامی باید از من ممنون باشد. من نگذاشتم کشته بشود. می‌خواستند بکشندش، من نگذاشتم. من مختصاتش را داشتم، جایش را داشتم، می‌توانستم با یک ضربه بزنم بکشمش. من این کار را نکردم. از من تشکر کند. اگر بخواهم هم هیچ کاری برایم ندارد، یک ضربه.» چند تا از مراجع، دو تا از مراجع داخل ایران صریح فتوا دادند: «همینی که تهدید کرده رهبر ما را، مفسد فی‌الارض، قتلش واجب.» چند روز بعدش یکی از شبکه‌های آمریکایی با یکی از مسئولین ارشد ما طبقه اول مصاحبه کرد. «مراجع تقلیدتان ترامپ را تهدید کرده‌اند، درست است؟» گفت: «نه.» گفت: «فتوا داده‌اند.» گفت: «نه، فتوا نیست. ببین، منظورشون بوده که بچه‌های بدی نباشین دیگر. خوب باشی، مهربان باشی. دنبال کشتن ترامپ نیستیم.» گفت: «نه، این آنی است که نتانیاهو می‌گوید هی می‌خواهد ترامپ را بکشد. ما دنبال کشتن ترامپ نیستیم، نه بابت این تهدید.» بابا مگر خون از حاج قاسم داشتیم که گفته بودیم باید ترامپ را بزنیم؟ این‌ها برنامه‌هایی است که نتانیاهو می‌گوید. نتانیاهو می‌خواهد ترامپ از ما بترسد. خیلی مراقبند دیگر کارهایی نکنند که نتانیاهو خوشش بیاید.

و این‌ها آن شبی که نتانیاهو برنامه دارد مملکت را به‌هم بریزد، یکهو عرض ترجیحی حذف می‌شود، مثلاً ۱۸ دی می‌شود. مثلاً بعد مثلاً بعضی‌ها می‌آیند می‌گویند: «زن، زندگی، آزادی.» نتانیاهو می‌گوید: «زن، زندگی، آزادی.» بعد این‌ها مثلاً گاهی مسئولیت‌های بزرگ هم دارند. نمی‌دانم نتانیاهوشان دستش خراب است، وقتی کار نمی‌کند فقط آنجایی که باید موضع عزت بگیرند، یکهو یاد نتانیاهو می‌افتند. بر اساس محاسبه درست اگر ما ترسانده بودیم، ای چه بسا رهبر ما شهید نمی‌شد. حالا قیامت باید برویم ببینیم چند تا از مسئولین به چه کیفیتی در خون رهبر شهیدمان دست دارند. قدم‌به‌قدم کشور ضعیف شد، کودتای دی شد، بقایای بعدی شد تا زدن رهبر، و این‌ها احساس کردند که آقا هزینه‌ای ندارد. بعد زدن رهبر شروع کردند رهبر بعدی را تهدید کردند، گفتند: «هر کی را رهبر بگذارید می‌زنم.» و هنوز گفته می‌شود ما در برای مذاکره و گفتگو باز است. آخه چرا این‌جوری صحبت [می‌کنیم]؟ حضرت موسی چه شکلی صحبت کرد؟ حضرت موسی که او آدم کشته، نه فرعون از این کشته باشد، این هم فرعون کشته. ایران توی قصر فرعون گفت: «اگر می‌خواهی قصرت بماند، باید به من ایمان بیاوری.»

