!! توجه: متن زیر توسط هوش مصنوعی تولید شده است !!
بسم الله الرحمن الرحیم.

حدیث بعدی از امام صادق (علیه‌السلام):
«ثَلَاثٌ مِنْ سُنَنِ الْمُرْسَلِينَ الْعِطْرُ وَ احْفَاءُ الشَّعْرِ وَ کَثْرَةُ الطَّرُوقِ»
سه چیز از سنن مرسلین (پیامبران) است: یکی عطر، یکی ازاله مو (کوتاه کردن و رسیدگی به مو، شاید موهای زائد یا موی سر) و یکی هم کثرت ترتب (یعنی همسر زیاد داشته باشد و معاشرت و مباشرت با همسران زیاد باشد). مرسلین (پیامبران) که دنبال حرام نیستند، حلال دارند و با حلال اکتفا می‌کنند. با همان حلال، مراجعه به حلالشان زیاد است. بله، این‌ها در برخی روایات است.

حدیث بعدی از ابوالحسن اول، حضرت موسی بن جعفر (علیه‌السلام)، که فرمودند:
«ثَلَاثٌ یَجْلِینَ الْبَصَرَ»
سه چیز چشم را جلا می‌دهد:
«النَّظَرُ إِلَی الْخُضْرَةِ وَ النَّظَرُ إِلَی الْمَاءِ الْجَارِی وَ النَّظَرُ إِلَی الْوَجْهِ الْحَسَنِ»
یکی نگاه به سبزی و سبزه (رنگ سبز و سبزیجات سبز)، یکی نگاه به آب جاری، و یکی هم نگاه به چهره زیبا.

از احمد بن عمر حلبی روایت شده است که گفت:
«قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السلام) أَیُّ الْخِصَالِ بِالْمَرْءِ أَجْمَلُ»
به امام صادق (علیه‌السلام) عرض کردم که کدام خصلت‌ها برای مرد زیباتر و بهتر است؟
«قَالَ (علیه‌السلام) وَقَارٌ بِلَا مَهَابَةٍ»
فرمودند: وقار بدون هیبت (وقار داشته باشد ولی ترس ایجاد نکند، باوقار باشد ولی این‌طور نباشد که از او بترسند).
«وَ سَمَاحٌ بِلَا طَلَبِ مُکَافَاةٍ»
و بخششی که طلب مکافات نداشته باشد، دنبال جبران کردن و تلافی نباشد.
«وَ اشْتِغَالٌ بِغَیْرِ مَتَاعِ الدُّنْیَا»
و مشغولیت داشته باشد، اما نه به متاع دنیا. یعنی وقار داشته باشد ولی هیبت نداشته باشد. بخشش داشته باشد ولی فکر عوض نباشد که تلافی شود. و مشغولیت هم داشته باشد، نه به متاع دنیا.

حدیث بعدی هم از امام صادق (علیه‌السلام) است که فرمودند:
«الْإِسْرَافُ فِی ثَلَاثٍ»
اسراف در سه چیز است:
«ابْتِذَالُکَ ثَوْبَ صَوْنِکَ»
یکی اینکه لباسی را که باید لباس آبرومندی باشد و تنت باشد، آن را به ابتذال بکشانی. یعنی همیشه تنت باشد. لباس بیرون همیشه تن آدم باشد، چه در خانه و چه در کار؛ این اسراف است. هرجا لباس خودش را دارد. کسی با لباس پلوخوری کارگری کند، اسراف است.
«وَ إِلْقَاؤُکَ النَّوَی یَمِیناً وَ شِمَالًا»
و اینکه هسته میوه را چپ و راست پرتاب کنی. این هم اسراف است. در هر کدام از آن‌ها ممکن است درختی بشود.
«وَ إِهْرَاقُکَ فَضْلَةَ الْمَاءِ»
و دور ریختن باقی‌مانده آب، اسراف است.

«وَ قَالَ لَیْسَ فِی الطَّعَامِ سَرَفٌ»
و فرمودند که در غذا اسراف نیست. یعنی در خوردنش و این‌ها دورریز آن معمولاً خاصیت دارد. پرنده‌ای یا چیزی (خلاصه) انسان می‌ریزد. چاهی. چاه مستراح. بعضی جاها خبر دارم که بعضی عروسی‌ها، بعضی‌ها غذایی که اضافه اسراف است، قطعاً حرام است. ولی خب آن غذایی که شما اضافه می‌آید و به این و آن می‌دهی یا به حیوانات می‌دهی، این خورده می‌شود. بعضی غذاها خورده نمی‌شود که اسراف خوبی نیست.

حدیث آخر را هم بخوانیم از حضرت ابوالحسن، امام کاظم (علیه‌السلام)، که فرمودند:
«لَعَنَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی‌الله‌علیه‌وآله) ثَلَاثَةً»
پیغمبر سه دسته را لعن کردند:
«الْآکِلَ زَادَهُ وَحْدَهُ»
کسی که توشه‌اش را تنها بخورد. مسافرت داریم، در اتوبوس نشسته، پیغمبر لعنش کرده‌اند. پسته دستش است، نشسته و تنها می‌خورد. نمی‌دانم لقمه... روایتی که شما بساطتان را پهن کنید، همه جمع شوید، بیایید و همه با همدیگر دور هم بخورید. کسی گوشه‌ای برای خودش تنهایی می‌خورد. ما تنهای‌خوری نداریم، تنهای‌خوری لعن شده است.
«وَ الرَّاکِبَ فِی الْفَلَاةِ وَحْدَهُ»
و کسی که در بیابان تنها سفر کند، تنهایی پشت مرکب باشد.
«وَ النَّائِمَ فِی بَیْتٍ وَحْدَهُ»
و کسی هم که تنها در خانه بخوابد.
سنت پیامبر لعن کرد، البته لعن پیغمبر، لعن در حد کراهت است. دیگر کراهت هم لعن دارد، ولی لعن خیلی سبک و خفیف. حرام هم لعن دارد، گناه کبیره هم لعن دارد. درجات لعنش فرق می‌کند. معمولاً به تشکیک ذو مراتبه. این لعن در حد کراهت است. این کار کراهت دارد، ولی خب کراهتی است که معمولاً خطراتی پشتش هست، آثار اجتماعی بدی پشتش هست. خلاصه، از باب اینکه تبعات بدی دارد، پیغمبر لعن کرده‌اند، ولو حرمت شرعی به آن قوت ندارد، تبعات بدی کشته شد.

خدا ان‌شاءالله ما را عامل به این روایات قرار بدهد.
والحمدلله رب العالمین.