امام صادق (ع) فرمودند اگر سیصد و سیزده یارِ واقعی با ویژگی‌های معیّن فراهم می‌شد، قیامِ حق محقق می‌گشت. نه کثرتِ جمع، بلکه کیفیتِ ایمان شرط است. سپس امام، مانیفستِ اخلاقیِ یارانِ حق را ترسیم کردند: شیعه‌ی واقعی اهلِ هیاهو و جاروجنجال نیست؛ عملش آرام و عمیق است. خشمش مهار شده و کینه‌اش به رفتار تبدیل نمی‌شود. مدح و دشمنی‌اش نمایشی و ادعایی نیست؛ حساب‌مند و الهی است. با دشمنانِ اهل‌بیت همنشین نمی‌شود و دلخوری‌های درونی را جایی فریاد نمی‌زند که خوراکِ دشمن گردد. تاریخ نیز همین حقیقت را نشان می‌دهد؛ حتی در میانِ اصحابِ بزرگ اختلاف بوده، اما امام برای حفظِ جانِ یاران، گاه بدگوییِ ظاهری می‌کرد تا دشمن گمراه شود. غربالگریِ شیعه سنتِ الهی است: «فیهِ التَّمْییزُ وَفیهِ التَّبدیلُ». فتنه‌ها می‌آیند تا عیارها معلوم شود. کربلا روزی رسید که دیگر سکوت معنا نداشت. حرّ، وقتی بانگِ جنگ را شنید، راه را شناخت. امروز نیز عالم به همان سمت می‌رود؛ جایی که یا با حسینیم یا در صفِ مقابل. خوشا آنان که بی‌هیاهو، با عمل، کنارِ حسین می‌ایستند.

منابع:

[حدیث/روایت]‌ امام صادق (ع):‌ «لَوْ كَمُلَتِ اَلْعِدَّةُ اَلْمَوْصُوفَةُ ثَلاَثَمِائَةٍ وَ بِضْعَةَ عَشَرَ كَانَ اَلَّذِي تُرِيدُونَ...» نقل شد که مردی از اصحاب امام صادق (ع) در اوج گسترش تشیع، از حضرت درباره کثرت شیعیان پرسید و امام فرمود اگر ۳۱۳ شیعه واقعی با ویژگی‌های خاص بودند، قیام و تشکیل حکومت انجام شده بود.
ایشان در توصیف شیعیان حقیقی فرمودند: «مَنْ لاَ يَعْدُو صَوْتُهُ سَمْعَهُ وَ لاَ شَحْنَاؤُهُ بَدَنَهُ وَ لاَ يَمْدَحُ بِنَا مُعْلِناً وَ لاَ يُخَاصِمُ بِنَا قَالِياً وَ لاَ يُجَالِسُ لَنَا عَائِباً وَ لاَ يُحْدِثُ لَنَا ثَالِباً وَ لاَ يُحِبُّ لَنَا مُبْغِضاً...»
و در پاسخ به مدعیان تشیع فرمودند: «فِيهِمُ اَلتَّمْيِيزُ وَ فِيهِمُ اَلتَّمْحِيصُ»
غيبت نعمانی، ج ۱، ص ۲۰۳.

[حدیث/روایت] نقل به مضمون از امام زمان (عج): «...أَمَّا اَلْحَوَادِثُ اَلْوَاقِعَةُ فَارْجِعُوا فِيهَا إِلَی‌ رُوَاةِ حَدِيثِنَا فَإِنَّهُمْ حُجَّتِي عَلَيْكُمْ وَ أَنَا حُجَّةُ اَللَّهِ عَلَيْهِمْ...» کسی که فقهای دین را در زمان غیبت که حجت‌های ما بر شما هستند رد کند، ما را رد کرده و کسی که ما را رد کند، خدا را رد کرده است.
کمال الدين، ج ۲، ص ۴۸۳.

[حدیث/روایت] به‌صورت نقل به مضمون آمده است: در زمان سفیانی، افراد به‌خاطر «اسم حسین» کشته می‌شوند و داشتن این نام هزینه‌دار می‌شود.
یزدی حائری، علی، الزام الناصب فی اثبات الحجت الغائب، ج۲، ص۱۹۹، بیروت، اعلمی، ۱۹۸۴ م، چاپ پنجم