مدلی که امام با گورباچف صحبت کرد: «حکومتت بماند، چند نفری را بفرست قم، بیایند بروند پیش این آقایان درس بگیرند، با معارف شیعه آشنا بشوند، این‌ها را بهت یاد بدهند، این حرف‌ها را قبول کن، باور پیدا کن، حکومتت می‌ماند. من دارم می‌شنوم صدای شکستن پایه‌های حکومتت را.» چند سال بعدش هم تمام شد. کاش چند نفر مثل امام خمینی داشتیم، این‌جوری با دنیا، زبان دنیا حالیشان باشد، بلد باشند چه شکلی حرف بزنند. تمدن حالیشان باشد، موقعیت تاریخی را بفهمند. ما توی موقعیتی هستیم که طرف مقابل دارد نابود می‌شود و جان من فدای این رشید عزیز بزرگوار، این یادگار گران‌قدر رهبر شهید که توی این پیام ۱۳ آبانش گفت: «این‌ها کارشان تمام است، دارند نابود می‌شوند.» همه دنیا فهمید آمریکا دارد نابود می‌شود. فقط اینجا باید صفر وایسی از این موضوع صحبت کن. «تو کارت تمام است، من هنوز با تو کاری نکردم.» اولین کاری که شد برایت انتخاباتت را باختی، پشتت خالی شد، به التماس افتادند، شروع کرد چه وعده‌ها دادن، یادتان است ترامپ؟ «هر کی بیاید به حزب ما رأی بدهد، انقدر دلار بهش می‌دهیم.» خنده‌دار! به التماس افتاد، آخر هم شکست خورد. همه می‌گویند به خاطر ایران بود شکست خورد. ما هنوز با کارتی بازی نکردیم. دانه‌دانه داریم سوختیم. تو همه کارتت را به کار بردی، تحریم بود زدی، محاصره بود فشار بود، جنگ بود، کشتن رهبر و تمام مقامات بود، دیگر چه کارتی داری؟ شکست که نخورد هیچی، قوی‌تر شد، ملتش منسجم‌تر شد، بیدارتر شد. «کارت‌های تو تمام شد، نوبت توپ‌های من است، کارت‌های من است.» فقط سر تنگه را یک کمی همچین بست. اولین چیزی که شد، انتخاباتت را باختی، توی خیابان‌های اروپا کودتا و شورش شد. «من با بقیه کارت‌های تو بازی کنم، می‌خواهی چه‌کار کنی؟ دست برتر با من است.»

بعد مایی که دست برتر داریم، تمدن رقیب و دشمنمان دارد نابود می‌شود، تمدن ما دارد جاگیر می‌شود و غلبه می‌کند. بدبختی‌ای که [هست]: «حکیم می‌جنگد، پای خربزه‌اش هم پای لرزش هم می‌نشیند و بنزین نداریم و آقا خیلی زمستان سختی... و بعد دیگر ان‌شاءالله که گفتگو از شرایط نه جنگ نه صلح در بیاییم و دیگر یعنی خوب بشود و دیگر گفتگو، دیگر مذاک...»

این رهبر رشید فرمود: «اگر کسی سر سوزنی...» من تعبیر ایشان را دارم، خیلی این تعبیر برایم قشنگ بود، به نظرم این باید زیاد خوانده بشود این تعبیر که ایشان فرمود: «اگر سر سوزنی کسی احتمال این را بدهد که اگر هنوز کسانی هستند که اندک امیدی به تغییر رفتار یا جابه‌جایی‌های حزبی و جناحی در نظام سلطه دارند و یا تصور می‌کنند با امتیاز دادن به آمریکا می‌توانند او را از دشمنی با ملت ایران منصرف کنند، سخت در اشتباهند. این تصور باطل، ناسپاسی نسبت به فتوحات عظیمی است که ملت مسلمان ایران در سایه توکل و استقامت و مجاهدت به‌دست آورده. ناشکری و هدر دادن [و] ادامه هدر دادن خون شهداست.»

همه کارت‌ها را استفاده کردیم. این همه برایمان موقعیت تولید کرد، نداشتیم که سوختن. همه این‌ها، تک‌تک این شهدا، خونشان، فرآورده‌هایی که از خونشان تولید شد، یقه تو را می‌گیرند. هنوز باورش نشده وارد یک دوره جدیدی شدیم. الان تو برای دنیا باید تعیین تکلیف کنی. خب مردم بعضی از مسئولین ما را می‌بینند که کمی حال و هوا دارند، کیف می‌کنند. این دبیر شورای عالی امنیت ملی، سرلشکر آقا محسن رضایی، خدا بهش طول عمر با عزت بدهد. مردم کیف می‌کنند. تو را تحقیر کنی، تو وقتی بقیه وارد می‌شوند، اگر می‌خواهند زنده [بمانند]، پشت دست تو بازی کنند. همه بالا و پایین دنیا همین است. ما به موقعیت تثبیت تمدن رسیدیم، به موقعیت ترویج تمدن. بابا همه بشر فهمید نسخه نژاد این است، از این به بعد اگر می‌خواهی باشی، جمهوری اسلامی باشی. همه دنیا فهمید. بعضی مسئولین نفهمیدن این را. همچین موقعیتی هستی. این خیلی نکته مهمی است و این آقا با یک چیز حاصل می‌شود این قدرت. «الا و لابد با مجاهدت، با استقامت، تاب‌آوری. تحمل کنید، بگذار کار برسد به تحمل.» آن طرف مقابل با چه انگیزه‌ای، با چه امیدی، با چه پشتوانه‌ای، بابت چی باید تحمل کند؟ الان مثلاً پوشک توی آمریکا گران بشود، بنزین گران بشود، من آمریکایی [اگر] لایک بدهم به چه انگیزه‌ای، به چه عشقی باید تحمل کنم؟ برای چی باید تحمل کنم؟ بگویم عوضش آقا، جانمان ترامپ می‌رود دوباره ادرار ناشتا می‌دهد، قلدری می‌کند؟ توی سرش بخورد! من کرایه خانه ندارم بدهم.

