!! توجه: متن زیر توسط هوش مصنوعی تولید شده است !!
بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
عن ابی عبدالله علیه السلام انه قال: «فی الجیده دعوتان و فی الردیئَة دعوتان قالو: لصاحب الجیده بارک الله فیک وسی و من باعکس و یقال لصاحب الردی؛ لا بارک الله فیک ولا فی من باعکس.»

امام صادق علیه السلام فرمودند که: در کالای خوب دو دعا و در کالای بد هم دو دعاست. هر کدام از کالاهای خوب و کالای بد دو دعا دربارۀ آن‌هاست. در واقع دو دعاست. به صاحب کالای خوب گفته می‌شود که: خدا هم به تو برکت بدهد، هم به کسی که تو را فروخت. به صاحب کالای بد گفته می‌شود که: خدا نه به تو برکت بدهد، نه به کسی که تو را فروخت. خودش، کالای خوب هم برکت دارد؛ کالای بد بی‌برکت است. هم شخصی که می‌فروشد برکت می‌بیند هم خود کالا برکت دارد. اینکه جنسی که کسی حالا خرابش کرده، مخلوط کرده، غش در معامله کرده‌اند؛ نه خودش برکت می‌بیند، نه جنسش برکتی دارد. همه سعی و دقتشان را کردند که جنس خوب، محصول خوبی تحویل دهد؛ هم خودش برکت می‌بیند، هم کالایش برکت می‌کند؛ کسی که دارد استفاده می‌کند بهره‌مند می‌شود.

عن معاویه بن وهب قال: «سمعته اباعبدالله علیه السلام یقول: ما ناصح الله عبده مسلم فی ما ناصح الله عبدالمسلمون فی نفسه، اعطی الحق منها، فأتوا الحق منها، و اخذ الحق لها الا اعطیه خصلتین: رزق من الله عزوجل، یقنع به، و رضوان من الله ینجیه.»

معاویه از امام صادق علیه السلام نقل می‌کند که حضرت فرمودند: بنده مسلمانی با خدای متعال مناصحه نکرد - از روی اخلاص، صفا، مناصحه استاد، نصیحت، مناسب - در نفس خودش با خدای متعال مناصحه نکرد؛ بخواهد حق را خودش از نفس خودش بپردازد، حق خودش هم بگیرد، مگر اینکه دو تا خصلت داشته باشد، دو تا خصلت بهش داده شود. یکی رزقی از جانب خدای متعال که به وسیله او قانع بشود، یکی هم رضایتی از جانب خدا که او نجات پیدا کند. کسی اگر در درونش با خدا روراست باشد، صادق باشد، هرچه که تکلیف است ادا کند، هرچه که میزان کفایت می‌کند، یعنی با خودش که با خودش روراست باشد، می‌داند که درباره دیگران چه کارهایی باید بکند، دیگران درباره او باید چه کارهایی بکنند. نه بیش از حد توقع دارد، نه درباره دیگران کم می‌گذارد. اگر این کارها را بکند، خدا یکی یک رزقی بهش می‌دهد که باهاش قانع بشود از جانب خدا، یکی هم رضایت خدا را پیدا می‌کند که خدا به این وسیله بود نجات بدهد.

عن جعفر بن محمد، عن آبائه علیهم السلام، قال: قال رسول‌الله صلى الله علیه و آله: «من واصل فَق و اَنصف الناس من نفسه.»

کسی که -پیغمبر ببخشید- پیغمبر اکرم فرمودند: کسی که با فقیر مواسات با مردمم انصاف داشته باشد. این مومن حقیقی است، درد فقرا را بفهمد، یاد فقرا و شعر از طرف انصاف داشته باشد؛ هر جا که هرجا وظیفه ادا کند، نسبت به دیگران ادا بکند حقش را، حقی که به گردنشه، همان میزان حقی که دارد. قانع بشود. انصاف یعنی همین. خوبی همچین کسی مومن حقیقی است. اصل ایمان در او شکل گرفته است. خوب در رعایت.

بعد قال رسول‌الله صلى الله علیه و آله: «من سرت حسنتُه و ساءت سیئتُه فهو مؤمن.»

پیغمبر اکرم فرمودند که: هرکس که حسنه او را خوشحال کند و سیئه او را ناراحت کند، این مومن است. چه مومنی.

عن ابی عبدالله علیه السلام قال: «خصلتان إن کانتا فیه و إلا فاذم قیلا. و ماهما؟ قال: الصلاه فی مواقیتها و المحافظت علیها و المواسات.»

امام صادق علیه السلام فرمودند که: دو تا خصلت که اگر در کسی هست که باهاش باش، مثلاً وگرنه ازش دور شو، سپس دور شو، سپس دور شو. سه مرحله دستور به دوری داده‌اند. گفته شد که این دو تا خصلت چیست؟ فرمودند که: یکی نماز در وقت خودش، نماز اول وقت و محافظت بر نماز اولیه، نماز اول وقت و محافظت بر نماز؛ و دومی هم مواسات، همدردی با دیگران، درد دیگران را فهمیدن، درد فقرا و محرومین، و با مردم مواسات. کسی که نیست ازش دور شو، خیلی مهم است. یکی معیار نماز، نماز و مردم، همین که قرآن همیشه به تعبیر "اقامه صلات و ایتار زکات" ازش یاد می‌کند. اگر در کسی هست باهاش باش، اگر نیست ازش دوری کن.