‼ توجه: متن زیر توسط هوش مصنوعی تایپ شده است ‼

بسم الله الرحمن الرحیم.
عن ابی عبدالله علیه السلام قال قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم سیاتی علی الناس زمان لا ینال فیه الملک الا بالقتل. امام صادق علیه‌السلام از پیغمبر اکرم نقل کردند: «بر مردم زمانی می‌گذرد، زمانی می‌رسد که در آن به ملک، به حکومت و پادشاهی و این‌ها رسیده‌ نمی‌شود، مگر به وسیله قتل، آدم‌کشی. یعنی انسان با آدم‌کشی فقط به قدرت می‌رسد، به حکومت می‌رسد.
یک زمانی همچین زمانی خواهد آمد.»
از پیغمبر اکرم.
بعد در ادامه روایت فرمودند که: «فمن ادرک ذالک الزمان فصبر علی الفقر و هو یقدر علی الغناء و صبر علی البغض علی المحبه و صبر علی الذل آتاه الله و ثواب خمسین صدیقا ممن صدق.»
هر کس آن زمان را درک کند و بر فقر صبر کند؛ در حالی که قدرت بر غنا دارد، یعنی می‌تواند یک زد و بندی بکند، از یک راه‌های غیر شرعی، از راه‌های ناپسندی بیاید به غنا برسد. خلاصه مشکلات اقتصادی خودش را، مشکلات معیشتی خودش را برطرف کند، ولی نمی‌کند این کار را، صبر می‌کند بر فقر.
و صبر کند بر بغض، دشمنی؛ صبر بر دشمنی کند در حالی که قدرت بر محبت دارد، می‌تواند رأی مردم را جلب کند با یک کارهایی، با یک برخوردهایی، با یک حلال و حرام کردن‌هایی محبت را به سمت خودش بکشاند، خودش را محبوب کند ولی حالا با دروغ، با ریا، با نفاق، چاپلوسی، تملق نمی‌کند این کارها را و مردم دشمنش می‌شوند، دیگران دشمنش می‌شوند. او بر دشمنی صبر می‌کند.
پس در حالی که قدرت بر غنا دارد بر فقر صبر کند، در حالی که قدرت بر محبت دارد بر دشمنی صبر کند و در حالی که قدرت بر عزت دارد، صبر بر ذلت کند. می‌تواند یک کارهایی بکند که خلاصه عزت پیدا بکند، جایگاهی پیدا کند، اعتباری پیدا کند، خودش را به دروغ حالا به هرچی، به کسی بچسباند، از کسی کسب اعتبار کند با یک کارهایی، با یک شانتاژهایی، با یک برخوردهایی عزت‌هایی پیدا کند. حالا همه این‌ها منظور ناپسندش است دیگر. قدرت بر کسب عزت دارد ولی نمی‌کند، بر ذلت صبر می‌کند.
این سه تا. در این زمان، در این زمانی که فقط با کشتاری که کسی به قدرت می‌رسد، به آدم‌کشی و یعنی کار انقدر بیخ پیدا کرده، یعنی واسطه رسیدن به چیزی گناه است. یک همچین دورانی می‌شود که انسان فقط با گناهی که به آن نتیجه دلخواه خودش می‌رسد.
کسی در این زمان صبر کند بر فقر این چنینی، بر دشمنی این چنینی، بر ذلت این چنینی، خدا به او ثواب پنجاه صدیق می‌دهد از کسانی که مرا تصدیق کردند. پیامبر اکرم. پنجاه، ثواب پنجاه صدیق را می‌دهد. یعنی در هر عملی خدای متعال به نحوی ازش قبول می‌کند، کانهو پنجاه تا صدیق این کار را انجام داده‌اند.
یعنی یک روزه او را، روزه کسی، روزه پنجاه صدیق می‌نویسد. پنجاه تا صدیق، نه پنجاه برابر، پنجاه تا صدیق. یعنی ممکن است یک صدیق در، یعنی صدیق در حدی باشد که هزار برابر یک فرد معمولی ثواب ببرد، ده هزار برابر فرد معمولی ثواب ببرد. انسان‌ها به نیتشان است خب. صدیق هم از جهت نیت در درجات بالاست دیگر. در صورت پنجاه تا صدیق یعنی آن نماز او را، روزه او را، اعتکاف او را، چه می‌دانم محبت به همسر، محبت به فرزند؛ هرچی، هرچی که ثواب دارد و ارزشی دارد. بستگی دارد از چه جهت قیاس بکنیم. از جهت نیت که خب حالا معلوم نیست. یعنی ممکن است یک عالمی از صدیق بالاتر باشد، صدیقی از عالم بالاتر باشد. این‌ها در مقابل همدیگر نیستند. عالم می‌تواند صدیق باشد، صدیق می‌تواند عالم باشد، می‌تواند نباشد. عالم می‌تواند صدیق باشد، نباشد. صدیق می‌تواند عالم باشد. من‌وجه نمی‌شود با هم قیاس کرد. عرض کنم که عالم باشد، صدیق نباشد، بله اکثر هم همینطور.