تهش دیگر این قیمت‌هاست که البته بخش عمده‌اش به خاطر این سوءمدیریت مسئولین است. اگر درست برخورد می‌کردند، این اتفاق نمی‌افتاد. توجیه هم می‌کنند، می‌گویند: «مشکلات اقتصادی به خاطر جنگ است.» دقیقاً برعکس. جنگ به خاطر مشکلات اقتصادی [است]. اقتصاد را نابود کردید، جنگ شد، نه اینکه جنگ شد اقتصاد نابود بشود. قبل اینکه جنگ بشود، دلار شد صد و خرده‌ای. این‌جوری شد که جنگ شد. چه برعکس می‌گویی! اگر بلد بودید مدیریت کنید، چه‌بسا این اتفاقات نمی‌افتاد. یک بخش زیادی از مشکلات که داریم تحمل می‌کنیم، به خاطر همین است، ولی مردم تحمل می‌کنند. توی این مشکلات تاب که می‌آورند، دلشان قرص [است]. هزار تا چیز دارند که بهش افتخار بکنند، پشتوانه‌شان باشد. آقا ما داریم موقعیت امام زمان را تثبیت می‌کنیم. همین یک دانه‌اش بس است. ما داریم جاده را صاف می‌کنیم برای امام زمان. فشار می‌آید، اذیت می‌شویم، اصلاً چه‌بسا ما له بشویم، اشکال ندارد. جاده برای بعدی‌ها باز می‌شود. آن بدبخت توی آمریکا برای چی می‌خواهد تحمل بکند؟ به تاب‌آوری اگر برسد، ماییم که توی موقعیت برتریم. این را باید دست گرفت این تاب‌آوری را. الان توی این دوره آقا، بُرد با ماست، تمام است. خاطرتان جمع، کار این تمدن تمام است. تمدن شیطانی نفس‌های آخرش [را می‌کشد].

آرام‌آرام هم ان‌شاءالله خودش را نشان می‌دهد. این اوضاع به‌هم‌ریخته مثل مریضی که خودش علائم بیرونیش را وقتی نگاه می‌کند، به ذهنش نمی‌آید، به چشمش نمی‌آید که از تو به‌هم‌ریخته است. دکتر وقتی نگاه می‌کند، می‌گوید: «بابا تو قندت این‌طور است، کلیه‌ات از کار افتاده، تو اصلاً نصفه مردی، اصلاً با چی زنده‌ای؟» می‌گوید: «نه، من باشگاه هم رفتم اتفاقاً، خیلی حالم خوب است.» نه! تو باشگاه خطرش بیشتر است. تو اصلاً باشگاه نباید بری! تو الان پوکی استخوان داری، می‌روی باشگاه استخوانت می‌ترکد. سالم نگهت نمی‌دارد. به چی دلت خوشه؟ الان اوضاع اروپا، اوضاع آمریکا، اوضاع غرب این است. کار تمام است. آرام‌آرام نشانه‌های بیرونیش خودش را نشان می‌دهد. ان‌شاءالله این پیروزی‌های ما هم ان‌شاءالله آرام‌آرام دارد خودش را نشان می‌دهد. یکی‌اش همین قضیه تنگه هرمز و این اتفاقات انتخابات‌ها و این‌ها بود. آرام‌آرام حالا یمن است، کم‌کم جاهای دیگر اوضاعش عوض می‌شود. آذربایجان است، همین پاکستان اتفاقاتی هست. حالا شما خواهید دید.

