جلسه صد و چهل و سوم : هر روز بیگناهی؛ یک عید پنهان
«جهاد با نفس» یک مجموعه گسترده حدیثی و اخلاقی است که صدها جلسه کوتاه را از ایمان و کنترل جوارح تا حقوق اجتماعی، عقل، یقین، توکل، خوف، صبر، تقوا و ورع دنبال میکند. جلسات از این ایده آغاز میشوند که ایمان فقط حالت قلبی نیست و باید در زبان، چشم، دست، خانواده، کسبوکار و روابط اجتماعی دیده شود. در ادامه، روایات اهلبیت برای ساختن یک نظام اخلاقی مرحلهبهمرحله خوانده و شرح میشوند. تنوع موضوعات بسیار بالاست، اما نخ مشترک همه آنها یک چیز است: تبدیل خودسازی از توصیهای کلی به مراقبتهای جزئی و روزمره در رفتار، فکر و رابطه انسان با خدا و دیگران.
عید شخصی و عید نوعی
چه روزی عید است؟!
سختی عبودیت و معصیت در دولت باطل و دولت حق
بسمالله الرحمن الرحیم
«الاعیاد انما هو عید لمن قبل الله صیامه و شکر قیامه و کل یوم لا تعص الله فیه فهو یوم عیده.»
امام صادق (علیه السلام) از امیرالمؤمنین (علیه السلام) نقل فرمودند در بعضی از اعیاد که این عید برای کسی است که ظاهراً فطر بوده، عید برای کسی که خدا روزهاش را قبول کرده باشد. "عید" از مادّه "عود" است؛ انگار انسان برمیگردد به آن تراز اولیه.
یکی از دوستان پرسید: «دوران ظهور امام زمان (عج) چه اتفاق ویژهای میافتد؟» گفتم: «همه برمیگردیم به تنظیمات کارخانه، همه عالم.» خودِ ما از این قشنگتر نمیشد توضیح داد. یعنی آنی که حضرت آدم درش بود و تنزّلی که شد و اتفاقاتی که افتاد، تنظیم کارخانه، تنظیم اولیه. دستکاریهایی که شده توی این خلقت و سیستم و ساختار و همه اینها که به هم ریختیم، همه برمیگردیم و عید اصلاً همین است؛ همین بازگشت به آن نقطه اول است. یعنی، عود پیدا میکند انسان. خب، کی عود پیدا میکند؟ کسی که روزهاش قبول شده باشد و قیامش شکرانه داشته باشد که خدای متعال تشکر کند.
«قیامه» نه اینکه «لاتعص الله فیه»، هر روزی که خدا را معصیت نکنی، عید است. هر روزی که خدا در آن معصیت نشود، البته یک مرتبه «هیچ تعص الله» هست، عید شخصی است، عید نوعی نیست. هر روزی که انسان معصیت نکرد، آن روز دارد اوج میکند، ولی آن روز حقیقی که عود عمومی است، روزی است که خدا در عالم معصیت نگردد که بشود همان دوره برزخیِ حضرت. «فهو یوم عیده.» آن روز، روز عید است. این «یوم عیده» نقطهدار باشد اولش، مشخصاً همین "مجهول" اگر "تر" باشد، هم میتواند خطاب باشد، هم میتواند "مجهول" باشد. «الله خدا» که چیز مذکر... بله، همان «یُعص الله» و «لا تُعصَ» ... بله، این «یا تَعصَی الله» جفتش را در روایت داریم.
باب بعدی انشاءالله. بله، صحنه عمومی جامعه را درش حضور نداشته باشد، به این علنی، جلوهای که ممکن است یک معصیتی گناه کفر. «بعد ذالک و الائکه هم الفاسقون.» بعد از دوران ظهوری هم که همه عالم «یعبدوننی ولا یشرکون بی شیئا.» باز عبودیت که همهگیر میشود، فراگیر میشود، باز هنوز کفر شخصی امکانش هست آنجا، ولی کفر سخت میشود. در دولت باطل، عبودیت سخت است. در دولت باطل، عبودیت سخت است. الان کسی میخواهد بندگی بکند، تحت فشار است؛ در دوران دولت حق، معصیت سخت است. الان چطور تو بحرین کسی بخواهد برای شیعیان عربستان، شیعه بودن چقدر سخت است، برعکس که میشود، آن وقت وهابی بودن آنقدر سخت است بلکه به مرات.
الحمدلله رب العالمین.
برای ثبت نظر ابتدا وارد شوید.
جلسات مرتبط
جلسه صد و سی و هشتم : مرگ؛ واعظ خاموش و بیداربخش
جهاد با نفس
جلسه صد و چهلم : بدترین عقوبت؛ واگذار شدن به نفس
جهاد با نفس
جلسه صد و چهل و یکم : اطاعت، تنها سند محبت الهی
جهاد با نفس
جلسه صد و چهل و ششم : طوبى؛ خوشبختیِ ترک شهوت
جهاد با نفس
سخنرانیهای مرتبط
محبوب ترین جلسات جهاد با نفس
جلسه سیصد و شصت و ششم: زبان در ترازوی دین
جهاد با نفس
جلسه سیصد و هفتاد و سوم: جلوه پنهان شرک در حسادت
جهاد با نفس
در حال بارگذاری نظرات...