حدیث بعدی را هم بخوانیم و عرض عن امیرالمومنین علیه‌السلام فی وصیته محمد بن الحنفیه قال: «ادفع عنک واردات الهموم»، خیلی روایت، روایت به عزائم صبر، خیلی خوب است.
از امیرالمومنین علیه‌السلام به پسرشان محمد بن حنفیه در وصیتی که حضرت داشتند فرمودند که: «از خودت واردات هموم را دفع کن، جدا کن، بنداز.» واردات هموم این سیل غم و غصه و هم و غم، افسردگی و این‌ها. این روایت داروی بسیاری از دردهای روانی امروز ماست. یک انسان نشسته یک دفعه می‌بیند یک حمله‌ای به او می‌شود، هجوم می‌شود. افکار و واردات هموم، غصه و غم، پریشانی و ناامیدی و یأس و اضطراب و می‌آید همینجور به انسان وارد می‌شود یک دفعه‌ای. می‌فرمایند که با چی این واردات هموم را از خودت بنداز، از خودت دور کن؟ «به عزائم صبر». با عزائم صبر. یعنی انسان عزیمت داشته باشد، عزم راسخ داشته باشد نسبت به صبر. بنا را بر صبر گذاشته باشد به صورت جدی. کسی بنای جدی بر صبر کردن داشته باشد، این سیل واردات هم و غم و این‌ها بر او وارد نمی‌شود.
حدیث، خیلی حدیث قیمتی است. یعنی شیطان کی با واردات هموم انسان را حمله می‌کند؟ وقتی که یک روزنه‌ای در طرف می‌بیند که می‌داند که این یک جاهایی دارد، یک لغزش بی‌صبری‌هایی دارد. از آن مواضع بی‌صبری ما شیطان وارد می‌شود، می‌خواهد ما را بزند. خیلی نکته مهمی است. ولی اگر در کسی اراده راسخ ببیند نسبت به صبر، این بنا شد جدی گذاشته بر صبر. در هر مشکلی صبر کند، بنای جدی بر صبر در هر مشکلی دارد، این چنین کسی را حمله این جوری نمی‌کند، واردات هموم بر او وارد نمی‌شود.
بعد می‌فرمایند که: «عود نفسک الصبر.» خودت را عادت بده به صبر. انسان باید تمرین بکند. این از مسائل مهم است ما در بحث تربیتی‌مان هم مشکلات این شکلی داریم. یعنی در نظام آموزشی‌مان برای بچه‌هایمان برنامه‌ای برای اینکه این‌ها را عادت به صبر بدهیم. در بازی‌هایمان، در درس‌هایمان باید برنامه‌ریزی داشته باشیم برای اینکه بچه‌ها را عادت به صبر بدهیم. طراحی بکنیم، فکر بکنیم چیکار بکنیم که بچه عادت کند به صبر. صبر یک چیزی نیست که خوشایند کسی باشد. یعنی مثل شهوات نیست، مثل تمایل به شکلات خوردن نیست که از خودش بجوشد. یک چیزی که باید انسان خودش را عادت بدهد، تمرین کند. سخت هم هست، فشار می‌آید. ورزش‌های ورزش، می‌گویند ریاضت خلاف میل انسان است. انسان خودش را عادت می‌دهد به اینکه یک سری حرکات، یک سری رفتارهایی را انجام بدهد که مطابق میل اولیه او نیست ولی در عین حال یک جذابیت برتری برایش دارد. من می‌دانم فوتبال بازی می‌کنم، گلی می‌شود و خلاصه مثلاً جذابیت دارد، می‌پذیرم دویدن و عرق ریختن، زحمت کشیدن، بی‌خوابی، گرسنگی، این‌ها همه را در این هدف برای رسیدن به آن هدف می‌پذیرم.
تمرین صبر، عادت دادن صبر. حالا اینجا صبر بر این ورزش و فلان. خب می‌فهمیم که «فنعم الخلق الصبر.» خوب اخلاقی صبر است. «و احملها علی ما اصابک من احوال الدنیا و همومها.» آن را در ترس‌های دنیا و اندوه‌های دنیا که به شما می‌رسد این را حملش کن. این صبر را حمل کن، توشه و بار صبر باشد در مواجهه با دشواری‌ها، ناملایمات، ترس‌ها، خلاصه آن امور ناخوشایند، امور سنگین دنیایی که پیش می‌آید برای انسان. آن ابزاری که داری برای مقابله، من دفاع از خود، صبر باشد. با صبر، صبر را حمل کن، در توشه داشته باش به عنوان بار خودت. الحمدلله رب…