اینی که گفتم دنیا به این رسیده که اگر می‌خواهند زنده بمانند، باید بیایند پشت جمهوری اسلامی. این را آرام‌آرام از همه‌جای دنیا خواهید شنید. شوخی [نیست]. آقا مگر توی فرانسه دانش‌آموز، به قول این‌ها نسل Z، اعتراض دارد بابت اینکه معلم سر کلاس نیامده. رفته تجمعات راه انداخته توی خیابان، شعار بدهد. پرچم کی را دستش گرفته؟ پرچم جمهوری اسلامی. شما باورتان می‌شود پرچم جمهوری اسلامی الان همه دنیا احساسشان این است که آقا این‌ور که سوخته، این‌ور که باخته، نجات [را] بده، آن هم جمهوری اسلامی. بعد شما به دنیا می‌گویید که ما نیستیم که شما را نجات می‌دهیم، آن منجی ماست که شما را نجات می‌دهد. امام زمان ماست که شما را نجات می‌دهد. اوضاع دنیا عوض می‌شود.

بعد شما به دنیا می‌گویید: «می‌دانید ما چرا مقاومت کردیم؟ ما یک داستانی داریم توی عقبه خودمان، یک کربلایی داریم. آنجا جنگ به تاب‌آوری کشید. دشمن می‌خواست این‌ها از تو ببازند، شکست بخورند. آنجا تاب‌آوری آوردند.» و دیگر روضه می‌خوانیم و همه دنیا دیگر می‌فهمند قضیه چیست. همه دنیا امام حسینی می‌شود. قضیه امام حسین برملا می‌شود. این است که می‌گوید امام، امام زمان وقتی ظهور می‌کنند کنار کعبه، خودشان را به کی معرفی می‌کنند؟ به امام حسین. معرفی دنیا، امام حسین شناخته. دنیا را آورده به این تمدن بر اساس معرفی امام حسین. عقبه تمدن را پیدا کرده، منجی‌اش را می‌خواهد. منجی‌اش امام زمان. منجی‌اش هم می‌آید با آن عقبه خودش را معرفی می‌کند، امام حسین خودش را معرفی می‌کند. دنیا کم‌کم دارد سر در می‌آورد چرا ما هستیم؟ چرا زنده ماندیم؟ چرا ما گرسنه می‌شویم ول نمی‌کنیم؟ فهمیده بابا، این‌ها هک شدند از روضه است. محرم و صفر این‌ها را زنده نگه داشته. این‌ها تازه تشنه هم بشوند، با تشنگی هم کشته بشوند، می‌گویند: «بچه‌ام شبیه امام حسین شهید شد. بچه‌ام فدای تشنه‌های امام حسین.» فدای این امام حسین کار را درآورده برای ما. فدای این مادر که این بچه را تربیت کرده.

امشب که شب آخر مادر بود، سفارش کرد سفارش‌های مؤکدش را به امیرالمؤمنین. توی آن سفارش‌های مؤکدش به طور خاص یک سفارشی کرد. این شب شهادتی، شب جمعه‌ای، با حرارتی که از هم می‌گیریم اشک بریزیم. این آتشی که از محبت امام حسین توی دل هم است، موقع رفتن هم این مادر همه حواسش به امام حسین بود. چون کارت برندش امام حسین است. همه این قضایا شد، این شهادت‌ها شد. یک کارت دارد فاطمه، یک کارت دارد امت پیغمبر، اهل بیت پیغمبر. با این ورق را برمی‌گردانند، آن هم امام حسین است. سفارش ویژه‌اش را گذاشت روی امام حسین. شب جمعه است، هم شب شهادت مادر است، هم شب جمعه است. دلمان کربلاست، دلمان داغدار مادر. مادر خودش امشب کربلاست، عزادار حسین. چه خبر امشب؟ کجا بروم؟ مدینه بروم؟ کربلا بروم؟ با این عبارات هم مدینه می‌رویم، هم کربلا می‌رویم، هم کنار بستر نیمه‌جان فاطمه می‌رویم، هم با مادر کربلا می‌رویم.

