!! توجه: متن زیر توسط هوش مصنوعی تولید شده است !!
بسم الله الرحمن الرحیم.

«عن ابی‌عبدالله علیه السلام قال: اِنَّ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَقُولُ: اِنّی تَطَوَّلتُ عَلی عِبادی بِثَلاث».

امام صادق علیه السلام فرمودند که خداوند تبارک و تعالی می‌فرماید: «من بر بندگانم با سه چیز منت می‌گذارم، تطور می‌کنم، لطفی به آن‌ها می‌کنم.»

«القیتُ عَلَیهمِ الرّیحَ بَعدَ الرّوحِ وَ لَولَا ذَلِکَ مَا دَفَنَ حَمیمٌ حَمیمًا».

اولش این است که وقتی روح از بدن خارج می‌شود، بوی بد به آن می‌دهم، «ریحی» می‌فرستم بر او. خدا اگر این بوی بد نباشد، هیچ‌کس کسی را دفن نخواهد کرد! این از شدت علاقه. خوب فکر کن که جنازه بوی بد نگیرد! حاضر نمی‌شود عزیزش را دفن کند، پاره‌ تنش را زیر خاک دفن کند. همین بوی بد باعث می‌شود که از خودشان دور کنند، ببرند دفن.

«وَ اَلقَیتُ عَلَیهِمُ الصَّلوةَ بَعدَ المَصِیبَةِ وَ لَولَا ذَلِکَ لَم یَتَأَدَّ اَحَدٌ مِنهُم دَهِیشَ».

دومین چیز این است که بعد از اینکه مصیبت به آن‌ها می‌رسد، به آن‌ها صبر می‌دهم که اگر این نباشد، هیچ‌کدام از این‌ها زندگی گوارایی نخواهد داشت. زندگی برای هیچ‌یک نخواهد شد.

«وَ خَلَقتُ هَذِهِ الدَّابَّةَ وَ سَلَطتُهَا عَلَی الحِنطَةِ وَ الشَّعِیرِ وَ لَولَا ذَلِکَ لَکَنَزَهُم المُلُوکُ کَمَا یَکنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الفِضَّةَ».

جالب است! واقعاً حدیثی کمتر شنیده‌شده. سومش این است که من این جنبنده را خلق کردم (منظور آفت، آفت گیاهی) و مسلطش کردم بر گندم و جو که اگر این‌ها آفت نمی‌زدند، گندم و جو را پادشاهان، همان‌طور که طلا و نقره را گنج می‌کنند، بله، گندم و جو را هم گنج می‌کردند. اینکه آفت می‌زنم، باعث می‌شود که این‌ها نتوانند گنجش کنند. هرچند که زکات به آن تعلق می‌گیرد، از جهت سرمایه مثل طلا و نقره است، مثل گاو و گوسفند و شتر سرمایه است، ولی این آفت می‌خورد. همین آفتش باعث می‌شود کسی گنجی از این‌ها درست نکند.

خیلی حدیث زیبایی بود. عبارات، عبارت بسیار قشنگ. این احادیث باید بیاید به مردم برسد دیگر. مردم لذتش را بچشند. چقدر ذهن آدم را باز می‌کند، نگاه آدم را باز می‌کند! همه استثنا جز قاعده نیست.

«قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم: لَا سَهرَ اِلّا فِی ثَلَاثٍ».

بیداری شب نیست مگر در سه چیز. بیداری نیست، یعنی نباید باشد: «مُتَهَجِّدٌ بِالقُرآنِ». کسی شب بیدار باشد که بخواهد تهجد به قرآن کند، «اَو فِی طَلَبِ العِلمِ». یا کسی در طلب علم شب بیدار باشد، «اَو عَرُوسٌ تُهدَی اِلَی زَوجِهَا». بله، عروسی باشد که به سمت شوهرش، به شوهرش هدیه داده می‌شود. عروس و داماد هم شب را بیدار باشند اشکالی ندارد. پس یا تهجد به قرآن، یا در طلب علم، یا زناشویی.

حدیث بعدی از امام صادق علیه السلام، از پدرشان امام باقر علیه السلام:

«قال: قال رسول الله صلی الله علیه و آله: لَولَا ثَلَاثٌ فِی اِبنِ آدَمَ مَا تَطَأطَأَ رَأسَهُ شَیءٌ».

این هم خیلی حدیث است. اگر سه تا چیز در فرزند آدم نبود، او سرش را خم نمی‌کرد: «المَرَضُ وَ الفَقرُ وَ المَوتُ». یکی مرگ، یکی مرض، یکی فقر. یکی مرگ، «کُلُّهُم فی...». و انه معهنّ لوصاح. از وثبه می‌آید، پریدن، پریدن، جفتک انداختن، پریدن. می‌فرماید که اگر سه تا چیز تو بچه آدم نبود (تو آدمیزاد نبود)، فقر و مرض و مرگ، هر سه تا را هم دارد، باز با این حال جفتک می‌اندازد.

حدیث آخر را هم بخوانیم.

«اَبی عبدالله علی بن الحسین: اَخبِرنِی بِجَمِیعِ شَرائِعِ الدِّینِ».

ابوخالد می‌گوید به امام سجاد علیه السلام عرض کردم: «اَخبِرنِی بِجَمِیعِ شَرائِعِ الدِّینِ». همه دستورات دین، همه شریعت‌های دین را به من بگو!

دو تا کلمه، سه تا کلمه، حضرت کل دین را یک جا یاد می‌دهند. همه دستورات دین: «قَالَ: قَولُ الحَقِّ وَ الحُکمُ بِالعَدلِ وَ الوَفَاءُ بِالعَهدِ».

حرف حق بزن، عادلانه حکم کن، وفا به عهد. همه دین تو همین است. کسی این سه تا را ملتزم بشود، دین‌دار است در حد اعلا. واقعاً بخواهد این‌ها را مراعات بکند، رعایت بکند، همه مسائل. یکی حرف حق‌زدن، حتی اگر به ضررش. عادلانه حکم کردن، حتی اگر فک و فامیلش باشند. وفا به عهد. عهدی، پیمانی، چیزی وقتی آدم می‌بندد، تعهدی می‌دهد، وفا بکند. شانه خالی نکند. بعداً توجیه نیارد. بعداً زیرش نزند. گردن این و آن نیندازد. این را نگذاشتند، آن را نگذاشتند، نشد، این‌طور بود، آن‌طور شد. خدا ان‌شاءالله ما را اهل عمل...