!! توجه: متن زیر توسط هوش مصنوعی تولید شده است !!
بسم الله الرحمن الرحیم.

«عن ابی سعید الخدری قال قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم حملة القرآن عرفا اهل الجنه»؛ پیغمبر اکرم فرمود: «حاملان قرآن، عرفای اهل بهشتند.» در بهشت، میزان معرفت به میزان حمل قرآن است؛ هر چقدر که انسان حامل معارف قرآن باشد، بهره‌اش از معارف الهی در بهشت بیشتر است. ظرفِ بیشتر آماده است برای دریافت معارف الهی.

«عن ابن عمر ان رسول الله صلی الله علیه و آله توضأ مراراً مره»؛ عرفا را معنا کرده بودید به معرفت. ابن عمر نقل می‌کند که پیامبر «مِراراً مره» وضو می‌گرفتند. دائماً تجربه بازی می‌کردند. به مناسبت «مِراراً مِره» شاید ناظر به این باشد که زود به زود، بدون حدس، به کرات. مثلاً توی برهه بین صلاتین، مثلاً بین نماز عصر تا نماز مغرب، حضرت به کرات وضو می‌گرفتند؛ چندین بار وضو. عرض کردم بدون حدس. بله ظاهرش بله.

یک حدیث خیلی زیبایی است؛ حدیث خیلی عجیبی است. من سلسله سند را هم می‌خوانم برات، یک بخشیش: «حَدَّثَنِی أَبُو بَکْرٍ أَحْمَدُ بْنُ عِمْرَانَ» —احمد بن عمران البغدادی— «قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْحَسَنِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْحَسَنِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْحَسَنِ قَالَ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ عَنِ الْحَسَنِ عَنِ الْحَسَنِ» این سلسله روات: «إِنَّ أَحْسَنَ الْحُسْنِ الْخُلُقُ الْحَسَنُ.» این هم روایت.

«فَأَمَّا أَبُو الْحَسَنِ الْأَوَّلُ فَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحِیمِ التُّسْتَرِیُّ.» ابوالحسن اول، تستری. «وَأَمَّا أَبُو الْحَسَنِ الثَّانِی فَعَلِیُّ بْنُ أَحْمَدَ الْبَصْرِیُّ.» بصری اتمار. ابوالحسن دوم، بصری تمار. «وَأَمَّا أَبُو الْحَسَنِ الثَّالِثُ فَعَلِیُّ بْنُ مُحَمَّدٍ الْوَاقِدِیُّ.» ابوالحسن سوم، علی بن محمد واقدی. «وَأَمَّا الْحَسَنُ الْأَوَّلُ فَالْحَسَنُ بْنُ عَرَفَهُ الْعَبْدِیُّ.» آن حسن اول، حسن بن عرفه است. «وَالْحَسَنُ الثَّانِی فَالْحَسَنُ بْنُ أَبِی الْحَسَنِ الْبَصْرِیُّ.» حسن دوم، بصری. «فَالْحَسَنُ بْنُ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ عَلَیْهِ السَّلَامُ.» حسن آخر، امام حسن مجتبی. که چی فرمودند؟ «إِنَّ أَحْسَنَ الْحُسْنِ الْخُلُقُ الْحَسَنُ.» بهترین حسن، زیباترین حسن، خلق حسن است.

مجلس میلاد امام حسن مجتبی این حدیث را خوندیم و با این سلسله سند مردم خندیدند و به وجد آمدند از اینکه یک همچین سلسله سندی با یک همچین مضمونی هم در مورد امام مجتبی صحبت شد که بالاخره «أَحْسَنَ الْحُسْنِ، الْخُلُقُ الْحَسَنُ» است. بله، «أَحْسَنَ الْحُسْنِ»؛ یعنی بین همه آن چیزهایی که حسن محسوب می‌شود، آنی که از همه زیباتر است، صورت برزخی انسان و صورت ملکوتی انسان را زیبا می‌کند، خلق حسنی است.
خدا ان‌شاءالله نصیب این حقیر هم بکند.

روایت آخر را هم بخوانیم. انس بن مالک می‌فرماید که شنیدم پیغمبر فرمودند: «لِکُلِّ نَبِیٍّ دَعْوَةٌ سَؤُولًا»؛ هر پیغمبری دعایی داشت که با آن دعا می‌کرد و حاجت خودش را می‌گرفت از خدا، چیزی می‌خواست. «وَقَدْ خَبَأْتُ دَعْوَتِی»؛ خیلی زیباست. «لِشَفَاعَتِی لِأُمَّتِی یَوْمَ الْقِیَامَةِ.» من دعای مخصوص خودم را که خلاصه آن حاجت مخصوص من را با آن دعای مخصوصم می‌توانم بگیرم، این را ذخیره کردم برای قیام، که آنجا بخواهم و شفاعت امتم را بگیرم.

خیلی حدیث زیبایی است. هر پیغمبری دعایی داشته، حاجتی؛ و اینها را گرفتن، استفاده کردن. من آن دعا و حاجت را گذاشتم برای قیامت و برای شفاعت امت. می‌شود رحمت للعالمین و مظهر رحمت تامه خدای متعال. ان‌شاءالله ما از این شفاعت و این الطاف بیکران حضرت رسول اکرم بهره‌مند بشویم.

الحمدلله رب العالمین.