بگذارید من این عبارت‌ها را برایتان بخوانم. مرحوم مجلسی توی جلد ۴۳ بحار [الأنوار] نقل می‌کند: «قضَی الله امیرالمؤمنین صلاة ظهر.» امیرالمؤمنین نماز ظهرش را خواند. می‌خواست برگردد منزل. خب می‌دانی نمازها را با فاصله می‌خواندند. نماز ظهر را خواند، آمد برگردد. «استقبلته الجواری.» دید این کنیزهای توی خانه سراسیمه آمدند بیرون. «باکیاتٍ هزینات.» گریه می‌کنند، ناراحتند. حضرت فرمود: «ما الخبر؟» چی شده؟ «مالی أراکن متغیرات الوجوه؟» چرا می‌بینم پریشان شد این سر و صورت و رنگ‌پریده؟ گفتند: «یا امیرالمؤمنین، ادرک ابنة عمک الزهراء.» آقا بدو، دخترعمویت فاطمه را دریاب. ولی ما فکر کنیم تا برسی فاطمه تمام کرده. عبارت را ببینید: «فأقبل امیرالمؤمنین علیه السلام مصرعاً.» شروع کرد دوان‌دوان شتابان دوید امیرالمؤمنین به سمت منزل. «حتی دخل علیها.» وارد منزل شد. «و اذا بها ملقات علی فراشها.» دید فاطمه توی بستر خوابیده. «و هو منقبضٌ مصرّ و هی تقبض یمیناً و تمد شمالاً.» آخه شب شهادت کم نگذارید. التماس کنیم به این چشم، خودشان را برسانند کنار این بستر، گریه کنند برای مادر. آخرین مادر که گریه‌کن نداشت توی مدینه. این بچه‌ها هم نتوانستند یک دل سیر آن‌جوری که دوست دارند گریه کنند. شما فرصت پیدا کردید، شماها می‌توانی، شما جبران کنید برای مادر. شما به جای امام حسن امشب گریه کنید. شما به جای امام حسین و زینب گریه کنید. شما راحت گریه کنید.

آمد بالا سر فاطمه‌اش، دید فاطمه زهرا از یک طرف بدنش را از شدت درد جمع می‌کند، می‌پیچد، آن طرف بدنش را باز می‌کند، دوباره آن طرف از درد خودش را جمع می‌کند، می‌پیچد، این طرف بدنش را باز می‌کند. «فألقی الرداء عن عاتقه.» امیرالمؤمنین عبا را هر دوش پرتاب کرد، انداخت. «و الامامة عن رأسه.» عمامه را از سر انداخت. «و حل ازاره.» مثل مصیبت‌دیده این دکمه‌های پیراهن را باز کرد. «و اقبل.» آمد جلو. «حتی اخذ رأسها.» سر فاطمه را گذاشت توی دامن. «ترک او فی حجره و ناداهو.» صدا زد: «یا زهرا.» زهرا جان، «فلم تکلمه.» مادر جواب نداد. صدا، دختر پیغمبر جواب نداد. دختر آن آقایی که یتیم‌نواز بود، فقیرنواز بود، توهو زکات جمع می‌کرد به فقرا می‌داد، جواب نداد. دختر آن آقایی که توی آسمان با ملائکه نماز خواندند، جواب نداد. آخر صدا زد: «یا فاطمة کلمینی، فاطمه با من حرف بزن. فان بن عمک علی من علیم.» «پسرموتم.» «ففتحت عینیها فی وجهه.» چقدر این صحنه‌ها رمانتیک و عاشقانه است. چشمانش را باز کرد توی صورت علی. «و نظرت الیه.» یک نگاهی به علی کرد. «و بکت و بکی.» فاطمه زد زیر گریه، علی از گریه فاطمه زد زیر گریه.

