بنده ای که با رسوایی وارد بهشت می شود
کاری که صاحبش مستوجب رحمت خداست
فرونی برکت خانه با …..

!! توجه: متن زیر توسط هوش مصنوعی تولید شده است !!
بسم الله الرحمن الرحیم.

«عن ابی‌جعفر علیه السلام قال: قال لی یا نجم! کلکم فی الجنه معنا الا انه ما عقبه بالرجل منکم ان یدخل الجنه قد هتک ستره و بدت عورته. قال: قلت جعلت فداک و ان ذالک لکائن؟ قال: نعم، لم یحفظ فرجه و بطنه.»

حدیثی فوق‌العاده عجیب و در نوع خود بی‌نظیر. امام باقر (علیه السلام) به نجم، از اصحابشان، فرمودند: «ای نجم! همه شما با ما در بهشت هستید، همه شما شیعیان. مگر اینکه چقدر برای یک انسان بد است که وارد بهشت شود و ستر (حرمت) خود را هتک کرده باشد، عورت خودش را آشکار کرده باشد، در بهشت.» عرض کردم: «آقا جان! مگر این‌جور هم می‌شود؟ کسی بهشتی باشد، عورتش آشکار باشد، سترش هتک باشد؟» فرمودند: «بله، اگر فرج و بطن خودش را حفظ نکند.» به خاطر ولایت اهل بیت بهشتی است، به خاطر ایمانش بهشتی است، ولی در بهشت بی‌آبروست. بهشتیِ بی‌آبرو، بهشتی که رسواست!

خیلی حدیث عجیب و تأمل‌برانگیزی است. به خاطر ولایت بهشت می‌رود، ولی به خاطر اینکه اهل حفظ دامن نبوده، حفظ شکم نبوده، آن‌وقت آب رویش می‌رود. حتی در بهشت هم بی‌آبروست. در دنیا اهل حفظ شکم و دامن نبوده؛ خلاصه، لکه‌دار است. خیلی حدیث عجیب و تکان‌دهنده‌ای است، واقعاً.

ما می‌گوییم یا جهنم می‌رویم یا به ولایت اهل بیت به بهشت می‌رویم؛ در حالی که یک حالت سومی هم دارد. می‌شود کسی بهشت برود و بی‌آبرو بشود.

حدیث بعد:

«قال اباعبدالله علیه السلام: یا مدرک! رحم الله عبدًا اجتر مودت الناس الی نفسه فحدثهم بما یعرفون و ترک ما ینکرون.»

امام صادق (علیه السلام) به مدرک بن حزاز فرمودند: «خدا رحمت کند بنده‌ای را که مودت مردم را به سمت ما بکشاند. کاری بکند که مردم اهل بیت را دوست داشته باشند، ایجاد محبت بکند.» کار طلبه‌ها هم همین است دیگر. کار مادحین و ذاکرین اهل بیت هم همین است؛ ایجاد محبت کند. کاری بکنند که مردم دلشان کشیده شود به سمت اهل بیت. خب، این حالا راهش چیست؟ «اونی رو که مردم می‌فهمند، قابل فهم است، می‌شناسند، در حد درکشون است، این‌ها رو باهاشون بگه»، با مردم این‌ها رو بگوید. «و اونی که این‌ها انکار می‌کنند و رها کنه».

به مردم می‌شناسد؟ برای مردم "معرفه" است؟ "معرفه" رو بگه. "نکره" رو رها کن. برای مردم ناشناخته است؟ قدرت هضمش رو ندارند؟ قدرت درکش رو ندارند؟ این رو نگو. این ایجاد محبت نمی‌کند. همان حدی که مردم می‌فهمند. در حد فکر و سطح فکر مردم، که ایجاد محبت می‌شود.

«یا مدرک! رحم الله عبدا اجتر مودت الناس الی نفسه فحدثهم بما یعرفون و ترک ما ینکرون.» این هم از این حدیث خوب.

حدیث بعدی از امام صادق (علیه السلام)، «عن ابیه، عن جده علیهم السلام.» از پدرشان، از جدشان. امامزاده! بله، دیگر می‌شود از امام سجاد (علیه السلام). کتاب شریف خصال، حدیث ۸۹، باب خصلت‌های یگانه، باب اول، حدیث آخر ما:

«عن جده علیهم السلام» از امیرالمؤمنان، امیرالمؤمنین (علیه السلام): «من اراد ان یکثر خیر بیته، فلیغسل یده قبل الاکل.»

هر کسی می‌خواهد خیر منزلش زیاد بشود. خب، ما می‌آییم چکار می‌کنیم؟ یک تابلوی «و ان یکاد» می‌زنیم و «چهار قل» می‌زنیم و حالا بماند که تابلوی پاپیروس هم آن‌ور می‌زنیم که اثرش را خنثی می‌کند. با اینجور چیزها دیگر. پاپیروس مال مصر قدیم است؛ تصاویر مصر قدیم، تصاویر فراعنه و فلان این‌ها در خانه‌ها خیلی هست. مجسمه و چی و این‌ها می‌گذاریم و من هم یک تابلوی بسم الله می‌زنیم و که خیر منزل زیاد بشود. کسی می‌خواهد خیر منزلش زیاد بشود، قبل از غذا خوردن دستش را بشوید. خیر منزل زیاد می‌شود. قبل از اینکه غذا بخورد. اثرش چیست؟ چه ربطی دارد؟ ما دستمان را بشوییم، این خیر. پیاله‌های عالم، عالم ارتباطات، اسرار.

ان‌شاءالله ما را عامل به این روایات قرار بدهد. الحمدلله رب العالمین.