فرمود: «منذی تجدینه.» «فان بن عمک علی دوباره گفت: «من علیم.» کجایی فاطمه جان، چه حالی داری؟ کجا سیر می‌کنی؟ گفت: «یبن العمّ، انی اجدالموت.» «پسرمو دارم می‌روم از دنیا، کارم تمام است.» حالا ببینید مادر توی این اوضاع و احوال حواسش به کجاهاست. تابوت که هر کار توانست برای علی کرد، حالا که می‌خواهد برود ببین فکرش درگیر چیاست. «توی آسمان بود، علی صدا زد برگشت.» فدای مهر و محبتت بشوم مادر. گفت: «علی جان، من از دنیا رفتم یک وقت مراعات من را نکنی، ازدواج نکنی، زود ازدواج کن، نمی‌خواهم اذیت بشوی. ازدواج هم کردی یک زنی باشد حواسش به بچه‌هایم باشد. اگر برای زنت خواستی وقت بگذاری یادت نرود برای بچه‌های من هم وقت بگذاری ها. علی جان من رفتم یک وقت سر بچه‌هایم داد نزنیا. لا تصف فی وجوهما علی.» مگر کسی سر بچه‌ها داد بزند؟ مادر دارد مادری می‌کند، موقع رفتن دارد می‌گوید: «من دغدغه‌ام این‌هاست. من از آنجا برگشتم این‌ها را بهت بگویم. می‌خواهم برگردم. فیسبحان یتیمین غریبین منکسرین.» این بچه‌ها تازه داغ دیده‌اند. این بچه‌ها یتیمند. این‌ها تازه بابا از دست داده‌اند. این‌ها هنوز توی داغ پیغمبرند. «علی حواست به بچه‌های من باشد ها. دلشان را نشکنی‌ها. این‌ها دارند بی‌مادر می‌شوند. فاننهما بالامس فقدا جدهما.» «دیروز بابا از دست دادند. و الیوم یفقدان امهما.» «امروز هم که مادر از دست می‌دهند. فالویل امة تقتلهما.» نفرین به آن مردمی که این دو تا بچه من را... مادرانه‌هاش را می‌بینید دیگر. هم برای امیرالمؤمنین دلسوزی کرد، هم سفارش بچه‌هایش را کرد.

برگردم به جمله اول روضه. یک سفارش ویژه برای یک نفر کرد. هست و نیست فاطمه او است، عزیز دل مادر او است، غریب مظلوم مادر او است، از شأن مادر او است، عریان... چند تا بیت گفت. اوج احساس و عاطفه و عشق و این‌ها توی همین شعر است دیگر. مخصوصاً در عربی. با این چند تا بیت تمام شد کلام حضرت زهرا. بگویم برایتان ترجمه کنم عرضم تمام. این شب جمعه‌ای بنشینیم به سر و صورت بزنیم. «ابکینی ان بکیت یا خیرهات.» «اگر می‌خواهی گریه کنی برای من علی جان گریه کن. و اسبل الدمع فهو یوم الفراق.» «بگذار این اشکت ببارد، دیگر بین ما هر چی بود تمام شد علی، ما از هم جدا شدیم، ما از هم دور افتادیم. امروز یوم الفراق است.» یک شب برایتان روضه‌اش را خواندم. امیرالمؤمنین فرمود: «سران ما فرق بین.» «چقدر زود ما از هم جدا شدیم. وقت نشد ما با هم زندگی کنیم. چقدر زود از دست من گرفتنت، بردنت، ربودنت. حالا حالاها من با تو کار داشتم.» «یوم الفراق علی من دارم می‌روم. یا قرین البتول اوصیک بان.» «رفیق فاطمه یک سفارش برایت دارم. بچه‌هایم بچه‌هایم فقط. اصبها خلیف اشتیا.» «بچه‌هایم داغدار می‌شوند، بچه‌هایم دلتنگ می‌شوند. حواست به بچه‌هایم باشد. ابکینی و بکل علی یتاما.» «برای من گریه کن.» نمی‌دانم چرا فرمود برای من گریه کن. شاید به خاطر همین بود، دید گریه‌کننده دیگری ندارد. آخه یک عده خوشحال شدند، گفتند دیگر صدای فاطمه آرام شد، شب‌ها خواب نداشته. «تو برایم گریه کن. علی یتاما، برای مظلومیت بچه‌هایم هم گریه کن.» بین همه این بچه‌ها یک نفر را ویژه سفارش کرد: «ولا تنسی سقطی لعدا بطف العراقی.» «آن بچه‌ام که کربلا دارد یادت نرود ها.» یکی از این‌ها هست، «انقدر سختی در پیش دارد، انقدر با اسب روی پیکرش راه بروند، انقدر سر بریده‌اش را منزل به منزل ببرند، بچه‌هایش را تازیانه بزنند، انقدر بدنش زخم داشته باشد، مقطع الاعضا بشود.»